जगद्गुरू बसवण्णा आणि शरण संतांनी रचलेली आध्यात्मिक आणि तात्त्विक सूत्रे.
ही एक भक्तिगीत आहे ज्यात कवयित्री अशक्य गोष्टींची उदाहरणे देऊन सांगते की देवाच्या प्रेमाशिवाय जगणे हे देखील तितकेच अशक्य आहे. ती विचारते — दगडाच्या सुईने तंतू ओवू शकतो का? वाघाला घोड्यावर बसवू शकतो का? तसेच देवाच्या विरहात जगणेही अशक्य आहे.
हे एक भक्तीपर वचन आहे, ज्यात शिवाची स्तुती करताना त्याला सर्व शास्त्रे आणि ग्रंथांचे मूर्त स्वरूप मानले आहे. बसवण्णा या संताने रचलेले हे स्तोत्र देवाच्या चरणांच्या धुळीची महती सांगते.
या वचनात बसवण्णा परक्यासारखे नव्हे, तर नम्रपणे कूडलसंगमदेवांच्या स्वतःच्या घरातील म्हणून गणले जावे अशी विनंती करतात.
बसवण्णांचे एक छोटे वचन, ज्यात सात नैतिक निषेध सांगितले आहेत; हे आंतरिक आणि बाह्य शुद्धी घडवतात आणि कूडलसंगमदेवांना प्रसन्न करतात.
जगद्गुरू बसवेश्वरांचे हे अमर वचन 'कायकावे कैलास' (कर्म हीच पूजा) हा विचार मांडते. बसवण्णा शिकवतात की निष्ठेने आणि प्रामाणिकपणे केलेले सत्कर्म हेच ईश्वराचे निवासस्थान (कैलास) आहे.
बसवण्णांचे प्रसिद्ध वचन: श्रीमंत मंदिरे बांधतात, गरीब भक्त आपले शरीर देवालय म्हणून अर्पण करतो; उभे मंदिर नष्ट होते, जिवंत जंगम नष्ट होत नाही.
या वचनांमध्ये लिंगायत परंपरेतील गुरु, लिंग आणि जंगम या तीन घटकांचे स्वरूप आणि त्यांच्यातील संबंध स्पष्ट केले आहेत. यात लिंगाचे तीन प्रकार - इष्टलिंग, प्राणलिंग आणि भावलिंग - तसेच दीक्षा, शिक्षा आणि कटाक्ष यांचे महत्त्व सांगितले आहे.