अयं दोहः कबीरकवेः विरचितः, यत्र चक्कीदृष्टान्तेन संसारस्य अनित्यता जीवनस्य च क्षणभङ्गुरता सुन्दरतया प्रदर्श्यते।
अयं दोहः गुरोः महत्त्वं शिक्षयति यत् गुरुः शिष्याय परमेश्वरदर्शनार्थं मार्गं दर्शयति। गुरोः अनुग्रहं विना ईश्वरप्राप्तिः दुर्लभा इति भावः।
इयं प्रसिद्धा दोहा सन्तकबीरस्य गुरोः परमाध्यात्मिकं भूमिकां प्रत्यपादयति। यदा गुरुः गोविन्दश्च उभौ समुपस्थितौ भवतः, तदा कबीरः प्रथमं गुरुं नमति, यतः गुरोः कृपया ज्ञानेन गोविन्दः प्रकटीभवति।
अयं दोहः कबीरवर्येण रचितः मायामोहमनोवासनानां त्यागं बोधयति।
अयं दोहः सन्तपरम्परायां प्रसिद्धः। अत्र प्रेमाखरद्वयार्धस्य पठनेनैव पण्डितत्वं भवति, न तु पुस्तकपठनेन।