गुरुरविदासस्य वाण्यः अपरिमितां नम्रतां संदर्शयन्ति; सः स्वयमेव 'दासानां दासः' (*दस दासन दास*) परमेश्वरस्य पुरतः आव्हाते।
असदृशजातकम्
महाकायस्य पृष्ठे स्थितो धनुर्धरः
गामणिजातकम्
विनीतः राजकुमारः शीलप्रभावश्च
इदं भकतिविनोदकृतं गीतं सद्वैष्णवस्य लक्षणं वर्णयति। अत्र वैष्णवः कामलोभादिरहितः, कृष्णपादच्छायाश्रितः, निरभिमानश्चेति प्रतिपाद्यते।
एषः दोहः कबीरनाम्ना सन्तकविना विरचितः। अत्र वाणी तथा वक्तव्या यया मनसः अहङ्कारः नश्यति, परेषां च स्वस्य च शीतलता भवति।
कबीरस्य नाम्ना प्रसिद्धः एकः लोकप्रियः दोहः: परेषु दोषान्वेषणे प्रवृत्तः सः कमपि दोषी न अलभत्, परन्तु स्वहृदये अन्वेषणं कृत्वा स्वात्मनः अधिकदोषी कोऽपि न अदृश्यत।
सन्ततुकरामः लघुत्वार्थं प्रार्थयते: पिपीलिका शर्कराम् आस्वादयति, महागजः तु अङ्कुशं सहते, अतः विनम्रता एव सुखतरं वरम्।
अत्र भक्तः वदति यत् यद्यपि मम शरीरं वेदशास्त्रतर्कागमपुराणमयं भवेत्, तथापि तादृशेन आराधनेन अपि भगवतः पादधूलिः न प्राप्यते।
अस्मिन् वचने बसवण्णः विनम्रतया प्रार्थयते यत् सः कूडलसंगमदेवस्य स्वकीयगृहस्य सदस्यत्वेन गण्येत, न तु अपरिचितरूपेण।