ପାପ ବଗ୍ଗ

ଭଲ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳଜନକ କାମ କରିବାରେ ଶୀଘ୍ର ହୁଅ; ନିଜର ମନକୁ ପାପରୁ ରୋକ। କାରଣ ଯେ ମଣିଷ ପୁଣ୍ୟ କରିବାରେ ଢଳେଇ କରେ, ତାହାର ମନ ନିଜେ ହିଁ ପାପରେ ରତ ହୋଇ ଯାଏ।

ଯଦି ମଣିଷ ଠାରୁ କୋଣୋ ପାପ ଘଟେ, ତେବେ ସେ ତାହାକୁ ଦୁଇବାର ନ କରୁ; ତହିଁରେ କୋଣୋ ଆଗ୍ରହ ନ ଧର, କାରଣ ପାପର ସଞ୍ଚୟ ଦୁଃଖଦାୟକ।

ଯଦି ମଣିଷ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ, ତେବେ ତାହାକୁ ବାରମ୍ବାର କରୁ; ତହିଁରେ ନିଜର ମନ ଲଗାଅ, କାରଣ ପୁଣ୍ୟର ସଞ୍ଚୟ ଅତୀବ ସୁଖଦାୟକ।

ଯାବତ ପାପ କର୍ମର ଫଳ ନ ଆସେ, ତାବତ ପାପୀ ମଣିଷ ନିଜକୁ ସୁଖ-ସୁବିଧାରେ ଦେଖେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ପାପର ଫଳ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସେ ମଣିଷ କେବଳ ଦୁଃଖ ଓ ଘୋର ଅନିଷ୍ଟ ଭୋଗକରେ।

ଯାବତ ଭଲ କର୍ମର ଫଳ ନ ଆସେ, ତାବତ ସଜ୍ଜନ ମଣିଷ ଶଙ୍କା କିମ୍ବା ଅପ୍ରସନ୍ନ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଥାଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ତାହାର ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ସେ ଧାର୍ମିକ ମଣିଷ କେବଳ ସୁଖ ଓ କଲ୍ୟାଣ ଭୋଗ କରେ।

ପାପକୁ ନିଘୁଣା ଜାଣିକରି, ଏଟି ମୋ ପର୍ୟନ୍ତ ଚାଲିବ ନାହିଁ ଏଭଳି ଭାବିକରି ଅଖ୍ୟାଣ ନ କର। ପାଣିର ଏକେ ଏକେ ବୁନ୍ଦ ଝାପ ଦେଇ ବି ବଡ ଘଡା ଭରିଯାଏ; ସେହିଭଳି ମୂର୍ଖ ମଣିଷ ଥୋଡେ ଥୋଡେ ଦ୍ୱାରା ପାପରେ ଭରିଗଲେ।

ପୁଣ୍ୟକୁ ନିଘୁଣା ଜାଣିକରି, ଏଟି ମୋଠାକୁ ଫଳ ଦେବ ନାହିଁ ଏଭଳି ଭାବ ନ କର। ପାଣିର ଏକେ ଏକେ ବୁନ୍ଦ ଝାପ ଦେଇ ବି ଭାଣ୍ଡ ଭରିଯାଏ; ସେହିଭଳି ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଣିଷ ଥୋଡେ ଥୋଡେ ଦ୍ୱାରା ପୁଣ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ।

ଯେଭଳି ଅଳ୍ପ ରକ୍ଷକ ଥିବା ଧନିକ ବାପାରୀ ଖତରନାକ ରାସ୍ତା ଠାରୁ ବିରତ ରହେ, ଏବଂ ଯେଭଳି ଜୀବନକୁ ଭଲୋବାସେ ଏମିତି ମଣିଷ ବିଷକୁ ବିରତ ରହେ, ସେହିଭଳି ଜଣେ ସମସ୍ତ ପାପ କର୍ମକୁ ସର୍ବଭାବେ ଦୂର ରଖିବା ଉଚିତ।

ଯଦି ହାତରେ କୋଣୋ ଘା ନାହିଁ, ତେବେ ମଣିଷ ହାତ ଦ୍ୱାରା ବିଷ ଧରିପାରେ; ବିଷ କେବଳ ଘା ଠିକିଆ ଭିତରକୁ ଯାଏ। ସେହିଭଳି ଯେ ମଣିଷ ପାପ କରେ ନାହିଁ, ତାହାର ଉପରେ ପାପର ଦୁଃଖ ନାହିଁ।

ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ନିଷ୍ପାପ, ବିଶୁଦ୍ଧ ଓ ଦୋଷଧାରଣୀ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରେ, ସେ ପାପ ଉଲ୍ଟି ସେହି ମୂର୍ଖ ଉପରେ ଆସିଯାଏ, ଯେଭଳି ବାତାସର ବିପରୀତ ଫିଙ୍ଗାଯାଇଥିବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧୂଳି ଫିଙ୍ଗାଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଆଘାତ କରେ।

ଆଣକେ ଲୋକ ପୁଣ୍ୟ-ପାପ ଅନୁସାରେ ଆଉଥରେ ମଣିଷ ଗର୍ଭରେ ଜାତି ଲୁଣ୍ଠେ; ପାପୀ ନରକରେ ଖସିଯାଏ; ଶୁଭ ଆଚରଣ ଥିବା ସ୍ୱର୍ଗୁ ଯାଆନ୍ତି; ଏବଂ ଯେ ତମାଇ ବିକାରଠାରୁ ମୁକ୍ତ ତେ ନିର୍ବାଣ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି।

ନା ଆକାଶରେ, ନା ସମୁଦ୍ରର ମଝିରେ, ନା ପର୍ବତର ଗର୍ଭରେ—ଧରତୀରେ ଏଭଳି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ଯେଖାନେ ଠିଆ ହୋଇ ମଣିଷ ଆପଣାର ପାପ କର୍ମର ଫଳ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇହେବ।

ନା ଆକାଶରେ, ନା ସମୁଦ୍ରର ମଝିରେ, ନା ପର୍ବତର ଗର୍ଭରେ—ଧରତୀରେ ଏଭଳି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ ଯେଖାନେ ଠିଆ ହୋଇ ମଣିଷ ମୃତ୍ୟୁର ଆଘାତ ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇହେବ।