Impermanence

हा लेख किसा गोतमी या शोकाकुल मातेची कथा सांगतो, जिने आपल्या मृत मुलाला पुन्हा जिवंत करण्यासाठी बुद्धांकडे धाव घेतली, आणि बुद्धांनी तिला मृत्यूने स्पर्श न केलेल्या घरातून मोहरीचा दाणा आणण्यास सांगून दिलेला साधा पण गंभीर उपदेश.

वाराणसीत जन्मलेल्या सुपार्श्वनाथांनी पाने गळताना पाहून सिंहासनाचा त्याग केला आणि जीवनातील सर्वांत साध्या धड्यातून सातवे तीर्थंकर झाले.

कबीरांचे भजन: शरीर हे एक सूक्ष्म वस्त्र, जे रामनामाच्या रंगात रंगवलेले असून डाग न लावता परत करायचे आहे; आयुष्य क्षणभंगुर आहे याची आठवण.

कबीरांच्या नावाने प्रचलित असलेले निर्गुण पद, जे मालवा आणि उत्तर भारतातील गायन-परंपरेत गायले जाते. विवाह आणि अंतिम यात्रेच्या एका दृश्यातून विचारले जाते की नगरी कोणी लुटली, आणि उत्तर मिळते की जगाशी असलेले नाते तुटले.

कबीरांच्या नावाने प्रचलित निर्गुण पद, जे या जगाला परका देश म्हणते जिथे राहायचे नाही, त्याला कागद, काटे आणि झुडपांसारखे सांगते, आणि सद्गुरूंच्या नामाला आश्रय म्हणते.

कबीरांच्या नावाने प्रचलित निर्गुण पद, जे राजा आणि पैगंबरापासून सूर्य, चंद्र आणि देवांपर्यंत सर्वांचे मरणे गणते, आणि शेवटी जे एकटेच उरते त्याकडे निर्देश करते.

गोपी (1970) या चित्रपटातील, राजेंद्र कृष्ण यांनी लिहिलेले हिंदी गीत, जे जीवनाच्या अनित्यतेवर आणि रामनाम हाच एकमेव खरा सोबती असल्यावर आहे.

कबीर दोन पाटांमध्ये फिरणाऱ्या धान्याच्या चक्कीला पाहून रडले: संसाराच्या दळणाऱ्या द्वैतात कोणीही अखंड बाहेर येत नाही. नश्वरतेवरील कबीर दोहावलीतील एक दोहा.

धम्मपदाचा जरा वग्ग (गाथा 146–156): शरीराचा अनित्यता, तृष्णा रूपी घराचे बांधकाम वाली गाथा आणि अप्रमादाचा संदेश।

धम्मपदाचा पुष्प वग्ग (गाथा 44–59): माळ्या, भंगरे आणि हवेच्या विरुद्ध पसरणाऱ्या सुगंधा मृत्यु येण्यापूर्वी जीवनात सदाचारचा पाठ शिकवतात।