શબદ

ભગત રવિદાસનું એક શબદ, જે બેગમપુરાનું વર્ણન કરે છે, એક એવું પરિપૂર્ણ શહેર જે પીડા, કર અને ભયથી મુક્ત છે; સામાજિક સમાનતા અને આધ્યાત્મિક મુક્તિનું દર્શન.

ભગત રવિદાસનો રાગ મારૂનો શબદ, અંગ ૧૧૦૬: એ પ્રભુ જે ગરીબોનું રક્ષણ કરે છે, નીચને ઊંચો કરે છે અને નામદેવ, કબીર, તિલોચન, સધના તથા સૈનને તારે છે.

ભગત રવિદાસનું ધનાસરી રાગનું ભજન (અંગ 694), જેમાં પ્રભુથી વિખૂટા પડવાની પીડા અને મિલનની ઝંખના વ્યક્ત થાય છે; શબ્દરચના અંગેની વાચન-નોંધ જુઓ.

ભગત રવિદાસ તરંગ અને પાણી, સોનું અને ઘરેણાં દ્વારા સમજાવે છે કે આત્મા અને ઈશ્વર એક છે, અને અલગતાનો ભાસ એક ભ્રમ છે.

ભગત રવિદાસ માનવ શરીરને માટીના પૂતળા સાથે સરખાવે છે, જે લાભમાં ગર્વથી અને હાનિમાં રડતાં નાચે છે, અને તે ભ્રમથી આગળનો માર્ગ બતાવે છે.

રવિદાસ પોતાની જાતિ ચમાર (ચામડાનું કામ કરનાર) તરીકે જણાવે છે અને ઘોષણા કરે છે કે રામના ગુણો તેમના હૃદયને ભરે છે; જન્મ નહીં, ભક્તિ માણસને પવિત્ર બનાવે છે.