अप्रमाद वग्ग
धम्मपदातील सजगतेची सुवचने
धम्मपदाचे श्लोक 21-32: अपप्रमाद (सावधानता) अमृताचा मार्ग, प्रमाद (असावधानता) मृत्यूचा मार्ग - तेव्हा बुद्धिमान लोक त्यांचे लक्ष ध्यान संपत्तीसारखे संरक्षण करतात।
श्लोक
अपप्रमाद हा अमृताचा मार्ग आहे, प्रमाद हा मृत्यूचा मार्ग आहे. जे अपप्रमादी आहेत ते मरत नाहीत, जे प्रमादी आहेत ते मृतासारखे आहेत.
श्लोक 1
हे विशेषतः जाणून बुद्धिमान लोक अपप्रमादात आनंदित होतात, आर्यांच्या विहारात रममाण होतात.
श्लोक 2
ते धीर, सतत एकाग्र, नेहमी दृढ पराक्रमी, योगक्षेमाला, अनुत्तर योगक्षेमाला म्हणजे निर्वाणाला प्राप्त करतात.
श्लोक 3
उत्थानसंपन्न, स्मृतिमान, शुद्ध कर्म करणाऱ्या, संयमी, धर्मात रमणाऱ्या, अपप्रमादी, यशस्वी पुरुषाचे यश वाढते, तो स्मृतिमान सुखी होतो.
श्लोक 4
उत्थानाने, अपप्रमादाने, संयमाने आणि दमनाने बुद्धिमान मनुष्य आपला असा दीप बनवावा की ज्याला पूर वाहून नेऊ शकत नाही.
श्लोक 5
मूर्ख, अज्ञानी लोक प्रमादाचे अनुसरण करतात; बुद्धिमान मात्र अपप्रमादाचे रक्षण करतो, जसे श्रेष्ठ धनाचे रक्षण करतात.
श्लोक 6
प्रमादाचे सेवन करू नका, कामरतीचा संग करू नका; कारण अपप्रमादी ध्यान करणारा मनुष्य विपुल सुख प्राप्त करतो.
श्लोक 7
जेव्हा बुद्धिमान प्रमादाला अपप्रमादाने नष्ट करतो, तेव्हा तो प्रज्ञेच्या प्रासादावर चढून, शोकरहित होऊन शोकग्रस्त प्रजेकडे पाहतो, जसे पर्वतावर उभा असलेला धीर खाली जमिनीवरच्या मूर्खांकडे पाहतो.
श्लोक 8
अपप्रमादी प्रमादी लोकांमध्ये, झोपलेल्यांमध्ये जागृत राहणारा, बुद्धिमान मनुष्य आपला वेग सोडून पुढे जातो, जसे वेगवान घोडा दुर्बल घोड्याला मागे टाकतो.
श्लोक 9
अपप्रमादानेच मघवान (इंद्र) देवांमध्ये श्रेष्ठत्वाला गेला. अपप्रमादाची स्तुती करतात, प्रमादाची नेहमी निंदा केली जाते.
श्लोक 10
जो भिक्षू अप्रमादात रममाण होतो आणि प्रमादात भय पाहतो, तो अग्नीप्रमाणे पुढे जात सर्व सूक्ष्म आणि स्थूल बंधने जाळून टाकतो.
श्लोक 11
अपप्रमादात रमणारा भिक्खू, प्रमादात भय पाहणारा, तो हानीला असमर्थ असतो, तो निर्वाणाच्या सान्निध्यातच असतो.
श्लोक 12
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
दररोज किंवा शुभ तिथींवर
ब्राह्ममुहूर्त (पहाटे 4 ते 6) किंवा संध्याकाळ
तुपाचा दिवा, अगरबत्ती, ताजी फुले व नैवेद्य
- मानसिक शांती, आत्मिक उन्नती व सकारात्मक ऊर्जा
पृष्ठभूमि
हा अध्याय पाली धम्मपदाचा भाग आहे (खुद्दक निकाय, पाली शास्त्रसंग्रह), अपप्रमाद वर्ग, श्लोक 21-32 (एकूण 12 श्लोक). हा धम्मपदाचा दुसरा अध्याय (अपप्रमाद वर्ग) आहे, जो पाली शास्त्रसंग्रहातील 423 श्लोकांचा संग्रह आहे - थेरवाद बौद्ध धर्माचे पवित्र ग्रंथ. ये श्लोक पारंपरिकपणे बुद्ध यांनी सांगितले असे मानले जातात आणि बौद्ध जगतात सर्वाधिक लक्ष्ठाव्य आणि पठनीय ग्रंथांपैकी एक आहेत, ज्याचा वापर दैनंदिन चिंतन, शिक्षण आणि ध्यानांसाठी केला जातो. धम्मपद सुत्त पिटकामधील खुद्दक निकायाचा भाग आहे (लहान ग्रंथांचा संग्रह); विद्वान लोक या संग्रहाचा संकलन बुद्धांच्या जीवनानंतरच्या काही शतकांपर्यंत असे मानतात, परंतु ये श्लोक बुद्धांच्या स्वतः ची वाणी म्हणून पूजले जातात.
या पाठाबद्दल
रचयिता: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
तुम्हाला माहीत आहे का?
प्रारंभिक विरोधाभास
या अध्यायाचा पहिला श्लोक दोन भिन्न मार्ग स्पष्टपणे मांडतो: सावधानता (अपप्रमाद) अमृताचा मार्ग (अमृतपद, म्हणजे निर्वाण), असावधानता (प्रमाद) मृत्यूचा मार्ग. हा धम्मपदातील सर्वाधिक उद्धृत जोडीपैकी एक आहे, संपूर्ण अध्यायाचा विषय मांडतो. अध्याय 12 श्लोकांचा आहे (21-32).
श्लोक 2 मध्ये जोरदार पुनरावृत्ती
श्लोक 2 हीच वाक्यांश तीनदा पुनरावृत्ती करतो, कदाचित ग्रंथगत भिन्नता किंवा बुद्धिमानांच्या अटळ प्रयत्नांचा जोर देण्यासाठी एक जाणीवपूर्वक शैलीगत साधन. हा वाक्यांश दृढ (धीर) व्यक्तींचे वर्णन करतो, जे सतत जागरूकता आणि मजबूत प्रयत्नाद्वारा बंधनापासून सर्वोच्च सुरक्षा (योगक्षेम, निर्वाणाचे दुसरे नाव) प्राप्त करतात.
श्लोक 7 मध्ये पर्वत दृष्टांत
असावधानता पूर्णपणे त्याग केलेल्या बुद्धिमानाची तुलना समतल भूमि पाहणाऱ्या पर्वत-निवासी सह केली जाते. दृष्टांत याचा जोर देतो: बुद्धिमान जागरूकताच्या उंच भूमीवर उभे राहून, खाली दुःखी लोकांची भीड पाहू शकतात, त्यांच्या दुःखाने स्वतः बाधित न होता - अतिक्रमणाचा एक शक्तिशाली चित्र.
श्लोक 9 मध्ये दैविक उदाहरण
अध्याय मघवा (देवताचा राजा, शक्र यांचे दुसरे नाव) याला आमंत्रण देतो, दाखवायला की एक देवीय प्राणीदेखील सावधानतेने सर्वोच्चता प्राप्त केली. हा श्लोक श्रोत्यांना एक थेट आवेदन: जर देवताचा प्रभु सावधानतेने आपली स्थिती प्राप्त केली, तर मानवांनी याचे किती अधिक मूल्य कसे केले पाहिजे?
निर्वाणाच्या जवळ सन्यासीचा अंतिम श्लोक
श्लोक 10 अध्याय संपन्न करतो, हे सांगून की एक भिक्षु (भिक्षु) जो सावधानतेत आनंद मानतो आणि असावधानतेत संकट पाहतो, तो मार्गापासून पतनशील आणि आधीच निर्वाणाच्या जवळ अक्षम आहे. संटिके शब्द (जवळ) सूचित करतो की असा भिक्षु ज्ञानोदयाच्या कगडेवर आहे, अध्यायाच्या केंद्रीय शिक्षणाचे व्यावहारिक पुरस्कार तुलना करतो.
Buddha
बौद्ध धर्म से और
सभी देखेंसंबंधित शिकवणी
तीच शिकवण, विविध परंपरांमध्ये प्रतिध्वनीत
