मातीची बाहुली
जागृतीचे एक भजन
रविदास मानवी देहाची तुलना मातीच्या बाहुलीशी करतात, जी लाभात गर्वाने नाचते आणि हानीत रडते, आणि ते या भ्रमाच्या पलीकडे निर्देश करतात.
श्लोक
मातीचा पुत्र (मनुष्य) कसा नाचत आहे? पाहून आणि ऐकून तो बावरला जातो. तो कुठून आला व कुठे विलीन होतो? हाच त्याचा मूळ प्रश्न आहे.
श्लोक 1
जेव्हा त्याला काही प्राप्त होते, तेव्हा तो गर्व करतो; जेव्हा माया मिळते, तेव्हा तो तिच्याशी रमतो. जेव्हा ते वियुक्त होते, तेव्हा तो रडू लागतो. चिकटून चिकटून राहून, शेवटी त्याची स्मृती नष्ट होते.
श्लोक 2
रविदास म्हणतात, हा भ्रम दूर होत नाही, जसे स्वप्न रात्रीत विसरले जाते.
श्लोक 3
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
दररोज किंवा शुभ तिथींवर
ब्राह्ममुहूर्त (पहाटे 4 ते 6) किंवा संध्याकाळ
तुपाचा दिवा, अगरबत्ती, ताजी फुले व नैवेद्य
- मानसिक शांती, आत्मिक उन्नती व सकारात्मक ऊर्जा
पृष्ठभूमि
हा भगत रविदास यांचा शबद गुरु ग्रंथ साहिबच्या अंग ४८७ वर राग आसामध्ये आहे. रविदास हे १५ व्या शतकातील रहस्यवादी संत होते, जन्माने चर्मकार कुटुंबातील. या शबदात मातीच्या बाहुलीच्या प्रतिमेतून जगाच्या आसक्तीविषयी आणि जीवनाच्या क्षणभंगुरतेविषयी सांगितले आहे. कीर्तनात आणि भक्ती व संत परंपरांवरील सभांमध्ये तो गायला जातो.
या पाठाबद्दल
रचयिता: Bhagat Ravidas · Medieval Nirguna Bhakti Poet-Saint · 15th–16th century, Varanasi
A poet-saint and leather worker by trade from Varanasi, whose hymns envisioned Begampura — a utopian realm free of sorrow, fear, and caste-based inequality. His compositions are included in the Guru Granth Sahib and form the devotional core of the modern Ravidassia tradition.
तुम्हाला माहीत आहे का?
रचयिता
भगत रविदास, १५ व्या शतकातील संत-कवी आणि भक्ती चळवळीतील आदरणीय व्यक्तिमत्त्व. त्यांची भजने गुरु ग्रंथ साहिबमध्ये समाविष्ट आहेत, आणि हे भजन अंग ४८७ वर आहे.
संगीत रचना
ही रचना राग आसा मध्ये बांधलेली आहे, जो पहाटे गायचा राग आहे. हा राग अनेकदा चिंतन व आशेचा भाव जागवतो, जो सांसारिक भ्रमातून जागे होण्याच्या काव्याच्या आवाहनाशी सुसंगत आहे.
बाहुलीचे रूपक
ध्रुवपद मानवाची तुलना अशा मातीच्या बाहुलीशी करते जी पाहते, ऐकते, बोलते आणि धावते. भौतिक जगाची आसक्ती (माया) आपल्याला कुठून आलो आणि कुठे जात आहोत हे न समजता नाचवत ठेवते, याचे हे प्रभावी चित्र आहे.
लाभ आणि हानी
काही मिळाले की बाहुली गर्वाने फुलते, आणि माया निघून गेली की ती रडू लागते. आनंद आणि दुःख दोन्ही तात्पुरते आहेत, आणि दोन्ही भिन्नतेच्या भ्रमात रुजलेले आहेत.
खेळ आणि खेळणारा
अंग ४८७ वरील मूळ मजकुरात रविदास जगाला एक खेळ म्हणतात, आणि म्हणतात की त्यांचे प्रेम त्या खेळणाऱ्यावर, म्हणजे त्यामागील निर्मात्यावर, आहे. या पृष्ठावर दिलेली गुरमुखी ही शबदाची सैलसर मांडणी आहे, त्यामुळे नेमक्या शब्दांसाठी अंग ४८७ पाहावे.
Guru Ravidas Ji
रविदासिया धर्म से और
संबंधित शिकवणी
तीच शिकवण, विविध परंपरांमध्ये प्रतिध्वनीत