ঈশাৱাস্যোপনিষদ্

সেই বাহ্যিক পৰম সত্য পূৰ্ণ অনন্ত; এই প্ৰকাশমান বিশ্বও পূৰ্ণ অনন্ত। অনন্তৰ পৰা অনন্তই উদয় হয়। অনন্তৰ পৰা অনন্ত ল’লে, কেৱল অনন্তই অৱশিষ্ট থাকে। ওঁ, শান্তি, শান্তি, শান্তি।

এই সকল — এই পৰিৱৰ্তনশীল বিশ্বত যি কিছু গতিশীল বিদ্যমান — ঈশ্বৰে আবৃত আৰু ব্যাপ্ত। ত্যাগ আৰু অনাসক্তিৰ দ্বাৰা আপোনাৰ প্ৰকৃত আত্মাক ৰক্ষা কৰক আৰু উপভোগ কৰক। কাৰো ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰতি লোভ নকৰিব।

এই জগতত নিঃস্বাৰ্থ ধাৰ্মিক কৰ্ম কৰিয়েই একশ বছৰৰ পূৰ্ণ আয়ু কামনা কৰা উচিত। আপোনাৰ দৰে মানুহৰ বাবে এনে কৰ্মৰ বাহিৰে আন কোনো উপায় নাই, যাৰ দ্বাৰা কৰ্মে আত্মাক আঁকোৱালি নধৰে বা কলুষিত নকৰে।

সূৰ্যৰশ্মিহীন, আনন্দহীন আৰু অসুৰীয় সেই লোকসমূহ, যিবোৰ আধ্যাত্মিক ঘোৰ অন্ধকাৰে আৱৰি ৰাখিছে। মৃত্যুৰ পিছত সেইবোৰ লোকলৈ যায় সেইসকল, যিসকলে অন্তৰত থকা দিব্য আত্মাক উপেক্ষা কৰি নিজৰ আত্মাক হত্যা কৰে।

আত্মা অচল, তথাপি এক, মনতকৈও দ্ৰুতগামী। ইন্দ্ৰিয়সমূহ (দেৱতা) ইয়াক কেতিয়াও ধৰিব নোৱাৰে, কিয়নো ই তেওঁলোকৰ আগত গতি কৰে। স্থিৰ থাকি ই আনসকলক, যিসকলে দৌৰে, তেওঁলোকক অতিক্ৰম কৰে। ইয়াৰ মাজতে মাতৰিশ্বা (প্ৰাণবায়ু) সকলো কৰ্ম আৰু জীৱনক ধাৰণ কৰে।

ই গতি কৰে, আৰু ই গতি নকৰে। ই বহু দূৰত, তথাপি ই অতি নিকটত। ই এই সকলোৰে অন্তৰত, আৰু ই এই সকলোৰে বাহিৰতো।

যি জ্ঞানী দ্ৰষ্টাই আত্মাত সকলো জীৱ আৰু জীৱৰ আত্মাত আত্মাক দেখে, তেওঁ কোনো বস্তুৰ প্ৰতি কেতিয়াও ঘৃণা, বিতৃষ্ণা বা বিচ্ছিন্নতা অনুভৱ নকৰে।

যেতিয়া সত্যৰ জ্ঞানী জনৰ বাবে সকলো জীৱ কেৱল আত্মা হৈ পৰে, তেতিয়া সেই একতা দেখা ব্যক্তিৰ বাবে কি মোহ, আৰু কি শোক থাকিব?

তেওঁ, আত্মা, সৰ্বব্যাপী, দীপ্তিময়, দেহবিহীন, ক্ষতবিহীন, শিৰাবিহীন, শুদ্ধ আৰু পাপৰ দ্বাৰা অস্পৃষ্ট। দ্ৰষ্টা, চিন্তক, অতীন্দ্ৰিয়, স্বয়ম্ভূ — তেওঁ শাশ্বত যুগবোৰত কৰ্তব্য আৰু বস্তুসমূহ যথাযথভাৱে বণ্টন কৰিছে।

যিসকলে অজ্ঞানতাৰ উপাসনা কৰে (জ্ঞানৰহিত কেৱল জাগতিক কৰ্ম), তেওঁলোক ঘোৰ অন্ধকাৰত প্ৰৱেশ কৰে। যিসকলে কেৱল তত্ত্বগত জ্ঞানতহে নিবেদিত, ব্যৱহাৰিক উপলব্ধি নথকা, তেওঁলোক আৰু গভীৰ অন্ধকাৰত প্ৰৱেশ কৰে।

এটা ফল বিদ্যাৰ (জ্ঞান) দ্বাৰা লাভ হয় বুলি তেওঁলোকে কয়, আৰু আন এটা অবিদ্যাৰ (কৰ্ম) দ্বাৰা। এইদৰে আমি সেই জ্ঞানী ঋষিসকলৰ পৰা শুনিছোঁ, যিসকলে এই সত্য আমাক শিকাইছিল আৰু ব্যাখ্যা কৰিছিল।

যিয়ে বিদ্যা (জ্ঞান) আৰু অবিদ্যা (ধাৰ্মিক কৰ্ম) দুয়োটা একেলগে বুজে, তেওঁ ধাৰ্মিক কৰ্মৰ দ্বাৰা মৃত্যুক অতিক্ৰম কৰে আৰু আধ্যাত্মিক জ্ঞানৰ দ্বাৰা অমৃতত্ব লাভ কৰে।

যিসকলে কেৱল অব্যক্ত কাৰণৰ উপাসনা কৰে, তেওঁলোক ঘোৰ অন্ধকাৰত প্ৰৱেশ কৰে। যিসকলে কেৱল ব্যক্ত সৃষ্ট ফলতহে আনন্দ পায়, তেওঁলোক আৰু গভীৰ অন্ধকাৰত প্ৰৱেশ কৰে।

এটা ফল ব্যক্তৰ (সম্ভৱ) দ্বাৰা লাভ হয় বুলি তেওঁলোকে ঘোষণা কৰে, আৰু আন এটা অব্যক্তৰ (অসম্ভৱ) দ্বাৰা। এইদৰে আমি স্থিৰ ঋষিসকলৰ পৰা শুনিছোঁ, যিসকলে আমাক এই কথা প্ৰকাশ কৰিছিল।

যিয়ে ব্যক্ত সৃষ্টি আৰু নশ্বৰ বিনাশ দুয়োটাকে একেলগে জানে, তেওঁ নশ্বৰৰ দ্বাৰা মৰ্ত্য ক্ষয় অতিক্ৰম কৰে আৰু অবিনশ্বৰ উৎসৰ দ্বাৰা শাশ্বত জীৱন লাভ কৰে।

পৰম সত্যৰ মুখমণ্ডল জাগতিক মোহৰ উজ্জ্বল সোণালী পাত্ৰে আবৃত। হে সূৰ্য, সকলোৰে পোষক (পূষা), ইয়াক অনাবৃত কৰক, যাতে সত্য আৰু ধৰ্মৰ প্ৰতি নিবেদিত মই সেই বাস্তৱতা দেখিব পাৰো!

হে পূষা, একমাত্ৰ পথিক, ন্যায়ৰ বিতৰক, সূৰ্য, প্ৰজাপতিৰ সন্তান! আপোনাৰ চকু ধন্ধালগোৱা ৰশ্মিবোৰ সংকোচ কৰক আৰু আপোনাৰ প্ৰখৰ তেজ একত্ৰ কৰক। মই আপোনাৰ অতি মংগলময়, কৰুণাময় ৰূপ দৰ্শন কৰোঁ। সূৰ্যত অধিষ্ঠিত সেই পৰম পুৰুষ — মই নিজেই তেওঁ (সোহম্ অস্মি)!

মোৰ প্ৰাণবায়ু সৰ্বব্যাপী অমৃত প্ৰাণত লীন হওক, আৰু এই নশ্বৰ দেহ ছাই হৈ যাওক। ওঁ! হে মন, ইচ্ছাৰ কৰ্তা, স্মৰণ কৰা! যি কৰা হৈছে তাক স্মৰণ কৰা! হে মন, স্মৰণ কৰা! তোমাৰ কৰ্মবোৰ স্মৰণ কৰা!

হে অগ্নি, দিব্য জ্যোতি, আমাৰ সকলো পথ আৰু কৰ্মৰ জ্ঞাতা! আমাক মহৎ ধাৰ্মিক পথেৰে সত্য, স্থায়ী আধ্যাত্মিক সম্পদলৈ লৈ যাওক। আমাৰ পৰা সকলো বক্ৰ, অপমানজনক পাপ দূৰ কৰক। আমি আপোনালৈ আমাৰ গভীৰতম, বাৰে বাৰে উচ্চাৰিত শ্ৰদ্ধাপূৰ্ণ প্ৰণাম নিবেদন কৰোঁ।