शबदहरू

यो सिखहरूको अर्दास हो, जुन सिखहरूद्वारा जमघटमा गाइने औपचारिक प्रार्थना हो। यो 'वार श्री भगउती जी की' नामक रचनाबाट सुरु हुन्छ जुन दशौं गुरु, गुरु गोबिन्द सिंहद्वारा रचित मानिन्छ। यसले सुरक्षाको लागि दिव्य तरवारलाई आह्वान गर्दछ र त्यसपछि दश गुरुहरू, सहिदहरूलाई सम्झँदै तथा सिख समुदाय (खालसा) र समस्त मानवताका लागि आशीर्वाद माग्दै सामुदायिक प्रार्थनाको रूपमा जारी रहन्छ।

यो सिख धर्मको पवित्र ग्रन्थ गुरु ग्रन्थ साहिबबाट लिइएको एक प्रार्थना हो जसले परमेश्वरलाई रक्षकको रूपमा स्तुति गर्दछ।

यो भजन गुरुको चरणकमलमा ध्यान केन्द्रित गर्ने र हरिको नाम जप्दै भवसागर (संसारको समुद्र) पार गर्ने उपाय बताउँछ।

यो एउटा पवित्र भजन हो जसले बेगमपुरा नामक एक सहरको वर्णन गर्दछ, जहाँ कुनै दुःख, चिन्ता, कर, डर वा दण्ड छैन। यो वचन सिख परम्पराको दशम ग्रन्थबाट लिइएको हो।

यो गुरु ग्रन्थ साहिब (सिख धर्मको पवित्र ग्रन्थ) मा समावेश सन्त रविदासको भजन हो। यसमा परमेश्वरलाई "गरीब निवाजु" अर्थात् गरीब र दुःखीको रक्षक भनेर वर्णन गरिएको छ, जसले नीचलाई माथि उठाउँछन् र सबै भक्तहरूलाई पार गराउँछन्।

यो भजनले आत्माको ईश्वरसँगको वियोग र पुनर्मिलनको व्यथा व्यक्त गर्दछ। भक्त रविदासले भगवानको प्रेममा मन भिजाउँदै आशाको सहारामा जीवन बिताउने आकांक्षा प्रकट गरेका छन्।

यो गुरु रविदासको एक भजन हो जसमा जीवात्मा र परमात्माको अभिन्न एकतालाई पानी र छाल, सुन र गहना, तथा सूर्यको किरण र मृगतृष्णा जस्ता दृष्टान्तहरूद्वारा वर्णन गरिएको छ। यसले अहंकारको मिथ्यापन र ईश्वरमा पूर्ण समर्पणको महत्त्व बताउँछ।

यो गुरु ग्रन्थ साहिबमा समाविष्ट भगत रविदासको भजन हो, जसले मानव शरीर माटीबाट बनेको र मायाको मोहले भ्रमित भएर नाचिरहेको कुरा बताउँछ। यसले संसारको अस्थिरता र आत्माको वास्तविक स्वरूपबारे चिन्तन गराउँछ।

यो गुरु ग्रन्थ साहिबको राग मलारमा समावेश एउटा भजन हो, जसले भगत रविदासको उदाहरणद्वारा जातिभन्दा माथि उठेर भगवान्को नाम जप्नाले पवित्रता र मुक्ति मिल्ने शिक्षा दिन्छ।

यो कबीरको प्रसिद्ध भजन हो, जसमा चदरिया (वस्त्र) बुन्ने प्रक्रियालाई रूपक बनाएर मानव शरीर, योग साधना र आत्माको शुद्धताको कुरा गरिएको छ।