अशी लागली लागण
हे भजन मीराबाईच्या भगवान कृष्णावरील अटळ प्रेमाची आणि समर्पणाची कहाणी सांगते. त्यात त्या राजमहाल सोडून संतांच्या संगतीत रंगून, गल्लीगल्लीत हरिगुण गाण्यासाठी कशा बाहेर पडल्या, हे वर्णिले आहे.
श्लोक
प्रभू श्यामकडे पाहणारे डोळे खरे आहेत, आणि प्रभूच्या चरणी लीन होणारे शीर खरे आहे. व्यर्थ गप्पा मारणारे तोंड निरुपयोगी आहे; हरीचे नाम घेणारे तोंड धन्य आहे.
श्लोक 1
हातांचे सौंदर्य हिरे आणि मोत्यांपासून येत नाही; प्रभूची पूजा करणारे हात खरे आहेत. दैवी प्रेमात आपले प्राण अर्पण करणारा आत्मा मृत्यूनंतरही या जगात अमर आहे.
श्लोक 2
ती दैवी प्रेमाने इतकी भारावून गेली की मीरा आनंदाने मस्त होऊन रस्त्याने रस्त्याने हरीचे गुणगान करत फिरू लागली. राजवाड्यात वाढलेली, ती संन्यासिनी म्हणून बाहेर पडली, आणि राणी मीरा प्रेमाने वेडी म्हणून ओळखली जाऊ लागली.
श्लोक 3
तिला कोणी थांबवले नाही आणि कोणी अडथळा आणला नाही, मीरा आनंदाने गोविंद आणि गोपाळ यांची नावे गाऊ लागली.
श्लोक 4
संतांच्या सहवासात बसून आणि मोहन (कृष्ण) यांच्या रंगात रंगून, मीरा आपल्या प्रिय प्रभूला संतुष्ट करण्यासाठी निघाली, रस्त्याने रस्त्याने त्याचे गुणगान करत फिरत होती.
श्लोक 5
ती दैवी प्रेमाने इतकी भारावून गेली की मीरा आनंदाने मस्त होऊन रस्त्याने रस्त्याने हरीचे गुणगान करत फिरू लागली. राजवाड्यात वाढलेली, ती संन्यासिनी म्हणून बाहेर पडली, आणि राणी मीरा प्रेमाने वेडी म्हणून ओळखली जाऊ लागली.
श्लोक 6
जेव्हा राणाने तिला विष दिले, तेव्हा तिने ते अमृत पितो असे स्वीकारले, आणि मीरा नदी समुद्रात विलीन होते तशी विलीन होऊ लागली.
श्लोक 7
कोट्यावधी दु:खे सहन करून, तिने ओठांनी 'गोविंद' उच्चारले, रस्त्याने रस्त्याने हरीचे गुणगान करत फिरताना सतत गोविंद आणि गोपाळ म्हणत राहिली.
श्लोक 8
ती दैवी प्रेमाने इतकी भारावून गेली की मीरा आनंदाने मस्त होऊन रस्त्याने रस्त्याने हरीचे गुणगान करत फिरू लागली. राजवाड्यात वाढलेली, ती संन्यासिनी म्हणून बाहेर पडली, आणि राणी मीरा प्रेमाने वेडी म्हणून ओळखली जाऊ लागली.
श्लोक 9
ती दैवी प्रेमाने इतकी भारावून गेली की मीरा आनंदाने मस्त झाली; ती दैवी प्रेमाने इतकी भारावून गेली की मीरा आनंदाने मस्त झाली.
श्लोक 10
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
बुधवार, गुरुवार व एकादशी
ब्राह्ममुहूर्त किंवा संध्याकाळची वेळ
तुळशीची पाने, लोणी-खडीसाखर व पिवळी फुले
- परम भक्ती, परमानंद व चिंतामुक्ती
पृष्ठभूमि
हे भक्तिगीत मीराबाई या सोळाव्या शतकातील राजस्थानी संत-कवयित्रीच्या परंपरेशी संबंधित आहे. मीराबाई या भगवान कृष्णाच्या (ज्यांना त्या श्याम, गोविंद, गोपाल म्हणतात) परम भक्त होत्या. हे गीत त्यांच्या निरपेक्ष प्रेमाचे, समाजाच्या बंधनांना झुगारून देण्याचे आणि भगवंताच्या नामात मग्न होण्याचे वर्णन करते. हे सामान्यतः भजन म्हणून गायले जाते आणि भक्तीसंगीताच्या कार्यक्रमांमध्ये वैष्णव परंपरेत प्रसिद्ध आहे.
तुम्हाला माहीत आहे का?
मीराबाईंची कथा
या भक्तिगीतामध्ये १६व्या शतकातील राजस्थानातील संत-कवयित्री मीराबाई यांच्या जीवनातील घटनांचा संदर्भ आहे. त्या राजपूत राजकन्या असूनही त्यांनी भगवान कृष्णाच्या प्रेमात (प्रेमभक्ती) आपले सारे राजसी वैभव त्यागले.
विष प्रकरण
'राणा ने विष दिया, मानो अमृत पिया' या ओळीत मीराबाईंच्या सासरच्या लोकांनी त्यांना विष देण्याचा प्रयत्न केल्याची प्रसिद्ध कथा दाखवली आहे. मीराबाईंनी देवाच्या कृपेने ते विष अमृतासारखे प्यायले होते असा समज आहे.
जोगनची अवस्था
‘महलों में पली, बन के जोगन चली’ म्हणजे राजवाड्यात वाढलेली मीरा जोगिनी (तीर्थाटण करणारी संन्यासिनी) बनून फिरू लागली. यातून त्यांनी सामाजिक बंधने तोडून फक्त देवाच्या प्रेमात स्वतःला झोकून दिल्याचे दिसते.
Krishna
हिंदू धर्म से और
सभी देखेंसंबंधित शिकवणी
तीच शिकवण, विविध परंपरांमध्ये प्रतिध्वनीत
