শ্ৰীৰামৰক্ষাস্তোত্ৰম্

ন্যাস আৰু ধ্যান: এই শ্ৰী ৰাম ৰক্ষা মন্ত্ৰৰ ঋষি বুধকৌশিক; দেৱতা সীতা-ৰামচন্দ্ৰ; ছন্দ অনুষ্টুপ; শক্তি সীতা; কীলক হনুমান; শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ প্ৰীতিৰ বাবে ইয়াৰ পাঠ কৰা হয়। ধ্যান: হাঁটুলৈ দীঘল বাহুযুক্ত, শৰ আৰু ধনু ধাৰণকাৰী, পদ্মাসনত উপবিষ্ট, পীত ৰেচমী বস্ত্ৰ পিন্ধা, নতুন পদ্মদলৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰা প্ৰসন্ন আৰু শান্ত নয়নযুক্ত, বাওঁ কাঁখত বহি থকা মাতা সীতাৰ পদ্ম-মুখৰ প্ৰতি কৰুণাপূৰ্ণ দৃষ্টি নিবদ্ধ, মেঘৰ নীল দীপ্তিৰে উজ্জ্বল, বিভিন্ন দিব্য অলংকাৰে শোভিত, জটাজূটৰ গম্ভীৰ মুকুটধাৰী শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ ধ্যান কৰা উচিত।

ৰঘুনাথ প্ৰভুৰ পবিত্ৰ জীৱন আৰু বীৰকৰ্ম শত কোটি (এক বিলিয়ন) শ্লোকত বিস্তৃত। এই পুণ্য কাহিনীৰ এটা আখৰো মানৱজাতিৰ মহাপাপ বিনাশ কৰে।

নীল পদ্মৰ দৰে শ্যামবৰ্ণ, পদ্মনয়ন, জানকী (সীতা) আৰু লক্ষ্মণৰ সৈতে শোভিত, আৰু জটাজূটৰ মুকুটধাৰী শ্ৰীৰামক ধ্যান কৰি;

যিজনে হাতত তৰোৱাল, তূণীৰ, ধনু আৰু শৰ ধাৰণ কৰে, ৰাক্ষসৰ সংহাৰক, অজন্মা আৰু সৰ্বব্যাপী, বিশ্বৰক্ষাৰ বাবে নিজ দিব্য লীলাৰে প্ৰকট হোৱা সেই প্ৰভুক ধ্যান কৰি;

জ্ঞানী ব্যক্তিয়ে সকলো পাপ বিনাশকাৰী আৰু সকলো শুদ্ধ কামনা পূৰণকাৰী শ্ৰী ৰাম ৰক্ষাৰ পাঠ কৰিব লাগে: ৰাঘৱে মোৰ মূৰৰ ৰক্ষা কৰক, দশৰথৰ নন্দনে মোৰ ললাটৰ ৰক্ষা কৰক।

কৌসল্যানন্দনে মোৰ চকুৰ ৰক্ষা কৰক, বিশ্বামিত্ৰৰ প্ৰিয়জনে মোৰ কাণৰ ৰক্ষা কৰক, যজ্ঞৰ ৰক্ষকে মোৰ নাকৰ ৰক্ষা কৰক, আৰু লক্ষ্মণৰ স্নেহশীল ভাতৃ (সৌমিত্ৰি)য়ে মোৰ মুখৰ ৰক্ষা কৰক।

সকলো জ্ঞানৰ ভঁৰালে মোৰ জিভাৰ ৰক্ষা কৰক, ভৰতৰ দ্বাৰা পূজিত জনে মোৰ কণ্ঠৰ ৰক্ষা কৰক, দিব্যাস্ত্ৰধাৰীজনে মোৰ কান্ধৰ ৰক্ষা কৰক, আৰু শিৱৰ ধনু ভঙা জনে মোৰ বাহুৰ ৰক্ষা কৰক।

সীতাপতিয়ে মোৰ হাতৰ ৰক্ষা কৰক, পৰশুৰামক জয় কৰা জনে (জমদগ্নিৰ পুত্ৰ) মোৰ হৃদয়ৰ ৰক্ষা কৰক, ৰাক্ষস খৰৰ সংহাৰকাৰীয়ে মোৰ মধ্যভাগৰ ৰক্ষা কৰক, আৰু জাম্ববানক আশ্ৰয় দিয়া জনে মোৰ নাভিৰ ৰক্ষা কৰক।

সুগ্ৰীৱৰ প্ৰভুৱে মোৰ কঁকালৰ ৰক্ষা কৰক, হনুমানৰ প্ৰভুৱে মোৰ দুয়ো নিতম্বৰ ৰক্ষা কৰক, আৰু ৰাক্ষস কুল ধ্বংসকাৰী ৰঘুকুল শিৰোমণিয়ে মোৰ উৰুৰ ৰক্ষা কৰক।

সেতু নিৰ্মাণকাৰীয়ে মোৰ আঁঠুৰ ৰক্ষা কৰক, দশমুখ ৰাৱণৰ বিনাশকাৰীয়ে মোৰ জংঘাৰ ৰক্ষা কৰক, বিভীষণক ৰাজ্য দিয়া জনে মোৰ দুয়ো চৰণৰ ৰক্ষা কৰক, আৰু ভগৱান শ্ৰী ৰামে মোৰ সমগ্ৰ দেহৰ ৰক্ষা কৰক।

ৰামৰ শক্তিৰে পৰিপূৰ্ণ এই ৰক্ষা-কবচ যিজন পুণ্যবান ভক্তই পাঠ কৰে, তেওঁ দীঘলীয়া আয়ু, সুখ, উত্তম সন্তান, বিজয় আৰু বিনয় লাভ কৰে।

পাতালত, পৃথিৱীত বা আকাশত অদৃশ্যভাৱে বিচৰণ কৰা দুষ্ট আত্মাসকলে ৰামনামৰ দ্বাৰা সুৰক্ষিত ব্যক্তিৰ ফালে চাবলৈও অসমৰ্থ।

ভগৱানক ৰাম, ৰামভদ্ৰ বা ৰামচন্দ্ৰ বুলি স্মৰণ কৰা মানুহ কেতিয়াও পাপত লিপ্ত নহয়, আৰু সি ইহলোকৰ সুখ আৰু পৰলোকৰ মুক্তি দুয়োটাই লাভ কৰে।

জগৎ জয় কৰা ৰামনামৰ একমাত্ৰ মন্ত্ৰৰে সুৰক্ষিত এই স্তোত্ৰ যিজনে কণ্ঠত ধাৰণ কৰে, তেওঁৰ হাতৰ তলুৱাত সকলো সিদ্ধি থাকে।

বজ্ৰপঞ্জৰ (অভেদ্য খাঁচ) নামে পৰিচিত এই ৰাম-কবচ যিজনে ধ্যান কৰে, তেওঁৰ আজ্ঞা সকলোতে পালন কৰা হয় আৰু তেওঁ জয় আৰু মংগল লাভ কৰে।

শিৱে (হৰে) সপোনত এই শ্ৰী ৰাম ৰক্ষা স্তোত্ৰৰ উপদেশ দিয়াৰ দৰেই, ঋষি বুধকৌশিকে পুৱাই জাগ্ৰত হৈ ইয়াক অক্ষৰে অক্ষৰে লিখি লৈছিল।

যিজন ইচ্ছা পূৰণকাৰী কল্পবৃক্ষৰ উদ্যান, সকলো দুৰ্ভাগ্যৰ অন্ত আৰু ত্ৰিলোকৰ আনন্দ — সেই গৌৰৱময় ভগৱান শ্ৰী ৰামেই আমাৰ পৰম প্ৰভু।

সদায় যুৱক, অতুলনীয় সৌন্দৰ্যৰে সম্পন্ন, কোমল হ'লেও মহাবলী, প্ৰস্ফুটিত পদ্মৰ দৰে ডাঙৰ চকুযুক্ত, বল্কল আৰু কলা মৃগছালত সজ্জিত;

ফল আৰু মূল খাই জীৱন নিৰ্বাহ কৰা, ইন্দ্ৰিয় সংযমী, পৰম তপস্বী, ব্ৰহ্মচৰ্য পালনকাৰী — দশৰথৰ সেই দুজন পুত্ৰ, ভাতৃ ৰাম আৰু লক্ষ্মণ;

সকলো প্ৰাণীৰ আশ্ৰয়, সকলো ধনুৰ্ধৰৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ, ৰাক্ষস সৈন্যৰ বিনাশকাৰী — ৰঘুবংশৰ সেই দুজন উত্তম বংশধৰে আমাক ৰক্ষা কৰক!

হাতত জ্যা চঢ়োৱা ধনু, শৰত হাত থৈ, অক্ষয় শৰেৰে পৰিপূৰ্ণ তূণীৰ ধাৰণ কৰা ৰাম আৰু লক্ষ্মণে মোৰ ৰক্ষাৰ বাবে মোৰ পথত সদায় মোৰ আগে আগে চলক।

সদায় প্ৰস্তুত, কবচধাৰী, তৰোৱাল বান্ধি, ধনু-শৰ লৈ, যৌৱনময় শ্ৰী ৰামে লক্ষ্মণৰ সৈতে আমাৰ যাত্ৰাত আমাৰ হৃদয়ৰ আকাংক্ষাবোৰ ৰক্ষা কৰক।

দশৰথৰ পুত্ৰ ৰাম, বীৰ নায়ক, লক্ষ্মণে বিশ্বাসেৰে সেৱা কৰা জন, মহাবলী, কাকুৎস্থ বংশধৰ, সম্পূৰ্ণ বিশ্বপুৰুষ, কৌসল্যাৰ পুত্ৰ, ৰঘুকুল শ্ৰেষ্ঠ;

বেদান্তৰ দ্বাৰা জনা যায় যিজনক, যজ্ঞৰ অধিপতি, প্ৰাচীন পৰমপুৰুষ, জানকীৰ প্ৰিয়তম, তেজস্বী আৰু গৌৰৱময়, অপৰিমেয় পৰাক্ৰমযুক্ত;

মোৰ ভক্তজনে নিৰ্মল শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰতিদিনে এই পবিত্ৰ নামবোৰ পাঠ কৰে, তেওঁ অশ্বমেধ যজ্ঞ কৰাতকৈও অধিক পুণ্য লাভ কৰে; ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

দূৰ্বাদলৰ দৰে শ্যামল বৰ্ণ, পদ্মনয়ন আৰু পীতবস্ত্ৰধাৰী শ্ৰী ৰামক যিসকলে এই দিব্য নামৰে স্তুতি কৰে, তেওঁলোক আৰু সংসাৰ-চক্ৰত আবদ্ধ নহয়।

লক্ষ্মণৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ, ৰঘুকুল শ্ৰেষ্ঠ, সীতাৰ প্ৰিয়, অতি সুন্দৰ, কাকুৎস্থ বংশধৰ, কৰুণাৰ সাগৰ, সদ্গুণৰ ভঁৰাল, জ্ঞানীসকলৰ প্ৰিয়, ধৰ্মপৰায়ণ, ৰজাসকলৰ ৰজা, বচনত অটল, দশৰথৰ পুত্ৰ, শ্যামবৰ্ণ, শান্তিৰ মূৰ্তি, বিশ্বৰ আনন্দ, ৰঘুবংশৰ শিৰোমণি আৰু ৰাৱণ সংহাৰকাৰী ৰামক মই প্ৰণাম কৰোঁ।

ৰামক, কল্যাণকাৰী ৰামভদ্ৰক, ৰামচন্দ্ৰক, সৃষ্টিকৰ্তাৰ স্বৰূপ ৰঘুনাথক, সৰ্বসমৰ্থ নাথক আৰু জানকীপতি ভগৱান ৰামক নমস্কাৰ।

হে শ্ৰী ৰাম! হে ৰঘুনন্দন ৰাম! হে ভৰতৰ জ্যেষ্ঠ ভাতৃ ৰাম! হে ৰণভূমিত দুৰ্ধৰ্ষ আৰু অজেয় ৰাম! হে প্ৰভু শ্ৰী ৰাম! মোক আপোনাৰ পবিত্ৰ শৰণ প্ৰদান কৰক।

মই মনেৰে শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পবিত্ৰ চৰণ স্মৰণ কৰোঁ; বাক্যেৰে শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পবিত্ৰ চৰণৰ স্তুতি কৰোঁ; মূৰ দোঁৱাই শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পবিত্ৰ চৰণত প্ৰণাম কৰোঁ; আৰু শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ পবিত্ৰ চৰণৰ নিঃসৰ্ত শৰণ লওঁ।

ৰাম মোৰ মাতৃ, ৰামচন্দ্ৰ মোৰ পিতৃ; ৰাম মোৰ প্ৰভু, ৰামচন্দ্ৰ মোৰ অন্তৰঙ্গ সখা; কৰুণাময় ৰামচন্দ্ৰেই মোৰ সৰ্বস্ব। মই আন কাকো নাজানো; আন কাকো মই নাজানো; সঁচাকৈয়ে, মই আন কাকো নাজানো!

যাৰ সোঁফালে লক্ষ্মণ থিয় হৈ আছে, বাওঁফালে জনকনন্দিনী সীতা আছে, আৰু যাৰ সন্মুখত মাৰুতি (হনুমান) প্ৰণাম কৰে — ৰঘুবংশৰ সেই আনন্দস্বৰূপ ভগৱান শ্ৰীৰামক মই ভক্তিভাৱে প্ৰণাম কৰোঁ।

সকলো লোকৰ আনন্দ, ৰণভূমিত অচল, পদ্মনয়ন, ৰঘুকুলৰ স্বামী, কৰুণাৰ মূৰ্তি আৰু কৃপাৰ সাগৰ সেই শ্ৰীৰামচন্দ্ৰৰ শৰণত মই নিজকে সমৰ্পণ কৰোঁ।

চিন্তাৰ দৰে দ্ৰুতগামী, বতাহৰ সৈতে প্ৰতিযোগিতা কৰা গতিযুক্ত, সকলো ইন্দ্ৰিয়ৰ জয়ী, বুদ্ধিমানসকলৰ মাজত অগ্ৰণী, পৱনদেৱৰ পুত্ৰ, বানৰ সেনাৰ প্ৰধান আৰু শ্ৰীৰামৰ ভক্তিমান দূত — সেই হনুমানৰ শৰণ মই লওঁ।

কাব্য-প্ৰেৰণাৰ উচ্চ শাখাত বহি, 'ৰাম, ৰাম' এই মধুৰ আখৰবোৰ সুললিত সুৰত গোৱা কোৱাইলৰ দৰে সেই মহৰ্ষি বাল্মীকিক মই অতি শ্ৰদ্ধাৰে প্ৰণাম কৰোঁ।

সকলো দুখৰ বিনাশক, আধ্যাত্মিক আৰু পাৰ্থিৱ সকলো সম্পদ প্ৰদানকাৰী, সকলো সৃষ্টিৰ আনন্দস্বৰূপ সেই গৌৰৱময় শ্ৰী ৰাম প্ৰভুক মই বাৰে বাৰে প্ৰণাম কৰোঁ।

পবিত্ৰ জপ 'ৰাম! ৰাম!'ৰ মেঘগৰ্জনৰ দৰে নিনাদে পুনৰ্জন্ম আৰু জাগতিক বন্ধনৰ বীজ জ্বলাই দিয়ে, প্ৰকৃত সুখ আৰু আধ্যাত্মিক সম্পদ সঞ্চয় কৰে আৰু যমদূতসকলক ভয়ভীত কৰে।

ৰজাসকলৰ মাজত ৰত্ন ৰাম সদায় জয়ী (প্ৰথমা বিভক্তি: ৰামঃ); মই লক্ষ্মীপতি ৰামৰ আৰাধনা কৰোঁ (দ্বিতীয়া: ৰামম্); ৰামৰ দ্বাৰা ৰাতিৰ ৰাক্ষস সেনা বিনষ্ট হ'ল (তৃতীয়া: ৰামেণ); সেই ৰামক নমস্কাৰ (চতুৰ্থী: ৰামায়); ৰামতকৈ উচ্চ আশ্ৰয় নাই (পঞ্চমী: ৰামাৎ); মই ৰামৰ অনন্য দাস (ষষ্ঠী: ৰামস্য); মোৰ মন সদায় ৰামতে লীন হৈ থাকক (সপ্তমী: ৰামে); হে ৰাম, মোক তুলি উদ্ধাৰ কৰক (সম্বোধন: হে ৰাম)!

শিৱে পাৰ্বতীক কৈছিল: হে সুন্দৰ মুখীজনী দেৱী! 'ৰাম, ৰাম, ৰাম' বুলি জপ কৰি মই সেই মোহন ৰামনামতে আনন্দ পাওঁ; ৰামৰ একমাত্ৰ পবিত্ৰ নাম সঁচাকৈয়ে ভগৱানৰ (বিষ্ণুৰ) সমগ্ৰ সহস্ৰনামৰ সমতুল্য!