মাটিৰ পুতলা
ৰবিদাস জীৰ আসা ৰাগৰ শবদ
এই শবদত ভক্তি কবি ৰবিদাসে মানৱ জীৱনক মাটিৰ পুতলাৰ লগত তুলনা কৰিছে, যি সঁচা সুখৰ পৰিৱৰ্তে মায়া আৰু অহংকাৰত নাচে, আৰু শেষত শূন্যত মিলি যায়।
পদসমূহ
মাটিৰ পুত্ৰই কেনেকৈ নাচে? দেখি-শুনি উন্মত্ত হৈ পৰে। ক’ৰ পৰা আহিল? ক’ত লীন হ’ব? (ৰহাও)
শ্লোক 1
যেতিয়া কিবা পায়, তেতিয়া অহংকাৰ কৰে। মায়া লাভ হ’লে আসক্ত হয়। যেতিয়া কিবা বিচ্ছিন্ন হয়, তেতিয়া কান্দিবলৈ ধৰে। লাগি থাকি থাকি শেষত বিচ্ছিন্ন হয়।
শ্লোক 2
ৰবিদাসে কয়, এই ভ্ৰম দূৰ নহয়। যেনেকৈ সপোনত ৰাতি পাহৰি যায়।
শ্লোক 3
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
Daily or auspicious lunar days (Ekadashi, Purnima, Pradosham)
Brahma Muhurta (4:00 AM – 6:00 AM) or Evening Dusk (Sandhya)
Ghee lamp (Deepa), Incense (Dhoopa), Fresh flowers & Water offering
- Peace of mind, spiritual upliftment, and harmonious energy in the home
পৃষ্ঠভূমি
এই শবদখন গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ আসা ৰাগত অন্তৰ্ভুক্ত। ই ৰবিদাস জী (যি পঞ্চদশ-ষোড়শ শতিকাৰ ভক্তি আন্দোলনৰ এগৰাকী মহান সন্ত আছিল) দ্বাৰা ৰচিত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। এই শবদ সাধাৰণতে শিখ প্ৰাৰ্থনা বা কীৰ্তনত গোৱা হয়, যাতে মানুহে জীৱনৰ অস্থায়ী স্বভাৱ আৰু মায়াৰ মোহৰ পৰা সাৱধান হ’ব পাৰে।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Bhagat Ravidas · Medieval Nirguna Bhakti Poet-Saint · 15th–16th century, Varanasi
A poet-saint and leather worker by trade from Varanasi, whose hymns envisioned Begampura — a utopian realm free of sorrow, fear, and caste-based inequality. His compositions are included in the Guru Granth Sahib and form the devotional core of the modern Ravidassia tradition.
আপুনি জানেনে?
লেখক আৰু প্ৰসংগ
এই শবদটি হৈছে ভগত ৰবিদাসৰ ৰচনা, যি ১৫শ-১৬শ শতিকাৰ এগৰাকী ভক্তি-সন্ত আছিল আৰু তেওঁৰ ৰচনা গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবত সন্নিৱিষ্ট হৈছে। তেওঁ চামাৰ (চৰ্মকাৰ) জাতিৰ আছিল, যাৰ জীৱন আৰু ভক্তি ভাৰতীয় ভক্তি আন্দোলনত এক গুৰুত্বপূৰ্ণ দৃষ্টান্ত।
মাটিৰ পুত্ৰৰ ৰূপক
শীৰ্ষক শাৰীত মানৱ শৰীৰক 'মাটিৰ পুত্ৰ' বুলি কোৱা হৈছে, যাৰ দ্বাৰা শৰীৰৰ ক্ষণস্থায়ীতা আৰু মাটিৰে নিৰ্মিত হোৱা সত্যটো বুজোৱা হৈছে। এই শৰীৰে নাচে, চায়, শুনে, কিন্তু ই ক'ৰ পৰা আহিল আৰু ক'ত বিলীন হ'ব সেই কথা নাজানে।
মায়া, অহংকাৰ আৰু শোক
প্ৰথম স্তৱকত দেখুওৱা হৈছে যে যেতিয়া মানুহে ধন-সম্পত্তি (মায়া) পায়, তেতিয়া অহংকাৰী হয়, আৰু যেতিয়া সেই সম্পত্তি হেৰুৱায়, তেতিয়া কান্দে। এই চক্ৰটোৱে জীৱনৰ মোহ আৰু দুখৰ মূল কাৰণ হিচাপে কাম কৰে।
সপোনৰ উপমা আৰু ভ্ৰম
শেষ শাৰীত ৰবিদাসে কৈছে যে এই জগতৰ মোহ (ভ্ৰম) সপোনৰ দৰে, যিদৰে ৰাতিৰ সপোন পুৱা হ'লে মচি যায়, ঠিক সেইদৰে জাগৰণ অৱস্থাতো এই জাগতিক জীৱনটো ক্ষণস্থায়ী। এই ভ্ৰম সহজে নুগুচে, কিন্তু সত্য উপলব্ধিৰ পিছতহে ই নাইকিয়া হয়।
ৰাগ আচা আৰু ৰাহাও
এই শবদটি গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ 'ৰাগ আচা'ত ৰচিত, যিটো এটা শাস্ত্ৰীয় ৰাগ যাৰ সুৰেৰে ভক্তি আৰু বিৰহৰ ভাৱ প্ৰকাশ কৰা হয়। ইয়াৰ মাজত 'ৰাহাও' (বিৰাম) শাৰীটো আছে, যিটো মূল ভাৱটো ধৰি ৰাখে আৰু শ্ৰোতাই মনন কৰিবলৈ সুযোগ দিয়ে।
Guru Ravidas Ji
ৰৱিদাসিয়াৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত