ரவிதாஸ் பாணியில் நிர்குண அன்பும் பணிவும்

குரு ரவிதாஸ் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் வாராணசியில் ஒரு தோல் தொழிலாளியாக வேலை செய்தார்; யாத்ரீகர்கள் கங்கையில் நீராட நடந்து செல்லும் அதே சாலையில் ஒரு கடையில் தோல் காலணிகளைப் பழுதுபார்த்தும் செய்தும். ஒரு முறை ஒரு பூசாரி அவரை நதிக்கு யாத்திரையில் சேருமாறு அழைத்தபோது, ரவிதாஸ் மறுத்து, தம் வேலை காத்திருக்காது என்று அந்தப் பூசாரியிடம் வெளிப்படையாகச் சொன்னார். பூசாரி வரும்போது, தன் சார்பாக நான்கு வெற்றிலைப் பாக்குகளை கங்கைக்குப் படைக்குமாறு மட்டும் கேட்டுக்கொண்டார்.

இந்தச் சம்பவம் வட இந்தியா முழுவதும் இன்றும் ஓதப்படும் ஒரு சொலவடையை உருவாக்கியது: மன் சங்கா தோ கட்டௌதி மேன் கங்கா, அதாவது மனம் தூயதாக இருந்தால், ஒரு தோல் தொழிலாளியின் மரத் தொட்டியிலும் கங்கை இருக்கிறாள். ரவிதாஸின் பயண மறுப்பு புனித நதியின் மீதான அலட்சியம் அல்ல; புனிதம் உண்மையில் எங்கு வாசம் செய்கிறது என்பதைப் பற்றிய ஒரு கூற்று. நிர்குண பக்தியின் மூலம், அதாவது எந்த குறிப்பிட்ட சடங்கின் மீதும் அல்லாமல் உருவமற்ற தெய்வீகத்தின் மீதான அன்பின் மூலம், தூய்மையாக்கப்பட்ட இதயம், ஒரு யாத்ரீகர் நூற்றுக்கணக்கான மைல்கள் தேடிச் செல்லும் அதே புனிதத்தைச் சுமக்கிறது; மிக எளிய வேலைப்பலகையை விட்டு நகராமலேயே அது கிடைக்கிறது.

தம் பாணி முழுவதும், பக்தன் வளர்க்கக்கூடிய பல நற்குணங்களில் ஒன்றாக அல்லாமல், இறைவனின் அருள் நுழையும் வாசலாக ரவிதாஸ் பணிவை மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகிறார். அவரது நாற்பத்தொன்று (41) பாடல்கள் குரு கிரந்த சாகிபின் இயற்றல்களுக்குள் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளன; இதே போதனையை சீக்கிய பக்தி நடைமுறைக்கும், அவரது சொந்த ரவிதாசிய பின்பற்றுபவர்களுக்கும் கொண்டு செல்கின்றன. சாதி, கல்வி, சாதனை ஆகியவற்றின் பெருமையை இன்னும் பற்றிக்கொண்டு இறைவனை அணுகும் பக்தர், அந்த அருள் தன்னை அடையாதபடி ஏற்கெனவே அந்தச் சுவரைக் கட்டிவிட்டார் என்று ரவிதாஸ் போதித்தார்.

ரவிதாஸின் பக்தி, ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தை நோக்கிய விரிவான சடங்கை விட, உருவமற்ற நிர்குணத்தையே தொடர்ந்து மேன்மைப்படுத்துகிறது; தனிப்பட்ட தெய்வத்தின் மீதான பக்தியை முழுவதுமாக நிராகரிக்காமல். அவர் வரையும் வேறுபாடு ஒரு தெய்வத்திற்கும் மற்றொன்றுக்கும் இடையே அல்ல; ஒரு இதயத்தின் உள் நிலைக்கும், நேர்மை இல்லாதபோது அதை மாற்றக்கூடிய வெளிப்புறச் செயலுக்கும் இடையிலானது. தூய இதயம் இல்லாமல் மேற்கொள்ளப்படும் யாத்திரை, உண்மையான பக்தியுடன் அணுகப்படும் ஒரு தோல் தொழிலாளியின் தொட்டி ஏற்கெனவே வழங்கக்கூடியதற்கு மேல் எதையும் சாதிப்பதில்லை.

ரவிதாஸ் தோல் தொழில் செய்யும் குடும்பத்தில் பிறந்தார்; அந்தச் சாதி நிலையை, இந்தியாவின் சடங்குப் படிநிலையை அமைத்த பிராமணீய சமூக ஒழுங்கு, மிகக் கீழானதாகக் கருதியது. அவர் சடங்கு ரீதியாகத் தூய்மைக்கேடானதாகக் கருதப்பட்ட வேலையைச் செய்தார்; நதிக்குச் செல்லும் வழியில் அவரது கடையைக் கடந்த அதே பூசாரிகளாலேயே. அவரது பாணி இந்த தாழ்ந்த நிலையை மன்னிப்பு கேட்காமல், ஒரு சான்றுச்சீட்டாக மாற்றுகிறது. பெருமையால் தீண்டப்படாத பக்தி, கோயிலின் உள்ளறையிலிருந்து எவ்வளவு முழுமையாக எழ முடியுமோ அவ்வளவு முழுமையாக ஒரு தோல் தொழிலாளியின் வேலைப்பலகையிலிருந்தும் எழ முடியும் என்றும், அவரைக் கடந்து கங்கையை நோக்கிச் சென்ற பூசாரிகளுக்கு, அவரது இதயம் ஏற்கெனவே சுமந்ததை தங்கள் இதயங்கள் சுமக்கின்றன என்ற எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை என்றும் அது வலியுறுத்துகிறது.

தூய இதயம் சடங்கை விட முக்கியமானது என்று ரவிதாஸ் வெறுமனே போதித்து, கூற்றை சுருக்கமான கோட்பாடாக விட்டிருக்கக் கூடும். மாறாக, வெற்றிலைப் பாக்கு சம்பவம், கேட்பவர் உடனே கற்பனை செய்யக்கூடிய ஒரு குறிப்பிட்ட, ஏறக்குறைய நகைச்சுவையான மறுப்பில் அதே போதனையைப் பதிக்கிறது: நதிக்கு நடக்க மிகவும் பிஸியான ஒரு தோல் தொழிலாளி, பூசாரியிடம் சில பாக்குகளைக் கொடுத்தனுப்புவது. சுருக்கமான கோட்பாடு பின்விளைவு இன்றி ஒப்புதலை அழைக்கிறது. உண்மையான பயண மறுப்பின் மூலம், ஒரு உயர் குலப் பிராமணரின் அழைப்பை மறுக்கும் தாழ்ந்த பிறப்பு கொண்ட மனிதனுக்கு உண்மையான சமூகச் செலவில் வெளிப்படுத்தப்படும் ஒரு போதனை, புனிதம் எங்கு வாழ்கிறது என்பது பற்றித் தாம் உண்மையில் நம்புவதை கேட்பவர் முடிவு செய்ய வைக்கிறது.

தூய இதயம் யாத்திரையையும் சடங்கையும் விட மேலானது என்ற ரவிதாஸின் வலியுறுத்தல், பரவுவதற்கு கோயில்களோ, ஆதரிக்கப்பட்ட ஓதுதல்களோ, நிறுவனத்தின் ஆதரவோ தேவைப்படவில்லை. அது உருவாக்கிய சொலவடையை, செல்வந்தரும் உயர் பிறப்பினரும் மதத்தைச் செய்யும் முறையை வாங்க முடியாத அளவுக்கு ஏழையாகவோ, பிஸியாகவோ, நிலையில் தாழ்ந்தவராகவோ இருந்த எவரும் திரும்பச் சொல்ல முடிந்தது. ரவிதாஸின் சொந்த வாழ்நாளுக்குப் பல நூற்றாண்டுகள் பின்னரும் "மன் சங்கா தோ கட்டௌதி மேன் கங்கா" இன்றும் பரவலாகப் புழங்குவதற்கு இதுவே ஒரு காரணம்; அவரது சொந்தப் போதனை எந்த வகை மக்களுக்காக எழுதப்பட்டதோ, அந்த மக்களாலேயே அது சுமந்து செல்லப்படுகிறது.

தோல் ஊறவைக்கப் பயன்படும் மரத் தொட்டியும் கங்கை நதியும், புனிதமானது எது என்ற வழக்கமான கணக்கில் இதைவிட அதிகமாக விலகி நிற்க முடியாது. ஒன்று, சடங்கு ரீதியாகத் தூய்மைக்கேடானதாகக் கருதப்படும் ஒரு தொழிலின் கருவி; மற்றொன்று, துணைக்கண்டத்தின் புனிதமான நீர்களில் ஒன்று. இந்த வேறுபாட்டை உலகின் கண்களில் ரவிதாஸின் போதனை மறுக்கவில்லை; புனிதத்தின் உண்மையான அளவுகோலாக இதயத்தின் தூய்மை, நீரைவிட, மாறும் கணத்தில் அந்த வேறுபாடு கரைந்துவிடுகிறது என்றே அது வலியுறுத்துகிறது. தொட்டி ஒருபோதும் நதியாக ஆக வேண்டியதில்லை. வேறுபாடு பொருளற்றுப் போகும் அளவுக்குத் தூய்மையான பக்தன் மட்டுமே அதற்குத் தேவைப்பட்டான்.