मैत्रीविषयक प्रवचन (मेत्ता सुत्त)
मैत्री सुत्त (सुत्त निपात 1.8): बुद्ध मतीतील सर्व प्राण्यांबद्दल अमर्याद मैत्री जोपासण्याचा प्रचार करणारा पवित्र ग्रंथ, परंपरेने आशीर्वाद आणि संरक्षणार्थ पाठला जातो.
श्लोक
जो चांगल्या गोष्टींमध्ये कुशल आहे आणि त्या शांतीच्या अवस्थेला प्राप्त करू इच्छितो त्याने असे वागावे: सक्षम, सरळ, आणि अतिशय सरळ, आज्ञाधारक, सौम्य आणि अहंकाररहित असावे.
श्लोक 1
समाधानी, सहज पोषण होणारा, कमी कर्तव्ये असलेला, हलक्या जीवनशैलीचा, इंद्रिये शांत असलेला, विवेकी, धाडसी नसलेला आणि कुटुंबांशी आसक्त नसलेला.
श्लोक 2
ज्ञानी लोक ज्याची नंतर निंदा करतील असे अगदी थोडेसे चुकीचे कृत्यही त्याने करू नये. सर्व प्राणी सुखी आणि सुरक्षित असोत; सर्व प्राणी मनापासून सुखी असोत.
श्लोक 3
जे काही प्राणी आहेत—अगदी नाजूक किंवा बलवान, अपवाद न करता, लांब, मोठे, मध्यम, लहान, सूक्ष्म किंवा स्थूल—
श्लोक 4
पाहिलेले किंवा न पाहिलेले, दूर राहणारे किंवा जवळ राहणारे, आधीच जन्मलेले किंवा जन्म घेऊ इच्छिणारे—सर्व प्राणी मनापासून सुखी असोत.
श्लोक 5
कोणीही दुसऱ्याची फसवणूक करू नये, किंवा कोठेही कोणाचा तिरस्कार करू नये; राग किंवा द्वेषाच्या विचारांनी, कोणीही दुसऱ्यासाठी दुःखाची इच्छा करू नये.
श्लोक 6
जशी आई आपल्या एकुलत्या एक मुलाचे स्वतःच्या जीवाच्या जोखमीवरही संरक्षण करते, तसेच सर्व प्राणिमात्रांबद्दल अमर्याद हृदय जोपासावे.
श्लोक 7
एखाद्याने संपूर्ण जगाकडे—वर, खाली, आणि आडवे—अडथळ्याशिवाय, वैराशिवाय, द्वेषाशिवाय, मैत्रीचे अमर्याद मन जोपासावे.
श्लोक 8
उभे असताना, चालताना, बसताना किंवा झोपताना, जोपर्यंत जागे असतो तोपर्यंत या स्मृतीचे पालन करावे. याला येथे दिव्य निवास म्हणतात.
श्लोक 9
चुकीच्या दृष्टिकोनात न पडता, सद्गुणी, आणि अंतर्दृष्टीने युक्त, इंद्रियसुखांच्या आसक्तीचा त्याग केल्यावर, तो खरोखर पुन्हा गर्भात प्रवेश करत नाही.
श्लोक 10
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
दररोज किंवा शुभ तिथींवर
ब्राह्ममुहूर्त (पहाटे 4 ते 6) किंवा संध्याकाळ
तुपाचा दिवा, अगरबत्ती, ताजी फुले व नैवेद्य
- मानसिक शांती, आत्मिक उन्नती व सकारात्मक ऊर्जा
पृष्ठभूमि
मैत्री सुत्त हे थेरवाद बौद्ध धर्माच्या पाली त्रिपिटकातील सुत्त निपात या प्राचीन संग्रहाचा भाग आहे. परंपरेने ते आशीर्वाद आणि ध्यान मार्गदर्शक म्हणून पठण केले जाते, बहुतेकदा भिक्षू आणि गृहस्थ लोक करुणा वाढवण्यासाठी, हानीपासून संरक्षणासाठी आणि बिनशर्त प्रेमाचे मन विकसित करण्यासाठी म्हणतात. हे सुत्त नम्रता, समाधान आणि अहिंसा यांसारख्या गुणांवर भर देते आणि अशा साधनेची फळे, ज्यात उच्च लोकांमध्ये पुनर्जन्म समाविष्ट आहे, यांचे वर्णन करते. हे सुत्त निपात 1.8 आणि खुद्दक पाठ 9 मध्ये दिसून येते.
कथा आणि महत्त्व
करणीय मेत्ता सुत्त हा बौद्ध परंपरेतील एक अत्यंत महत्त्वाचा ग्रंथ आहे, जो सर्व सजीवांबद्दल अमर्याद प्रेम आणि सद्भावना निर्माण शिकवतो. थेरवाद परंपरेत या सुत्ताचे रोज पठण केले जाते, जे ध्यानासाठी आणि शांत जीवन जगण्यासाठी पाया ठरते.
संपूर्ण कथा वाचा →या पाठाबद्दल
रचयिता: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
तुम्हाला माहीत आहे का?
मूळ
करणीय मेत्त सुत्त (किंवा मैत्रीवरील उपदेश) हे बुद्धांनी दिलेले आहे आणि सुत्त निपात (प्रारंभिक बौद्ध उपदेशांचा संग्रह) याचा भाग आहे. हा थेरवाद बौद्ध धर्मात सर्वात जास्त पठण केला जाणारा आणि गायला जाणारा ग्रंथ आहे, जो दैनंदिन ध्यान आणि संरक्षणासाठी वापरला जातो.
रचना
हा सुत्त पाली भाषेतील श्लोकात आहे आणि त्याचा स्पष्ट तीन भागांचा प्रवाह आहे: (1) सद्गुणी व्यक्तीने मन कसे तयार करावे (श्लोक १–४), (2) सर्व प्राणिमात्रांप्रती अमर्याद सदिच्छा पसरविण्याची प्रथा (श्लोक ५–८), आणि (3) अशा प्रथेचे फळ—पुनर्जन्मापासून मुक्ती (श्लोक ९).
मुख्य उपमा
श्लोक ६ एका आईची विसरता न येणारी प्रतिमा वापरतो—ती आपल्या एकुलत्या एका मुलाचे संरक्षण करताना स्वतःचा जीव धोक्यात घालते—हे सर्व सजीवांप्रती विकसित करावी अशा सर्वसमावेशक, बिनशर्त प्रेमाचे मॉडेल म्हणून.
व्यावहारिक ध्यान
हा सुत्त मेत्ता भावना (मैत्री ध्यान) यासाठी मूलभूत ग्रंथ आहे. साधक श्लोक ३–५ आणि ७ मध्ये वर्णन केल्याप्रमाणे सर्व दिशांना (वर, खाली, आरपार) आणि सर्व श्रेणींतील (लहान, मोठे, दिसणारे, न दिसणारे) प्राण्यांप्रती पद्धतशीरपणे सदिच्छा विस्तारित करतात.
परिणाम
शेवटचा श्लोक घोषित करतो की या अमर्याद मैत्रीचे पालन करून, चुकीच्या दृष्टिकोनांपासून आणि इंद्रियविषयांच्या तृष्णेपासून मुक्त होऊन, 'ब्रह्मविहार' (दिव्य निवास) नावाची अवस्था प्राप्त होते आणि तो गर्भाशयात परत येत नाही—म्हणजे ही प्रथा मोक्षाकडे (निर्वाणाकडे) नेते.
Buddha
बौद्ध धर्म से और
सभी देखेंसंबंधित शिकवणी
तीच शिकवण, विविध परंपरांमध्ये प्रतिध्वनीत
