ଦଣ୍ଡ ବଗ୍ଗ

ସମସ୍ତେ ଦଣ୍ଡରୁ ଭୟାତୁର; ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରେ। ନିଜକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରାଖି, ଜଣେ ନ ମାରେ ନ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟାଇ।

ସମସ୍ତେ ଦଣ୍ଡରୁ ଭୟାତୁର; ସମସ୍ତର ନିକଟରେ ଜୀବନ ମୂଲ୍ୟବାନ। ନିଜକୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରାଖି, ଜଣେ ନ ମାରେ ନ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟାଇ।

ଯେଉଁ ଜଣେ ସୁଖଚାହୀ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅଁ ସତାଏ, ନିଜର ସୁଖ ଖୋଜିବାପରେ, ମୃତ୍ୟୋତ୍ତର ସୁଖ ପାଇବନା।

ଯେଉଁ ଜଣେ ସୁଖଚାହୀ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦିଅଁ ସତାଏ ନାହିଁ, ନିଜର ସୁଖ ଖୋଜିବାପରେ, ମୃତ୍ୟୋତ୍ତର ସୁଖ ପାଇବେ।

କାହାକୁ କର୍କଶ ବାଣୀ କହନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଯାହାକୁ କର୍କଶ ବାଣୀ କଳା ଯାଏ, ସେ ପ୍ରତିକୂଳ କଥା କହିବେ। କ୍ରୋଧ ଭିତ୍ତିକ ଭାଷ ଯନ୍ତ୍ରଣାଦାୟକ; ପ୍ରତିକାର ଦଣ୍ଡ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ।

ଯଦି ଆପେ ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ ରାଖିବେ, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଧାତୁ ଘଣ୍ଟାଭଳି ଯାହା ଶବ୍ଦ ଉଦ୍ଭାବନ କରେ ନାହିଁ, ଆପେ ଧରେ ନିର୍ବାଣ ଲାଭ କଲେ; ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୀଷଣ ବା ପ୍ରତିକାର ନାହିଁ।

ଯେପରି ଗୋପାଳ ଲାଠି ଦିଅଁ ଗୋରୁକୁ ଚରଣ ଖେତରେ ଧରିନେଇ ଯାଏ, ସେହିପରି ବାର୍ଦ୍ଧକ୍ୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଜୀବନ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କର ଜୀବନ ସଂଚାଳନ କରେ।

ପାପକର୍ମ ସଂପାଦନ କରିବା ସମୟରେ ମୂର୍ଖ ବୁଝେ ନାହିଁ; ଅଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ତାହାର ନିଜସ୍ୱ କର୍ମଦ୍ୱାରା ସତାଏ, ଅଗ୍ନିଦଗ୍ଧ ଭଳି।

ଯେଉଁ ଜଣେ ନିରୀହ ଓ ନିରପରାଧୀ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଲାଦେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଦଶଗୋଟି ଦୁର୍ଗତି ମଧ୍ୟରୁ ଏକଟାର ଶିକାର ହୁଏ:

ସେ ଭୀଷଣ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ବିଶାଳ ଅମଙ୍ଗଳ, ଶରୀରାଙ୍ଗ ଭେଦ, ଗୁରୁତର ରୋଗ, ବା ମାନସିକ ବୈକଲ୍ୟଭୋଗ ହୋଇପାରେ;

ଅନ୍ୟଥା ରାଜକୀୟ ପୀଡନ, ଅନ୍ୟଥା ଭୀଷଣ ମିଥ୍ୟା ଆଦେଶ, ଅନ୍ୟଥା ଜ୍ଞାତିଙ୍କ କ୍ଷତି, ଅନ୍ୟଥା ଧନର ବିନାଶ;

ଅନ୍ୟଥା ଅଗ୍ନିମାତ୍ର ତାହାର ଗୃହକୁ ଦାହ କରେ; ଶରୀର ବିଲୟ ହେଲେ, ସେ ମୂର୍ଖ ନରକରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରେ।

ନାଙ୍ଗାଭାବରେ ଚାଲିବା, ଜଟା ଧାରଣ, ମଳ ଲେପନ, ଉପବାସ, ବାଲୁକା ଚୁମ୍ବନ ଶୟନ, ଧୂଳି ଲେପନ, ଉତ୍କୁଟ ବସା—କୌଣସି ଜଣେ ମଣିଷକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିପାରେ ନାହିଁ ଯେ ଆଶଁକାଲୋପ ବଞ୍ଚିତ।

ଯଦିଓ ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାରିତ, ଯଦି ଜଣେ ସମତାରେ ବାସ କରେ, ଶାନ୍ତ, ଦମିତ, ଦୃଢ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ନିମିତ୍ତ ଦଣ୍ଡ ନିକ୍ଷେପ—ସେ ସତ୍ୟିକାରର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରମଣ, ଭିକ୍ଷୁ।

ଜଗତରେ ବିରଳ ଉତ୍ତମ ଜଣେ, ଯେ ଲଜ୍ଜାନିଦର୍ଶନ, ନିନ୍ଦା ଅବସର ଗମନ, ଯେପରି ମହାଅଶ୍ୱ ଚାବୁକ ଅବସର କରେ।

ଚାବୁକ ଦ୍ୱାରା ଅନୁପ୍ରାଣିତ ମହାଅଶ୍ୱଭଳି, ଆପେ ଉଦ୍ଯମୀ ଓ ସଚେତନ ବନନ୍ତୁ। ବିଶ୍ୱାସ, ସଦାଚାର, ବୀର୍ୟ, ଧ୍ୟାନ, ଧର୍ମ-ବିଚାର ଦ୍ୱାରା, ବିଦ୍ୟା ଓ ଆଚରଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ନିତ୍ୟ ସ୍ମୃତିମାନ, ଆପେ ଅସୀମ ଦୁଃଖ ଅଂତ ଘଟାଇବେ।

ସେଚକମାନେ ଜଳ ବହନ କରେ; ତୀରଜାତକାର ତୀର ସିଧା କରେ; କାଠିଫୋ କାଠ ଲଙ୍ଗନ କରେ; ଯେଉଁମାନେ ସୁଵ୍ରତ ରକ୍ଷା କରେ ସେମାନେ ନିଜକୁ ସଂଯମ କରେ।