अष्टौ श्लोकाः फलश्रुतिरूपः समापनश्लोकश्च विष्णुं बहुभिः नामभिः आह्वयन्ति। प्रत्येकः श्लोकः सर्वदुःखशमनाय श्रीपतये प्रार्थनया समाप्यते।
अष्टौ श्लोकाः एकः फलश्लोकश्च इत्येतत् भगवतो विष्णोः स्तोत्रम् अस्ति, यत्र कृष्णरूपेण रामरूपेण च तस्य दिव्यनामानि कीर्त्यन्ते। आशीर्वादार्थं संरक्षणार्थं च एतत् जप्यते।
अच्युत-नाम्नः शक्तिं स्तौति अष्टभिः श्लोकैः रचितम् एतत् भक्तिकाव्यम्; द्रौपदी-गजेन्द्रयोः कथाः अत्र उदाहृताः। श्रीधरवेङ्कटेशेन कविना सन्तेन विरचितम् (परम्परया प्रायः 1635–1720)।
अष्ट श्लोकाः फलश्रुतिरूपः एकः समापनश्लोकश्च अद्वैताचार्यस्य स्तुत्यर्थं रचिताः सन्ति, यस्य प्रेमपूर्णाः हुङ्काराः चैतन्यमहाप्रभोः आविर्भावम् आहूतवन्तः इति कथ्यते।
गौडीयवैष्णवपरम्परायाम् अष्टौ श्लोकाः सार्वभौमभट्टाचार्यरचिता इति मन्यन्ते, येषु प्रत्येकम् अन्ते श्रीअद्वैताचार्यस्य चरणारविन्दयोः ध्यानं भवति।
अष्टौ श्लोकाः फलश्रुतिश्लोकश्च इति नव श्लोकाः। अत्र गुण्टूरिपुरे विराजमानस्य भगवतः शिवस्य अगस्त्येशलिङ्गरूपं स्तूयते। यः एतत् स्तोत्रं पठति, सः विमुक्तिं लभते इति श्रूयते।
अष्टश्लोकात्मकम् इदं रक्षास्तोत्रं यत्र हनुमन्तं शिरसः पादपर्यन्तं शरीरस्य रक्षणाय प्रार्थ्यते। इदं दीर्घायुः, बलम्, बुद्धिं, सुखं च ददातीति मन्यते।