চৌকা বাৰা

এই ভজনটো কবীৰে দেহ আৰু আত্মাৰ সম্পৰ্কক চাদৰ (কাপোৰ) ৰূপক হিচাপে ব্যাখ্যা কৰিছে, য’ত জীৱনৰ অস্থায়ীতা আৰু ভগৱানৰ নামৰ গুৰুত্ব বুজোৱা হৈছে।

এই ভজনত কবীৰে ভক্তক কৈছে যে ঈশ্বৰ দেৱালয়, মছজিদ বা কাবা-কৈলাশত নাই, বৰং তেওঁ প্ৰতি উশাহত উপস্থিত। খোজকাৰীয়ে মুহূৰ্তৰ তালাশত তেওঁক লগ পাব পাৰে।

এই পদটো হৈছে এটা সন্ত দোহা, য'ত মধুৰ আৰু শীতল বাক্যৰ গুণৰ বিষয়ে কোৱা হৈছে। এনে বাণী ব্যৱহাৰ কৰিলে মনৰ অহংকাৰ নাশ হয় আৰু আনকো শীতল কৰি নিজেও শীতল হোৱা যায়।

এইটো কবীৰৰ এটা বিখ্যাত দোহা, য'ত তেওঁ শিকাইছে যে বাহিৰত আনৰ দোষ বিচাৰি নুফুৰি নিজৰ অন্তৰত থকা দোষবোৰ দেখা উচিত।