শবদ

এইটো শিখ ধৰ্মৰ এটি গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰাৰ্থনা, য’ত দহজন গুৰু, পঞ্চ প্ৰিয়াৰ, শহীদসকল আৰু সমগ্ৰ খালছা জনগোষ্ঠীক স্মৰণ কৰা হয়। সাধাৰণতে গুৰুদ্বাৰাত সমাপ্তিৰ সময়ত বা কোনো শুভ কাৰ্যৰ আৰম্ভণিত এই প্ৰাৰ্থনা পঠন কৰা হয়।

এই ভজনটো হৈছে গুৰু নানক দেৱ জীৰ দ্বাৰা ৰচিত এক স্তুতি, য’ত ভগৱানক সকলো প্ৰকাৰৰ বিপদ আৰু শতিকাৰ পৰা ৰক্ষা কৰা পৰম শক্তি বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত গুৰুৰ শৰণ লৈ ভগৱানৰ ওপৰত বিশ্বাস স্থাপন কৰাৰ গুৰুত্ব আৰু ভক্তসকলৰ সংগতেই জীৱনৰ পাৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।

এই শবদটো (ধৰ্মীয় গীত) গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবৰ পৰা লোৱা, যি গুৰু নানক দেৱৰ দ্বাৰা ৰচিত। ইয়াত গুৰুৰ চৰণ কমলৰ ধ্যান আৰু হৰি নামৰ জপৰ মাধ্যেমে ভৱ সাগৰ (সংসাৰ সাগৰ) পাৰ হোৱাৰ কথা কোৱা হৈছে।

এই শবদটো শিখ ধৰ্মৰ নৱম গুৰু, গুৰু তেগ বাহাদুৰৰ ৰচনা। ইয়াত তেওঁ 'বেগম পুৰা' নামৰ এক আধ্যাত্মিক নগৰৰ বৰ্ণনা কৰিছে, য'ত কোনো দুখ, ভয়, বা চিন্তা নাই। এই শবদটো শান্তি আৰু আধ্যাত্মিক আশ্বাসৰ বাবে পঢ়া হয়।

এইটো গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ অন্তৰ্গত ৰাগ মাৰুত ৰচিত ৰবিদাস জীৰ এটি স্তোত্ৰ, য'ত তেওঁ ভগৱানক গৰীব আৰু নীচ লোকক সহায় কৰিবলৈ স্তুতি কৰিছে।

এই ভক্তি কবিতাটোত সন্ত ৰবিদাসে ভগৱান মাধৱৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থকা আৰু তেওঁৰ লগত মিলনৰ আকুলতা বৰ্ণনা কৰিছে।

এই শবদটো গুৰু ৰবিদাসৰ ৰচনা, য’ত তেওঁ ভ্ৰম আৰু ব্ৰহ্মজ্ঞানৰ বিষয়ে উপমাৰ মাধ্যমেৰে বুজাইছে। ইয়াত জীৱ আৰু পৰমাত্মাৰ একত্বক জল-তৰংগ, সোণ-অলংকাৰ আদিৰ দৃষ্টান্তেৰে ব্যাখ্যা কৰা হৈছে।

এই শবদত ভক্তি কবি ৰবিদাসে মানৱ জীৱনক মাটিৰ পুতলাৰ লগত তুলনা কৰিছে, যি সঁচা সুখৰ পৰিৱৰ্তে মায়া আৰু অহংকাৰত নাচে, আৰু শেষত শূন্যত মিলি যায়।

এই ভজনখন গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত সন্ত ৰবিদাসে দেখুৱাইছে যে সঁচা ভক্তিৰ আগত জাতি-বৰ্ণৰ কোনো বাধা নাথাকে।

এই ভক্তিগীতটোত কবীৰে 'চাদৰ' (কাপোৰ) ৰূপকৰ জৰিয়তে মানৱ শৰীৰ, যোগ-সাধনা আৰু আধ্যাত্মিক জীৱনৰ কথা কৈছে। ইয়াত শৰীৰৰ ভিতৰৰ নাড়ী, চক্ৰ, পঞ্চভূত আদিৰ উল্লেখ আছে, আৰু শেষত কবীৰে কৈছে যে তেওঁ এই চাদৰখন অতি যত্নেৰে পিন্ধি যেনেকৈ আছিল তেনেকৈয়ে ৰাখি দিছে।