নাম দীক্ষা

কবীৰ পন্থত নাম দীক্ষা গুৰুৰ মাধ্যমতহে লাভ কৰিব পাৰি। কবীৰ জীৰ বাণী অনুসৰি, “গুৰু গোবিন্দ দৌ খড়ে” – অৰ্থাৎ গুৰু আৰু ঈশ্বৰ দুয়ো উপস্থিত, কিন্তু শিষ্যই প্ৰথমে গুৰুৰ চৰণ স্পৰ্শ কৰে। গুৰুৱে শিষ্যক সত্যৰ পথ দেখুৱায়।

নাম দীক্ষাত গুৰুৱে শিষ্যক এটি পৱিত্ৰ মন্ত্ৰ (যেনে “ৰাম” বা “সতনাম”) প্ৰদান কৰে। এই মন্ত্ৰটোৱে শিষ্যৰ জীৱনত পৰিৱৰ্তন আনে আৰু তেওঁক ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰে। মন্ত্ৰটো গুৰু-শিষ্যৰ মাজৰ পৱিত্ৰ বান্ধোনৰ প্ৰতীক।

নাম দীক্ষা লোৱাৰ অৰ্থ হৈছে শিষ্যৰ সত্যৰ পথত আনুষ্ঠানিক প্ৰৱেশ। এই দীক্ষাৰ জৰিয়তে শিষ্যই সংসাৰৰ মায়া ত্যাগ কৰি আধ্যাত্মিক জীৱন আৰম্ভ কৰে। গুৰুৰ কৃপাত শিষ্যই মোক্ষৰ পথত আগবাঢ়ে।

নাম দীক্ষাই গুৰু আৰু শিষ্যৰ মাজত এক অটুট আধ্যাত্মিক বান্ধোন সৃষ্টি কৰে। এই বান্ধোন জীৱনভৰ থাকে আৰু শিষ্যই গুৰুক নিজৰ পথপ্ৰদৰ্শক হিচাপে মানে। গুৰুৱে শিষ্যক সকলো প্ৰকাৰৰ ভ্ৰান্তিৰ পৰা ৰক্ষা কৰে।

কবীৰ পন্থত নাম দীক্ষাক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ বুলি গণ্য কৰা হয়। ইয়াত কোনো জাতি-বৰ্ণৰ ভেদ নাই, সকলোৱে গুৰুৰ পৰা দীক্ষা ল’ব পাৰে। এই দীক্ষাই শিষ্যক ঈশ্বৰৰ নিকটৱৰ্তী কৰে।