गुरु रविदासवाण्यां नम्रता निर्गुणप्रेमश्च

एतद्भजनं मीराबायाः श्रीकृष्णे परमभक्तिं वर्णयति। सा राजमहलं त्यक्त्वा सन्तसङ्गेन हरिगुणगानं कुर्वती विषमप्यमृतमिव पपौ।

इदं रविदासेन विरचितं भक्तिगीतम्, यत्र भगवान् दीननाथत्वेन स्तूयते — स नीचान् उच्चान् करोति, दरिद्रान् पालयति, भक्तान् तारयति च ।

इदं धनासरीरागे रविदासेन रचितं भक्तिपद्यम्। अत्र भक्तः माधवेन (विष्णुना) सह विच्छेदं शोचति, पुनर्मिलनाय आशां च व्यक्तीकरोति।

एतत् स्तोत्रं गुरुग्रन्थसाहिबे विद्यमानं बेगमपुराख्यं नगरं वर्णयति यत्र दुःखं भयं च नास्ति।