ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ
ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਸ਼ਬਦ "vratin", ਭਾਵ ਵਰਤ (ਪ੍ਰਣ) ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ।
ਛਠ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਵੈਤਿਨ ਵੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਰਦ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਨਵਰਾਤਰੇ ਨੌਂ ਰਾਤਾਂ ਦੌਰਾਨ ਦੈਵੀ ਮਾਤਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਇਸ ਸੰਧੀ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਵਰਤ ਪਾਚਨ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਊਰਜਾ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦਾ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਨਿਮਰਤਾ ਜੋ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਦ ਅੱਜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾਈ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦ ਉਹ ਭੋਜਨ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਰਪਾ ਵਜੋਂ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰੀਤ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਵਿੱਚ ਜੜ੍ਹਾਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਅਨੇਕਾਂਤਵਾਦ ਜੈਨ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਜੜ੍ਹ ਤੱਤਵਾਰਥ ਸੂਤਰ ਅਤੇ ਸਮੰਤਭੱਦਰ ਦੀ ਆਪਤਮੀਮਾਂਸਾ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਦੇ ਅਨੰਤ ਪਹਿਲੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਇਕ ਓਅੰਕਾਰ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦਾ ਬੁਨਿਆਦੀ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਪਰਮ ਸੱਚ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ, ਨਿਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਰਚਨਾਹਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦੁਆਰਾ ਸਹਾਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ।
1504 ਵਿੱਚ ਲਹਿਣਾ ਵਜੋਂ ਜਨਮੇ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਦੇਵ ਨੇ ਗੁਰਮੁਖੀ ਲਿਪੀ ਨੂੰ ਮਾਨਕੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਲੰਗਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਦੀ ਉਸਤਤ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਤਾ ਖੀਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੁਆਰਾ ਅੰਗ 967 ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ।