আত্ম আৰু বাস্তৱতাৰ প্ৰকৃতি সম্পৰ্কে দাৰ্শনিক গ্ৰন্থ।
এই গ্ৰন্থখনি ভগৱান গণপতিৰ প্ৰতি উৎসৰ্গিত এক পবিত্ৰ স্তোত্ৰ। ইয়াক অথৰ্ববেদৰ পৰম্পৰাৰ সৈতে সম্পৰ্কিত আৰু সাধাৰণতে পূজা-অৰ্চনা, ধ্যান আৰু জপত ব্যৱহাৰ কৰা হয়।
ঈশাৱাস্যোপনিষদ্ শুক্ল যজুৰ্বেদৰ ৪০তম অধ্যায়, যিয়ে সকলোতে ঈশ্বৰৰ উপস্থিতি আৰু ত্যাগপূৰ্ণ জীৱনৰ পথ দেখুৱায়।
মাণ্ডূক্যোপনিষদ্ অথৰ্ববেদৰ ১২টা মন্ত্ৰৰ অতি গুৰুত্বপূৰ্ণ উপনিষদ যিয়ে ঔংকাৰ আৰু আত্মচেতনাৰ চাৰিটা অৱস্থাৰ বিশ্লেষণ কৰে।