গুৰু ৰবিদাসৰ সোৰঠি শবদ

এই ৰচনাখন শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰতি ভক্তৰ গভীৰ অনুৰক্তি আৰু মীৰা বাইৰ অটল ভক্তিৰ কাহিনী সন্নিৱিষ্ট কৰা এক ভক্তিমূলক ভজন। ইয়াত ভক্তিৰ বলিদান আৰু প্ৰেমৰ মহিমা ব্যক্ত কৰা হৈছে।

এইটো গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ অন্তৰ্গত ৰাগ মাৰুত ৰচিত ৰবিদাস জীৰ এটি স্তোত্ৰ, য'ত তেওঁ ভগৱানক গৰীব আৰু নীচ লোকক সহায় কৰিবলৈ স্তুতি কৰিছে।

এই ভক্তি কবিতাটোত সন্ত ৰবিদাসে ভগৱান মাধৱৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হৈ থকা আৰু তেওঁৰ লগত মিলনৰ আকুলতা বৰ্ণনা কৰিছে।

এই শবদটো শিখ ধৰ্মৰ নৱম গুৰু, গুৰু তেগ বাহাদুৰৰ ৰচনা। ইয়াত তেওঁ 'বেগম পুৰা' নামৰ এক আধ্যাত্মিক নগৰৰ বৰ্ণনা কৰিছে, য'ত কোনো দুখ, ভয়, বা চিন্তা নাই। এই শবদটো শান্তি আৰু আধ্যাত্মিক আশ্বাসৰ বাবে পঢ়া হয়।

এই শবদত ভক্তি কবি ৰবিদাসে মানৱ জীৱনক মাটিৰ পুতলাৰ লগত তুলনা কৰিছে, যি সঁচা সুখৰ পৰিৱৰ্তে মায়া আৰু অহংকাৰত নাচে, আৰু শেষত শূন্যত মিলি যায়।

এই ভজনখন গুৰু গ্ৰন্থ চাহিবৰ পৰা লোৱা হৈছে, য'ত সন্ত ৰবিদাসে দেখুৱাইছে যে সঁচা ভক্তিৰ আগত জাতি-বৰ্ণৰ কোনো বাধা নাথাকে।