සූකර ජාතකය

බුදුන් වහන්සේ මෙම ජාතකය, පාලි ජාතක නිකායේ 153 වැනි ජාතකය, ජේතවනාරාමයේ වයස්ගත භික්ෂුවක් හේතුකොටගෙන දේශනා කළ සේක. එක් සවසක, බුදුන් වහන්සේ දේශනාවක් අවසන් කර ස්ථවිර සාරිපුත්ත හිමියෝ සභාවට තව දුරටත් උපදෙස් දුන් පසු, මෙම වයස්ගත භික්ෂුව එහි රැස් වී සිටි ශ්‍රාවක සිව් පිරිසම, භික්ෂූන්, භික්ෂුණීන්, උපාසකයින්, හා උපාසිකාවන්, පුදුමයට පත් කිරීමේ බලාපොරොත්තුවෙන් සාරිපුත්ත හිමියන්ට හදිසියෙන් එලෙසම එලඹෙන්නට තැත් කළේය. සාරිපුත්ත හිමියෝ ඊට එලඹෙන්නට ප්‍රතික්ෂේප කර නිහඬව තම ආසනයෙන් නික්මී ගියහ. එවිට රැස්ව සිටි පිරිස එම වයස්ගත භික්ෂුවට විරුද්ධව හැරී, ඔහුව ශාලාවෙන් පලවා හැරියහ. ඔහු පැන යමින් මහණාරාමයෙන් ඉවතින්ම තිබූ මල ගොඩකට වැටුණේය, හිසේ සිට පාද දක්වාම අපවිත්‍රතාවෙන් වෙළී නැඟී සිටියේය. ගිහියෝ මෙය බුදුන් වහන්සේට පැවසූ විට, ඒ ම ස්ථවිරයා බොහෝ කල් ඉකුත් ජන්මයකද හරියටම මේ ම මෝඩකම කර ඇති බව උන්වහන්සේ ඔවුන්ට වදාළ සේක.

බරණැස් රජුන් බ්‍රහ්මදත්ත පාලනය කරද්දී, හිමාලයේ කඳු ගුහාවක වැඩවසන සිංහයෙකු ලෙස බෝධිසත්වයන් උපන්හ. ඉන් නොදුරින් විලක් තිබිණි. එහි වෙරළ වටා විශාල ගණනක් ගොරවුන් වාසය කළ අතර, ඔවුන් අසබඩ පත්‍ර කුටි වල හිමියවූ තාපසයන්ද තිබිණ, ඔවුන්ගේ මළ ගොඩ ඔවුන්ගේ වනයේ දාරයේ තිබිණි.

එක් දිනක සිංහයා ජලය පානය කිරීමට විලට පහළ විය. ඔහුව දුටු එක් ගොරවෙකු, සිංහයා ඍජුව ළංවීම වෙනුවට ප්‍රවේශමෙන් ඉවතට සැරෙනු දැක, ඒ ප්‍රවේශම්කාරකම බියට වරදවා වටහාගත්තේය. මේ වරදවා වටහාගැනීමෙන් පුම්බුණු ගොරවා ඔහුට හඬ නඟා කීවේය: "ඔබ හතර පා ඇති සත්වයෙකි, මම ද එසේමය; ඒ තරමින්, යහලුව, අප සමාන වෙමු. හැරෙන්න, සිංහයා—ඔබ බියගුලුද? ඔබ මගෙන් ඇයි පලාගෙන යන්නේ?"

අභියෝගයට එසැණින් පිළිතුරු දීම වෙනුවට, සිංහයා ඒ දින සිට සතියකින් තනි සටනකදී හමුවීම යෝජනා කළේය, හා ගොරවා, පෘග්ධමිරූ සත්ව රාජයාව බිය ගන්වා ඇති බවට පෙනී ගියෙන් සතුටට පත්ව, ඊට එකඟ විය.

ගොරවා තම වර්ගයා වෙත ගොස් තම අභියෝගය ගැන ඔවුන්ට පැවසීය, එවන් තර්ක විතර්ක ක්‍රම ගැන වඩා නුවණැති අනෙකුත් ගොරවුන්, එකම එක පහරක්වත් නොදී එය දිනන්නේ කෙසේදැයි ඔහුට උපදෙස් දුන්හ. ඔවුන්ගේ උපදෙස් පිළිපදිමින්, ඔහු තාපසයන්ගේ මළ ගොඩ වෙත ගොස්, දිගින් දිගටම දින හතක් එහි පෙරැළී, එම මළ ඔහුගේ සම මත තැවරී සිදී සිටිනට ඉඩ හැර, පසුව සෑම උදෑසනකම සිහිලෙනින් එය නැවත තෙත් කර, එම දුර්ගඳ වාතයෙන් ගෙනයාහැකි තරම් ඔහු මත තද ව රැඳෙනතුරු. නියමිත දිනයේදී, ඔහු මුලින්ම පැමිණ, සිංහයා සිට සිටින්නට යන තැනට වාතය පහළිවෙන් තම ස්ථානය ගැනීමට සාධියම සැළැස්මක් සැපයුවේය.

සිංහයා පැමිණ ගොරවාගේ ගඳ ඔහුට ළඟා වූ විට, කුමන උපාය යෙදී ඇත්දැයි ඔහු එසැණින් වටහාගත්තේය. ඔහු ගොරවාට ඇගිලි කටු වලින් නොව සන්සුන් සමුපකරණ ගාථාවකින් පිළිතුරු දුන්නේය: "අපවිත්‍ර ගොරවෙනි, ඔබේ සම පිළිකුල් සහගතය, ඔබේ දුර්ගඳ මා රෝගී කරවයි. ඔබ සටන් කරන්නට කැමති නම්, මම පිටිය මුළුමනින්ම ඔබට පිරිනමමි—ඔබ දිනුවේය, එම ජයග්‍රහණය මම පිළිගනිමි." මෙයින්, සිංහයා හැරී වෙනත් තැනක දඩයම් කිරීමට ගියේය. ගොරවාට කිසි හිංසාවක් හෝ අභියෝගයක් නොකරම්.

ගොරවා තම සත්ව සමූහය වෙත දිව ගොස්, තමා සත්ව රාජයාව තම ඉදිරියෙන් පලවාගත් බවට උදම් ඇන්නේය. එහෙත් තම ම වර්ගයා මේ ආරංචියෙන් සැනසීම නොලැබූහ; එය පෙන්වූයේ සිංහයා සැබවින්ම කෙතරම් අනතුරුදායකද යනුය, හා ඔවුන්ගේ බියෙහි ගොරවුන් ඉක්මනින්ම එම දේශය මුළුමනින්ම අතහැර වෙනත් තැනක විසිරී ගියෝය.

කථාව අවසන් කරමින්, දැන් මල ගොඩින් වහල වී සිටින මේ ම වයස්ගත ස්ථවිරයා, ඒ පැරණි ජන්මයේ ගොරවා විය. තම ම ගරුත්වයට වඩා පිළිකුලේ කොන්දේසි මත ඇදගෙන යා වීම වෙනුවට ඉවත් වී යා යන්න තෝරාගත් සිංහයා ම බුදුන් වහන්සේ විය.

සිංහයා ඉවත්ව යාම පරාජයක් බවට සූකර ජාතකය පෙනී නොදක්වයි; ඒ වෙනුවට, සැබෑ ශක්තිය මැනෙන්නේ යමකුට පහතට ඇදගෙන යන්නට ප්‍රතික්ෂේප කරන දේ අනුව ම මිස, යමක් සමඟ සටන් කිරීමට කැමති දේ අනුව පමණක් නොවන බව පෙන්වයි. මහා සභාවේ සාරිපුත්ත හිමියන්ගේ නිහැඬියාව හා විල අසබඩ සිංහයාගේ නිහඬ ප්‍රතික්ෂේපය, සියවස් ගණනාවකින් වෙන්ව, හරියටම එකම ක්‍රියාව දෙවරක් සිදු කිරීමක් වේ: අභියෝග කරන්නෙකු දැනටමත් කිසි ම ස්වාධ්‍යාසමයකට වඩා අපවිත්‍ර කරදා ඇති කොන්දේසි මත තම ම ගරුත්වය විනිශ්චය කරවීමට ප්‍රතික්ෂේප කිරීම.