মন্ত্ৰ

এই মন্ত্ৰটো জৈন ধৰ্মৰ এক অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু পৱিত্ৰ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত পাঁচজন পৰম পূজ্য ব্যক্তি অৰ্থাৎ অৰিহন্ত, সিদ্ধ, আচাৰ্য, উপাধ্যায় আৰু সাধুক নমস্কাৰ জনোৱা হয়।

এই প্ৰাৰ্থনাটি জৈন ধৰ্মৰ এটি অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ মংগল স্তোত্ৰ। ইয়াত চাৰি বস্তুক মংগল, লোকোত্তম আৰু শৰণ হিচাপে ঘোষণা কৰা হৈছে: অৰিহন্ত, সিদ্ধ, সাধু আৰু কেৱলী প্ৰণীত ধৰ্ম।

এই অংশটো জৈন ধৰ্মৰ সামায়িক নামৰ এক ধ্যান-প্ৰাৰ্থনাৰ অংশ, য'ত ভক্তই কিছু সময়ৰ বাবে সকলো পাপ কাৰ্য ত্যাগ কৰি আত্মশুদ্ধিৰ বাবে প্ৰতিজ্ঞা কৰে।

এই প্ৰাৰ্থনাটো জৈন ধৰ্মৰ প্ৰতিক্ৰমণ নামৰ দৈনিক প্ৰাৰ্থনাৰ এটা অংশ, য'ত ভক্তই নিজৰ দোষ বা পাপবোৰৰ বাবে ক্ষমা বিচাৰি শুদ্ধি কামনা কৰে।

গুৰু আৰু উপাধ্যায় (আধ্যাত্মিক পথপ্ৰদৰ্শক) ক সন্মান জনোৱা, তেওঁলোকৰ গুণ, ব্ৰত আৰু ইন্দ্ৰিয় নিয়ম বৰ্ণনা কৰা এটা জৈন গুৰু বন্দনা স্তোত্র।

দয়াৰ বোধিসত্ত্ব অবলোকিতেশ্বৰৰ ছয় অক্ষৰৰ পবিত্ৰ মন্ত্ৰ, তিব্বতী বৌদ্ধ ধৰ্মত সৰ্বাধিক পরিচিত মন্ত্ৰ।

এই তাৰা দেৱীলৈ উৎসৰ্গিত এটা পবিত্ৰ বৌদ্ধ মন্ত্ৰ, যিটো তেওঁৰ সুৰক্ষামূলক আৰু কৰুণাময় শক্তি আহ্বান কৰিবলৈ উচ্চাৰণ কৰা হয়। ই এটা চমু, শক্তিশালী আহ্বান, যিটো ধ্যান আৰু প্ৰাৰ্থনাত দিশ লাভ আৰু অসুবিধা অতিক্ৰম কৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়।

নমো অমিতাভ বুদ্ধায়: অমিতাভ বুদ্ধক, অসীম জ্যোতিৰ বুদ্ধক, সুখাবতীব্যূহ পৰম্পৰাদ্বাৰা নিয়া সংক্ষিপ্ত সংস্কৃত প্ৰণাম।

এইটো বজ্ৰসত্ত্ব নামৰ এজন বুদ্ধ বা জ্ঞানী সত্ত্বাৰ ওচৰত কৰা এক শ্ৰদ্ধাপূৰ্ণ প্ৰাৰ্থনা। ইয়াত তেওঁৰ ওচৰত শুদ্ধি, শক্তি আৰু জ্ঞান লাভৰ বাবে অনুৰোধ কৰা হৈছে।

এইটো এটা পবিত্ৰ বৌদ্ধ মন্ত্ৰ, যিটো গুৰু পদ্মসম্ভৱক (গুৰু ৰিনপোচে) স্মৰণ আৰু পূজা কৰিবলৈ উচ্চাৰণ কৰা হয়। এই মন্ত্ৰটো জপ কৰিলে আধ্যাত্মিক শক্তি, সুৰক্ষা আৰু জ্ঞান লাভ হয় বুলি বিশ্বাস কৰা হয়।

এই মন্ত্ৰটো জ্ঞানৰ দেৱতা মঞ্জুশ্ৰীৰ বীজমন্ত্ৰ। ইয়াক উচ্চাৰণ কৰিলে মন তীক্ষ্ণ হয়, বুদ্ধি বৃদ্ধি পায়, আৰু স্মৰণশক্তি উন্নত হয়।

ভৈষজ্যগুৰু বুদ্ধৰ আৰোগ্য মন্ত্ৰ, যিটো ৰোগীৰ আৰু ৰোগৰ পৰা মুক্তি বিচৰা লোকৰ বাবে পঠা হয়, সূত্ৰৰ নিজৰ আৰম্ভণী আশীৰ্বাদৰ সৈতে।

এই মন্ত্ৰটো হৈছে তাৰা দেৱীক উদ্দেশ্যি কোৱা এক পবিত্ৰ বৌদ্ধ মন্ত্ৰ, যি আয়ু, পুণ্য, জ্ঞান আৰু সমৃদ্ধি বৃদ্ধিৰ বাবে জপ কৰা হয়। সাধকসকলে বিশ্বাস কৰে যে এই মন্ত্ৰ জপ কৰিলে তাৰা দেৱীয়ে আশীৰ্বাদ প্ৰদান কৰে আৰু বাধা-বিপত্তি দূৰ কৰে।

এইটো শিখ ধৰ্মৰ মূল প্ৰাৰ্থনাৰ প্ৰথম অংশ, যি ঈশ্বৰৰ প্ৰধান গুণাৱলী বৰ্ণনা কৰে। ইয়াক ‘মূল মন্ত্ৰ’ বুলি জনা যায়, আৰু ই শিখ ধৰ্মৰ আধ্যাত্মিক দৰ্শনৰ আধাৰ।