રવિદાસ જીની બાણી – ગરીબ નિવાજ પ્રભુ

શ્રી રામની સ્તુતિમાં ગવાતી ભક્તિ-આરતી, જે તેમના પરાક્રમ, ભક્તોના રક્ષણ અને દૈવી મહિમાની ઉજવણી કરે છે.

ઘાલીન લોટાંગણ, આરતી પછી ગવાતી મરાઠી પ્રાર્થના: સંત નામદેવની એક રચના, સંસ્કૃત શરણાગતિના શ્લોકો, હરે રામ મંત્ર અને ગણેશનો મોરયા પોકાર.

પંઢરપુરના વિઠ્ઠલ પ્રભુની સાંજની આરતી, જે પરંપરા મુજબ સંત નામદેવને આભારી છે અને જે મહારાષ્ટ્રભરમાં રખુમાઈની બાજુમાં ઈંટ પર ઊભેલા પ્રભુને ગવાય છે.

સંત નામદેવ વિઠ્ઠલને કહે છે કે તેમનું નામ અમૃત કરતાંય મીઠું છે, છતાં મન તેનો સ્વાદ લેતું નથી: કીર્તન શરૂ થતાં જ ઊંઘ અને વિક્ષેપ આવી ઘેરી લે છે.

ભગત રવિદાસનું એક શબદ, જે બેગમપુરાનું વર્ણન કરે છે, એક એવું પરિપૂર્ણ શહેર જે પીડા, કર અને ભયથી મુક્ત છે; સામાજિક સમાનતા અને આધ્યાત્મિક મુક્તિનું દર્શન.

ભગત રવિદાસનું ધનાસરી રાગનું ભજન (અંગ 694), જેમાં પ્રભુથી વિખૂટા પડવાની પીડા અને મિલનની ઝંખના વ્યક્ત થાય છે; શબ્દરચના અંગેની વાચન-નોંધ જુઓ.

ભગત રવિદાસ તરંગ અને પાણી, સોનું અને ઘરેણાં દ્વારા સમજાવે છે કે આત્મા અને ઈશ્વર એક છે, અને અલગતાનો ભાસ એક ભ્રમ છે.

ભગત રવિદાસ માનવ શરીરને માટીના પૂતળા સાથે સરખાવે છે, જે લાભમાં ગર્વથી અને હાનિમાં રડતાં નાચે છે, અને તે ભ્રમથી આગળનો માર્ગ બતાવે છે.

રવિદાસ પોતાની જાતિ ચમાર (ચામડાનું કામ કરનાર) તરીકે જણાવે છે અને ઘોષણા કરે છે કે રામના ગુણો તેમના હૃદયને ભરે છે; જન્મ નહીં, ભક્તિ માણસને પવિત્ર બનાવે છે.