গৰীব নিবাজ

এই এটি এটা ভক্তিৰ গীত, যাক আৰতী বোলা হয়, যি হিন্দু ধৰ্মৰ প্ৰিয় দেৱতা ভগৱান ৰামৰ প্ৰশংসাত গোৱা হয়। ই ৰামৰ শক্তি, ভক্তৰ ৰক্ষা আৰু তেওঁৰ দিব্য মহিমা উদযাপন কৰে, আৰু পৰম্পৰাগতভাৱে পূজাৰ সময়ত তেওঁৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত বন্তি জ্বলাই গোৱা হয়।

এই সংকলনটো হৈছে বিভিন্ন হিন্দু ভক্তিমূলক স্তোত্ৰ আৰু প্ৰাৰ্থনাৰ এক সমষ্টি। ইয়াত নামদেৱৰ অভঙ্গ, ভগৱদ্গীতাৰ শ্লোক, শান্তি মন্ত্ৰ, বিষ্ণুৰ নাম, হৰেকৃষ্ণ মন্ত্ৰ আৰু গণপতি স্তুতি সন্নিৱিষ্ট হৈছে।

সন্ত নামদেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত 'যুগে অঠ্ঠাৱীস' ভগৱান বিঠলৰ প্ৰধান মংগল আৰতি। ২৮টা মহাযুগ ধৰি ভক্ত পুণ্ডলীকে দিয়া ইটাৰ ওপৰত থিয় হৈ ভক্তক কৃপা কৰা ভগৱান বিঠল আৰু ৰুক্মিণী দেৱীৰ বন্দনা ইয়াত কৰা হৈছে।

সন্ত নামদেৱ মহাৰাজৰ এই গীতিয়ে হৰিনামৰ পৰম মাধুৰ্য আৰু সাধকৰ মনৰ দুৰ্বলতাক অতি আন্তৰিকতাৰে দাঙি ধৰিছে। ভগৱানৰ নাম অমৃততকৈও মিঠা, তথাপি চঞ্চল মনে বিষয়সুখত মজি সেয়া কিয় গ্ৰহণ নকৰে? কীৰ্তনত বহিলেই টোপনিয়ে ধৰে। নামদেৱে শ্ৰী বিঠলৰ চৰণত নিজৰ অন্তৰৰ বেদনা ব্যক্ত কৰি কৃপা প্ৰাৰ্থনা কৰিছে।

এই শবদটো শিখ ধৰ্মৰ নৱম গুৰু, গুৰু তেগ বাহাদুৰৰ ৰচনা। ইয়াত তেওঁ 'বেগম পুৰা' নামৰ এক আধ্যাত্মিক নগৰৰ বৰ্ণনা কৰিছে, য'ত কোনো দুখ, ভয়, বা চিন্তা নাই। এই শবদটো শান্তি আৰু আধ্যাত্মিক আশ্বাসৰ বাবে পঢ়া হয়।

এই ভক্তি কবিতাটোত সন্ত ৰবিদাসে ভগৱান মাধৱৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থকা আৰু তেওঁৰ লগত মিলনৰ আকুলতা বৰ্ণনা কৰিছে।

এই শবদটো গুৰু ৰবিদাসৰ ৰচনা, য’ত তেওঁ ভ্ৰম আৰু ব্ৰহ্মজ্ঞানৰ বিষয়ে উপমাৰ মাধ্যমেৰে বুজাইছে। ইয়াত জীৱ আৰু পৰমাত্মাৰ একত্বক জল-তৰংগ, সোণ-অলংকাৰ আদিৰ দৃষ্টান্তেৰে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে।

এই শবদত ভক্তি কবি ৰবিদাসে মানৱ জীৱনক মাটিৰ পুতলাৰ লগত তুলনা কৰিছে, যি সঁচা সুখৰ পৰিৱৰ্তে মায়া আৰু অহংকাৰত নাচে, আৰু শেষত শূন্যত মিলি যায়।

এই ভজনখন গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত সন্ত ৰবিদাসে দেখুৱাইছে যে সঁচা ভক্তিৰ আগত জাতি-বৰ্ণৰ কোনো বাধা নাথাকে।