සමිද්ධි ජාතකය

බුදුන් වහන්සේ රාජගහ අසළ තපෝද උයනේ වාසය කරන අතරතුර මෙම කතාව පැවසූහ, හා ජාතක අත්ථකථාව (ජාතක කතාවන්ට සම්භාව්‍ය වාග්ග්‍යානුවාදය) එය ජාතකය අංක 167, සමිද්ධි ජාතකය ලෙස සටහන් කරයි. එය සමිද්ධි මහතෙරුන් ගැනය, ඔහුගේ නම අර්ථවත් වන්නේ 'යහපත් වාසනාව' යනුවෙනි. කතාව ආරම්භ වන්නේ දිගු රාත්‍රියක ප්‍රයත්නයක අවසානයක් වූ සාමාන්‍ය උදෑසනක ය.

සමිද්ධි මුළු රෑ ම ආධ්‍යාත්මයේ ගැටුමෙහි, ගැඹුරු භාවනා ප්‍රයත්නයෙහි ගත කළේය. හිරු උදාවේදී ඔහු ස්නානය කළේය. පසුව ඔහු තම යටි ඇඳුම අඳගෙන, අනෙක ඇතේ තබාගෙන, ජලය තම සිරුරෙන් වියළී යන්නට ඉඩදෙමින් සිටගත්තේය. ඔහුගේ සම රන්වන් විය, ඔහු අලංකාර ශිල්පීයත්වයෙන් ගොඩනඟන ලද රන්වන් ප්‍රතිමාවක් මෙන් පෙනුණි, රූපශ්‍රීයේම ප්‍රතිරූපයක්. ඒ නිසා, සම්ප්‍රදාය කියන්නේ, ඔහුව 'යහපත් වාසනාව' ලෙස හැඳින්වූ බවයි.

දේවකන්‍යාවක් මහතෙරුන්ගේ අසමසම රූපශ්‍රීය දැක, ඔහු කෙරෙහි ප්‍රේමයට පත් වූවාය. ඇය ඔහුට සෘජුවම කතා කළාය. "ඔබ තරුණ ය, සහෝදරයාණෙනි, හා නැවුම් ය, කළු කෙස් ඇති හුදෙක් තරුණයෙකි, ඔබට තරුණ වියක් ඇත, ඔබ ඇසට ලස්සන හා සතුට ගෙනදෙනවා. ඔබ වැන්නෙකු ස්වල්ප ආසාස්වාදයකින් තොරව ආගමික විය යුත්තේ ඇයි? මුලින්ම ඔබේ ආශාස්වාදය ගන්න, පසුව ඔබ ආගමික වී තවුසන් කරන දේ කරන්න."

සමිද්ධි ආශාස්වාදය ගැන තර්ක නොකළේය. ඔහු සරල කරුණක් සමඟ පිළිතුරු දුන්හ. "ස්වර්ග කන්‍යාවනි, ඇත්තම යම් කලෙකදී මම මිය යෑමට ඇත, මගේ මරණයේ කාලය මම නොදනිමි. එම කාලය මගෙන් සැඟවී ඇත. එබැවින් මගේ තරුණ වියේ නැවුම්බවේ, මම හුදකලා ජීවිතය අනුගමනය කරමි, හා දුකට අවසානයක් කරමි."

දේවතාවිය තමාට කිසි ආශ්වාසයක් ලැබෙන්නේ නැති බව දැනගත්තාය, හා ක්ෂණිකව අතුරුදහන් වූවාය.

මහතෙරුන් ශාස්තෘවරයා වෙත ගොස් සිදුවූ දේ ඔහුට පැවසූහ. සමිද්ධි දේවකන්‍යාවක විසින් පලිබෝධ කරනු ලැබූ පළමු අයෙකු නොවන බව බුදුන් වහන්සේ පැවසූහ. පුරාතන දිනවල, දැන් මෙන්ම, දේවකන්‍යාවෝ තවුසන්ව පලිබෝධ කර ඇත. මහතෙරුන්ගේ ඉල්ලීම මත, ශාස්තෘවරයා පෞරාණික යුගයක කතාවක් පැවසීය.

එක් කලෙක, බ්‍රහ්මදත්ත බරණැස රජ විමින් සමයේ, බෝධිසත්වයන් කාසි දේශයේ ගම්මානයක බ්‍රාහ්මණ පුතකු විය. වැඩි වී, ඔහු තම සියලු ඉගෙනුම්වල පරිපූර්ණත්වය ලබාගත්හ. පසුව ඔහු ආගමික ජීවිතය වැළඳගෙන, ස්වභාවික විලක් ළඟ, හිමාලයේ, ඉන්ද්‍රියන් හා සාධනාවන් වගා කරමින් ජීවත් විය.

ඔහුද මුළු රෑම ආධ්‍යාත්මයේ ගැටුමෙහි ගත කළේය. හිරු උදාවේදී ඔහු ස්නානය කළේය, එක් දළු ඇඳුමක් ඇඳගෙන අනෙක ඇතේ තබාගෙන, ජලය තම සිරුරෙන් වියළී යන්නට ඉඩදෙමින් සිටගත්තේය. එම මොහොතේ දේවකන්‍යාවක් ඔහුගේ පරිපූර්ණ රූපශ්‍රීය දැක, ඔහු කෙරෙහි ප්‍රේමයට පත් වූවාය.

ඇය පළමු ගාථාව සමඟ ඔහුව පලිබෝධ කිරීමට උත්සාහ කළාය. ඉල්ලන සහෝදරයාණෙනි, ලෝකය පෙන්විය හැකි සතුට ඔබ දන්නවාද? දැන් වේලාවයි, වෙනත් එකක් නැත: මුලින්ම ආශාස්වාදය, පසුව, ඉල්ලන සහෝදරයාණෙනි.

බෝධිසත්වයන් දේවකන්‍යාව සවන් දී, පසුව දෙවැනි ගාථාවෙන් තම ස්ථිර අරමුණ ප්‍රකාශ කළේය. කාලය සැඟවී ඇති බව, ඔහු පැවසීය, ඔහු යෑමට කාලය පැමිණෙන්නේ කවදාදැ යි ඔහු නොදැන සිටියේය. දැන් වේලාව විය, වෙනත් එකක් නොතිබිණ. එබැවින් ඔහු දැන් ඉල්ලන සහෝදරයකු විය.

දේවකන්‍යාව බෝධිසත්වයන්ගේ වදන් ඇසූ විට, ඇය ක්ෂණිකව අතුරුදහන් වූවාය.

දේශනයෙන් පසු, ශාස්තෘවරයා එම ඉපදීම හඳුන්වා දුන්හ. "දේවකන්‍යාව කතා දෙකෙහිම එකම අයයි," ඔහු පැවසීය, "හා එකල තවුසා මමමය."

මෙම ජාතකයේ හරය එක් අදහසකි: මරණයේ හෝරාව සැඟවී ඇත, එබැවින් අභ්‍යාසයේ හෝරාව දැන්මය. වාග්ග්‍යානුවාදය, ලෝකයේ සැඟවී ඇති දේ ලැයිස්තුගත කරන දෙවැනි ජෝඩුවක් එකතු කරයි: ජීවිතය, රෝගය, මරණය, මාංසය අත්හැරීම, හා නැවත උපත.

මෙම කතාව දේවතාවිය දුෂ්ටයෙකු ලෙස චිත්‍රණය නොකරයි, හා එය භික්ෂුවව බරපතළ ලෙස චිත්‍රණය නොකරයි. එය පෙන්වන්නේ යහපත් සෞඛ්‍යයෙන් සිටින තරුණ මිනිසෙකුට, සාධාරණ ලෙස පෙනෙන ප්‍රමාදයක් ලබාදෙනු ලබන ආකාරයයි. පිළිතුර බුදුන් වහන්සේගේම එකකි. තරුණ විය සහතිකයක් නොවේ, හා මග පසුව කරගැනීමට පැනවීම, කිසිවකුට පොරොන්දු වී නොමැති පසුවකක් උපකල්පනය කරයි.

භක්තිවන්තයෙකුට මෙය උදෑසන ඉගැන්වීමක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. තවුසාව එතරම් ලස්සන ලෙස පෙනුණු එම එකම හිරු උදාව, ඔහු දැනටමත් වැඩ කර අවසන් කර තිබූ හෝරාවකි. සිරුර ශක්තිමත්ව හා දිනය නැවුම්ව තිබියදී ආරම්භ කරන අභ්‍යාසයයි, ගාථාව 'නිවැරදි කාලය' ලෙස හඳුන්වන්නේ.