श्लोक
स्वतःला अयोग्य आणि व्यर्थ कामात गुंतवून, साधनेच्या मार्गाकडे दुर्लक्ष करून, खरे हित सोडून केवळ तात्पुरत्या प्रिय सुखांना कवटाळणारा मनुष्य—शेवटी आत्मसाधना करणाऱ्या श्रेष्ठ पुरुषांचा हेवा करू लागतो.
श्लोक 1
प्रिय असणाऱ्यांशी अती आसक्त होऊ नये, आणि अप्रिय असणाऱ्यांशी कधीही वैर ठेवू नये. कारण प्रियांना न पाहणे दुःखद असते, आणि अप्रियांना पाहणेसुद्धा दुःखदच असते.
श्लोक 2
म्हणून कशाशीही मोहाने आसक्त होऊ नका, कारण प्रियांपासूनचा वियोग अत्यंत दुःखदायक असतो. ज्यांच्या मनात ना कोणी प्रिय आहे ना कोणी अप्रिय, त्यांच्यासाठी संसारात कोणताही पाश उरत नाही.
श्लोक 3
प्रिय वस्तूतूनच शोक निर्माण होतो; प्रियांमधूनच भीती निर्माण होते. जो प्रियतेच्या मोहातून मुक्त झाला आहे, त्याला कोणताही शोक नसतो; मग भीती कुठून येणार?
श्लोक 4
स्नेहामधून (मोहातून) शोक निर्माण होतो; स्नेहामधूनच भीती निर्माण होते. जो स्नेहाच्या पाशातून मुक्त झाला आहे, त्याला कोणताही शोक उरत नाही; मग त्याला कसले भय?
श्लोक 5
विषय-भोगांच्या आनंदाने शोक निर्माण होतो; भोगासक्तीतूनच भीती निर्माण होते. जो भोगांच्या मोहातून मुक्त झाला आहे, त्याला कोणताही शोक नसतो; मग भीती कुठून येणार?
श्लोक 6
कामवासनेतून शोक निर्माण होतो; कामवासनेतूनच भीती निर्माण होते. जो कामवासनेतून पूर्णपणे मुक्त झाला आहे, त्याला कोणताही शोक सतावत नाही; मग त्याला भीती कुठून असणार?
श्लोक 7
तृष्णेतूनच (लोभातून) शोक निर्माण होतो; तृष्णेतूनच भीती निर्माण होते. जो सर्व तृष्णांतून पूर्णपणे मुक्त झाला आहे, त्याला कोणताही शोक नसतो; मग त्याला भीती कुठून असणार?
श्लोक 8
जो शील आणि प्रज्ञेने संपन्न आहे, जो धम्मावर अढळ उभा आहे, जो सत्य जाणणारा आहे आणि जो आपल्या साधना-कर्तव्यात तत्पर आहे—अशा सत्पुरुषावर जगातील सर्व लोक मनापासून प्रेम आणि आदर करतात.
श्लोक 9
ज्याच्या मनात शब्दातीत परम निर्वाणाची तीव्र अभिलाषा निर्माण झाली आहे, ज्याचे चित्त त्या परम शांतीने व्यापून गेले आहे, आणि ज्याचे हृदय भोगांपासून मुक्त झाले आहे—त्याला 'ऊर्ध्वगामी' (उच्च पदाकडे झेपावणारा) म्हटले जाते.
श्लोक 10
अनेक दिवसांनी परदेशातून दूरवरून सुखरूप घरी परत आलेल्या माणसाचे त्याचे आप्तेष्ट, मित्र आणि सगेसोयरे अत्यंत आनंदाने स्वागत करतात.
श्लोक 11
त्याचप्रमाणे, पुण्यकर्म केलेला मनुष्य जेव्हा या जगातून परलोकात जातो, तेव्हा त्याने केलेली सर्व पुण्ये त्याचे अत्यंत आनंदाने स्वागत करतात, जसे घरी परतलेल्या प्रिय नातेवाईकाचे सर्व कुटुंबीय प्रेमाने स्वागत करतात.
श्लोक 12
पृष्ठभूमि
हा अध्याय पाली धम्मपद (खुद्दक निकाय, पाली त्रिपिटक) मधील पिय वग्ग असून त्यात गाथा 209–220 आहेत. सावत्थी, राजगह आणि कपिलवत्थू येथे उपदेशिलेला हा अध्याय प्रियजनांच्या वियोगामुळे आणि आसक्तीमुळे उद्भवलेल्या मानवी दुःखाच्या प्रसंगांना उत्तर देतो. अट्ठकथेत आपला एकुलता एक पुत्र गमावलेल्या शोकाकुल मातापित्यांचा, आपल्या लाडक्या नातीच्या वियोगाने दुःखी झालेल्या विसाखेचा आणि मृत मुलाजवळ रडत बसलेल्या गृहस्थाचा उल्लेख आहे, ज्याला बुद्धांनी शिकवले की ज्ञानाशिवायचे प्रेम हे दुःखाचे उघडे दार आहे. गाथा 219–220 उदार गृहस्थ नंदिय याच्या स्वर्गातील आनंदमय आगमनाच्या प्रसंगी उपदेशिल्या गेल्या.
या पाठाबद्दल
रचयिता: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
तुम्हाला माहीत आहे का?
आसक्तीचा पंचक (गाथा 212–216)
दुःख आणि भय पाँच सबंधित भावांतून निर्माण होतात: प्रिय असणाऱ्यापासून (प्रिय), प्रेमापासून (पेमा), इंद्रियसुखापासून (रति), लोभापासून (काम), आणि तृष्णापासून (तणहा)। या सर्वांपासून स्वतःला मुक्त करा, आणि दुःख आणि भय विलीन होतील।
प्रिय व अप्रिय नाही (गाथा 210–211)
प्रिय असणाऱ्यांशी अत्यधिक आसक्त होऊ नका, आणि कधीही अप्रिय असणाऱ्यांशी द्वेष करू नका। प्रियांना न पाहणे वेदनादायक असते, आणि अप्रियांना पाहणेही वेदनादायक असते। या दोन्हीला अतिक्रम करणाऱ्यांना कोणतेही बंधन नसते।
जगाचे प्रिय (गाथा 217)
जो शील आणि प्रज्ञेने सिद्ध असतो, धर्मावर अढळ उभा असतो, सत्य जाणणारा असतो आणि आपल्या साधना-कर्तव्यात तत्पर असतो, त्यास जगातील सर्व लोक मनापासून प्रेम आणि आदर करतात।
ऊर्ध्वगामी (गाथा 218)
ज्याच्या मनात शब्दातीत परम निर्वाणाची तीव्र अभिलाषा निर्माण झाली असते, ज्याचे चित्त त्या परम शांतीने व्यापून गेलेले असते, आणि ज्याचे हृदय भोगांपासून मुक्त झालेले असते, त्याला 'ऊर्ध्वगामी' (उच्च पदाकडे झेपावणारा) म्हटले जाते।
गुणांद्वारे प्रेमाने स्वागत (गाथा 219–220)
जसे दीर्घ काळ परदेशात राहून दूरवरून सुखरूप घरी परत आलेल्या प्रियजनाचे आप्तेष्ट, मित्र आणि कुटुंबीय अत्यंत आनंदाने स्वागत करतात, तसेच जेव्हा पुण्यवान मनुष्य या जगातून परलोकात जातो, तेव्हा त्याने गरेलेले पुण्य त्याचे प्रेमाने स्वागत करतात, जसे प्रिय नातेवाईक घरी परत आलेल्या प्रिय मित्राला अंगात घेतात।
विषयानुसार ब्राउझ करा
Buddha
बौद्ध धर्म से और
सभी देखेंसंबंधित शिकवणी
तीच शिकवण, विविध परंपरांमध्ये प्रतिध्वनीत
