ଶବଦ

ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ଏକ ଶବଦ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଗମପୁରାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଛି: ଏକ ଆଦର୍ଶ ନଗର, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦୁଃଖ, କର ବା ଭୟ ନାହିଁ; ସାମାଜିକ ସମାନତା ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ମୁକ୍ତିର ଏକ ଦୃଷ୍ଟି।

ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ମାରୁ ରାଗର ଶବଦ (ଅଙ୍ଗ 1106), ଯେଉଁଥିରେ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟଦାତା ପ୍ରଭୁ ନୀଚଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି ଏବଂ ନାମଦେବ, କବୀର, ତ୍ରିଲୋଚନ, ସାଧନା ଓ ସୈନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।

ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ଧନାସରୀ ରାଗର ଶବଦ (ଅଙ୍ଗ 694), ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ମିଳନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା ବିଷୟରେ; ପାଠ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଖନ୍ତୁ।

ଭଗତ ରବିଦାସ ତରଙ୍ଗ ଓ ଜଳ, ସୁନା ଓ ଅଳଙ୍କାରର ଉପମା ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ଏକ, ଏବଂ ପୃଥକତା ଏକ ମାୟା।

ରବିଦାସ ମଣିଷ ଶରୀରକୁ ଏକ ମାଟିର ପୁତଳା ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯାହା ଲାଭରେ ଗର୍ବରେ ନାଚେ ଓ କ୍ଷତିରେ କାନ୍ଦେ, ଏବଂ ସେ ସେହି ଭ୍ରମର ପାରକୁ ସଙ୍କେତ କରନ୍ତି।

ରବିଦାସ ନିଜର ଚମାର ଜାତିର ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ ରାମଙ୍କ ଗୁଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି; ଜନ୍ମ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ମଣିଷକୁ ପବିତ୍ର କରେ।