लोक वग्ग

नीच आणि अयोग्य मार्गाचा अवलंब करू नये; बेपर्वाईने आणि प्रमादात जगू नये; मिथ्या दृष्टिकोनाचा स्वीकार करू नये; आणि संसाराच्या जन्म-मरणाचा फेरा वाढवणारे होऊ नये.

उठा! आळस आणि प्रमाद करू नका! धम्माचे उत्तम सदाचारी आचरण करा! धम्माप्रमाणे आचरण करणारा माणूस या लोकात आणि परलोकातही सुखाने राहतो.

सदाचाररूपी धम्माचे पालन करा, कधीही दुराचाराच्या मार्गाने जाऊ नका; कारण धम्मानुसार आचरण करणारा या जगात आणि परलोकातही अत्यंत सुखी होतो.

जसे पाण्याच्या बुडबुड्याकडे पाहिले जाते किंवा मृगजळाकडे पाहिले जाते—तसे जो या संसाराकडे नश्वर दृष्टीने पाहतो, त्याला मृत्यूचा राजा (यम) पाहू शकत नाही.

या आणि या जगाकडे पाहा, जे राजाच्या सुंदर सजवलेल्या रथासारखे चकचकीत आहे! ज्यामध्ये मूर्ख लोक भुलून अडकतात, परंतु ज्ञानी पुरुषांना यात कसलीही आसक्ती नसते.

जो पूर्वी बेसावध किंवा पापी होता, पण नंतर पूर्णपणे सावध आणि सदाचारी बनतो—तो ढगांतून बाहेर पडलेल्या पूर्ण चंद्रासारखा या जगाला प्रकाशित करतो.

ज्याने पूर्वी केलेले पापकर्म विपुल पुण्यकर्माने झाकून टाकले आहे—तो ढगांच्या आडून निघालेल्या निर्मळ चंद्राप्रमाणे या जगाला उजळवून टाकतो.

हे जग अज्ञानाने आंधळे झाले आहे; येथे फार थोडे लोक अंतर्दृष्टीने सत्य पाहू शकतात. पारध्याच्या जाळ्यातून सुटणाऱ्या पक्ष्याप्रमाणे स्वर्गात किंवा निर्वाणात पोहोचणारे लोक अत्यंत विरळा असतात.

हंस आकाशात सूर्याच्या मार्गावरून उडतात; ऋद्धी-सिद्धी प्राप्त झालेले आकाशातून संचार करतात; आणि ज्ञानी वीर पुरुष मार व त्याच्या सैन्याचा पराभव करून या संसारातून पलीकडे निघून जातात.

ज्याने सत्याच्या एकाच नियमाचे उल्लंघन केले आहे, जो खोटे बोलतो आणि ज्याला परलोकाची कोणतीही पर्वा नाही—त्याच्या हातून घडू शकणार नाही असे जगात कोणतेही पापकर्म उरत नाही.

कंजूष लोक कधीही देवलोकात जात नाहीत; मूर्ख लोक कधीही दानाची प्रशंसा करत नाहीत; परंतु ज्ञानी मनुष्य दान देण्यात आनंद मानतो आणि त्यामुळे तो परलोकात परम सुखी होतो.

संपूर्ण पृथ्वीचे एकछत्र साम्राज्य मिळवण्यापेक्षा, स्वर्गात जाण्यापेक्षा, किंवा सर्व लोकांचे अधिपती होण्यापेक्षा 'सोतापत्ती फळ' (धम्माच्या प्रवाहात प्रथम प्रवेश) मिळणे हे लाखो पटीने श्रेष्ठ आहे.