ଗୁରୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ସାହିବରୁ ପବିତ୍ର ଭଜନ।
ସିଖ ଆର୍ଦାସ, ଏକ ସମବେତ ପ୍ରାର୍ଥନା, ଯାହା ଗୁରୁ ଗୋବିନ୍ଦ ସିଂହଙ୍କ ‘ବାର ଶ୍ରୀ ଭଗଉତୀ ଜୀ କୀ’ ସହିତ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ କଲ୍ୟାଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ।
ଗୁରୁ ଅର୍ଜନ ଦେବଙ୍କ ଗୁଜରୀ ଶ୍ଲୋକ (ଅଙ୍ଗ ୫୧୭), ଯାହା ରହରାସ ସାହିବରେ ମଧ୍ୟ ପାଠ କରାଯାଏ: ରକ୍ଷକ ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ନିନ୍ଦକମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରନ୍ତି।
ଏହି ଭକ୍ତିଗୀତ ଗୁରୁଙ୍କ ଚରଣ କମଳର ଧ୍ୟାନ ଓ ପ୍ରତି ଶ୍ୱାସରେ ହରି ନାମ ଜପିବାର ମହତ୍ତ୍ୱ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ। ଏହା ଭବ ସାଗରରୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ କରେ।
ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ଏକ ଶବଦ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଗମପୁରାର ବର୍ଣ୍ଣନା ଅଛି: ଏକ ଆଦର୍ଶ ନଗର, ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଦୁଃଖ, କର ବା ଭୟ ନାହିଁ; ସାମାଜିକ ସମାନତା ଓ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ମୁକ୍ତିର ଏକ ଦୃଷ୍ଟି।
ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ମାରୁ ରାଗର ଶବଦ (ଅଙ୍ଗ 1106), ଯେଉଁଥିରେ ଦରିଦ୍ରଙ୍କ ଆଶ୍ରୟଦାତା ପ୍ରଭୁ ନୀଚଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ କରନ୍ତି ଏବଂ ନାମଦେବ, କବୀର, ତ୍ରିଲୋଚନ, ସାଧନା ଓ ସୈନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଭକ୍ତ ରବିଦାସଙ୍କ ଧନାସରୀ ରାଗର ଶବଦ (ଅଙ୍ଗ 694), ପ୍ରଭୁଙ୍କଠାରୁ ବିଚ୍ଛେଦ ଓ ମିଳନ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷା ବିଷୟରେ; ପାଠ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଖନ୍ତୁ।
ଭଗତ ରବିଦାସ ତରଙ୍ଗ ଓ ଜଳ, ସୁନା ଓ ଅଳଙ୍କାରର ଉପମା ଦେଇ ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଆତ୍ମା ଓ ପରମାତ୍ମା ଏକ, ଏବଂ ପୃଥକତା ଏକ ମାୟା।
ରବିଦାସ ମଣିଷ ଶରୀରକୁ ଏକ ମାଟିର ପୁତଳା ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯାହା ଲାଭରେ ଗର୍ବରେ ନାଚେ ଓ କ୍ଷତିରେ କାନ୍ଦେ, ଏବଂ ସେ ସେହି ଭ୍ରମର ପାରକୁ ସଙ୍କେତ କରନ୍ତି।
ରବିଦାସ ନିଜର ଚମାର ଜାତିର ପରିଚୟ ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି ଯେ ରାମଙ୍କ ଗୁଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି; ଜନ୍ମ ନୁହେଁ, ଭକ୍ତି ମଣିଷକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ଏହା କବୀରଙ୍କ ଏକ ଭଜନ, ଯେଉଁଥିରେ ଶରୀରକୁ ଏକ ବୁଣା ଚଦର ରୂପେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସାଧନାକୁ ବୁଣିବା ପ୍ରକ୍ରିୟା ସହ ତୁଳନା କରାଯାଇଛି।