ಈಶಾವಾಸ್ಯೋಪನಿಷತ್

ಆ ಪರಮ ವಾಸ್ತವವು ಅನಂತ ಪೂರ್ಣ; ಈ ವ್ಯಕ್ತ ವಿಶ್ವವೂ ಅನಂತ ಪೂರ್ಣ. ಅನಂತದಿಂದಲೇ ಅನಂತ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಅನಂತದಿಂದ ಅನಂತವನ್ನು ತೆಗೆದರೂ ಅನಂತವೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಓಂ, ಶಾಂತಿ, ಶಾಂತಿ, ಶಾಂತಿ.

ಈ ಬದಲಾಗುವ ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಎಲ್ಲವೂ ಈಶನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಆತ್ಮತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ನಿರಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಅನುಭವಿಸು. ಯಾರ ಸಂಪತ್ತಿಗೂ ಆಸೆಪಡಬೇಡ.

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕಾಮ ಸತ್ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಾ ನೂರು ವರ್ಷ ಬದುಕಲು ಬಯಸಬೇಕು. ನಿನ್ನಂತಹ ಮಾನವನಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ; ಇದರಿಂದ ಕರ್ಮವು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಘೋರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಆ ಲೋಕಗಳು ಅಸೂರ್ಯ (ಸೂರ್ಯರಹಿತ), ಆನಂದರಹಿತ ಮತ್ತು ರಾಕ್ಷಸೀಯವಾಗಿವೆ. ಒಳಗಿರುವ ದಿವ್ಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ತಮ್ಮದೇ ಆತ್ಮವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರು ಮರಣದ ನಂತರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಆತ್ಮವು ಚಲಿಸದೆ ಇದ್ದರೂ ಏಕವಾಗಿದೆ; ಅದು ಮನಸ್ಸಿಗಿಂತಲೂ ವೇಗವಾಗಿದೆ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು (ದೇವತೆಗಳು) ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಹಿಡಿಯಲಾರವು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅವುಗಳ ಮುಂದೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೂ ಓಡುವ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಅದು ಹಿಂದಿಕ್ಕುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವ-ಪ್ರಾಣವಾದ ಮಾತರಿಶ್ವನ್ ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಜೀವನವನ್ನು ಧಾರಣ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಅದು ಚಲಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಬಹಳ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ, ಆದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಸನಿಹದಲ್ಲಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಒಳಗೆ ಅದು ಇದೆ, ಮತ್ತು ಇದೆಲ್ಲದರ ಹೊರಗೂ ಅದು ಇದೆ.

ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೂ, ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುವ ಜ್ಞಾನಿ ದ್ರಷ್ಟಾರನು ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಇನ್ನು ದ್ವೇಷ, ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಅಥವಾ ಪರಕೀಯತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ವಾಸ್ತವದ ಜ್ಞಾನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೂ ಕೇವಲ ಆತ್ಮವೇ ಆದಾಗ, ಆ ಏಕತ್ವವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುವವನಿಗೆ ಯಾವ ಮೋಹ ಮತ್ತು ಯಾವ ಶೋಕ ಇರಬಲ್ಲದು?

ಆ ಆತ್ಮ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ, ತೇಜೋಮಯ, ದೇಹರಹಿತ, ಗಾಯರಹಿತ, ನರರಹಿತ, ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಪಾಪದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿತವಲ್ಲದವನು. ದ್ರಷ್ಟಾರ, ಮನೀಷಿ, ಪರಮೋನ್ನತ, ಸ್ವಯಂಭೂ — ಅವನು ಶಾಶ್ವತ ಯುಗಗಳಿಂದಲೂ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೂ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದಾನೆ.

ಅವಿದ್ಯೆಯನ್ನು (ಜ್ಞಾನರಹಿತ ಲೌಕಿಕ ಕರ್ಮ) ಆರಾಧಿಸುವವರು ಘೋರ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವಿಲ್ಲದ ಕೇವಲ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತೊಡಗಿರುವವರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಒಂದು ಫಲ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ, ಅವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದು ಫಲ ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ ವಿವೇಕಿ ಋಷಿಗಳಿಂದ ನಾವು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

ವಿದ್ಯೆ (ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ) ಮತ್ತು ಅವಿದ್ಯೆ (ಸದ್ಧರ್ಮದ ಕರ್ಮ) ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅರಿತವನು ಅವಿದ್ಯೆಯ ಮೂಲಕ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆಯ ಮೂಲಕ ಅಮರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಕೇವಲ ಅವ್ಯಕ್ತ ಮೂಲ ಕಾರಣವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು ಘೋರ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಫಲಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸುವವರು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವ್ಯಕ್ತ (ಸಂಭವ) ಮೂಲಕ ಒಂದು ಫಲ, ಅವ್ಯಕ್ತ (ಅಸಂಭವ) ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಂದು ಫಲ ಪಡೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ ಸ್ಥಿರಮತಿ ಋಷಿಗಳಿಂದ ನಾವು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.

ವ್ಯಕ್ತ ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ನಾಶವಾಗುವ ವಿನಾಶ ಎರಡನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ತಿಳಿದವನು ನಾಶವಾಗುವುದರ ಮೂಲಕ ಮರ್ತ್ಯ ಕ್ಷಯವನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅಮರ ಮೂಲದ ಮೂಲಕ ಶಾಶ್ವತ ಜೀವನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

ಸತ್ಯದ ಮುಖವು ಲೌಕಿಕ ಮೋಹದ ಹೊಳೆಯುವ ಸ್ವರ್ಣ ಪಾತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪೋಷಿಸುವ ಸೂರ್ಯನೇ (ಪೂಷನ್), ಅದನ್ನು ತೆರೆ; ಸತ್ಯ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿತನಾದ ನಾನು ಆ ಪರಮ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಕಾಣುವಂತಾಗಲಿ!

ಓ ಪೂಷನ್, ಏಕಾಕಿ ಪಥಿಕನೇ, ನ್ಯಾಯದ ನಿರ್ವಾಹಕನೇ, ಸೂರ್ಯನೇ, ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಸಂತಾನವೇ! ನಿನ್ನ ಕುರುಡುಗೊಳಿಸುವ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ಚದುರಿಸು ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ತೀವ್ರ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕ್ರೋಢೀಕರಿಸು. ನಿನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಮಂಗಳಕರ, ಕೃಪಾಮಯ ರೂಪವನ್ನು ನಾನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ. ಸೂರ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ಪರಮ ಪುರುಷನು — ಅವನೇ ನಾನು (ಸೋಽಹಮಸ್ಮಿ)!

ನನ್ನ ಪ್ರಾಣವಾಯು ಅಮರವಾದ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ಪ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿ, ಮತ್ತು ಈ ಮರ್ತ್ಯ ದೇಹ ಭಸ್ಮವಾಗಲಿ. ಓಂ! ಓ ಸಂಕಲ್ಪಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮನಸ್ಸೇ, ನೆನಪಿಸಿಕೊ! ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊ! ಓ ಮನಸ್ಸೇ, ನೆನಪಿಸಿಕೊ! ನಿನ್ನ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊ!

ಓ ಅಗ್ನಿ, ದಿವ್ಯ ಬೆಳಕೇ, ನಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೂ ಕರ್ಮಗಳನ್ನೂ ಬಲ್ಲವನೇ! ಶ್ರೇಷ್ಠ ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ನಿರಂತರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಂಪತ್ತಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಸು. ನಮ್ಮಿಂದ ಎಲ್ಲ ಕುಟಿಲ, ಅವಮಾನಕರ ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡು. ನಾವು ನಿನಗೆ ನಮ್ಮ ಆಳದ, ಪದೇ ಪದೇ ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಭಕ್ತಿಪೂರ್ಣ ನಮಸ್ಕಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇವೆ.