लघुत्वं देहि देव — सन्त-तुकारामस्य अभङ्गः

सन्तनामदेवेन विरचिता 'युगे अठ्ठावीस' इति प्रसिद्धा इयं श्रीविठ्ठलस्य प्रधाना मङ्गलारार्तिक्या वर्तते। अष्टाविंशतिमहायुगेभ्यः भक्तपुण्डलीकस्य स्नेहेन इष्टिकायां समपादस्थितस्य, वामाङ्गे रुक्मिण्या शोभितस्य, कण्ठे तुलसीमालां कटिन्यस्तहस्तं च दधानस्य भगवतः पाण्डुरङ्गस्य इयं महती स्तुतिः अस्ति।

पण्डरपुरस्य श्रीविठ्ठलमन्दिरे नित्यं प्रातः ३:०० वादने गीयमाना इयं परमपावनी काकड-आरती। सन्त-तुकारामेन रचितायां अस्यां आरत्यां अरुणोदये भगवतः पाण्डुरङ्गस्य प्रबोधनं प्रार्थ्यते। चन्द्रभागातटे वैष्णवाः एकत्रिताः सन्तः दर्शनार्थं प्रतीक्षन्ते।

एते सप्तदशशतकीयमराठीसंततुकारामकृताः श्लोकाः एकान्तवासस्य आनन्दं वर्णयन्ति, यत्र वृक्षाः, पक्षिणः, निरावरणं च व्योम परितः सन्ति। कविः सरलजीवनेन सन्तोषं लभते—चीरकम्, कमण्डलुः, वायुश्च सहायः—भगवत्कथाश्रवणात् परमं सुखं प्राप्नोति, स्वमनसि च सामञ्जस्यं अनुभवति।

सन्तबहिणाबायीमहोदयायाः अयं प्रसिद्धः अभङ्गः वारकरीपरम्परायाः ऐतिहासिकं तात्त्विकं च स्वरूपं वर्णयति। भक्तिमन्दिरस्य निर्माणे ज्ञानेश्वरः आधारशिलां स्थापितवान्, नामदेवः तस्य विस्तारम् अकरोत्, एकनाथः स्तम्भरूपेण स्थितः, तुकारामश्च सुवर्णकलशः जातः।

सन्तचोखामेलायाः अयं प्रसिद्धः अभङ्गः आत्मिकशुद्धतायाः सामाजिकसमतायाश्च सर्वोच्चं प्रमाणम्। इक्षुदण्डः वक्रः भवेत् किन्तु तस्य माधुर्यं न कदापि विकृतं भवति; तथैव देहस्य जातिः वा रूपं यत्किमपि स्यात्, अन्तरात्मनः भक्तिरसः सर्वदा विशुद्धः एव तिष्ठति।

सन्तज्ञानेश्वरमहाराजेन आळन्दीपुर्यां विरचितः अयं 'हरिपाठः' वारकरीसम्प्रदायस्य प्राणभूतः नित्यपाठ्यः च ग्रन्थः। अस्मिन् अष्टाविंशत्यभङ्गेषु अद्वैतवेदान्तस्य परमानन्दमयी सगुणभक्तिश्च समन्विता वर्तते। 'हरि मुखे वदत' इति नामसंकीर्तनेन चतस्रः अपि मुक्तयः सुलभतया सिध्यन्ति, संसारबन्धनानि च विनश्यन्ति इति ज्ञानेश्वरमाउली उपदिशति।

सन्त-ज्ञानेश्वरस्य अयं विरहिणी-अभङ्गः गूढार्थपूर्णस्य आध्यात्मिक-अनुभवस्य परमोत्कृष्टः निदर्शनम् अस्ति। हृदयद्वारे रोपितं भक्तेः लघुपादपं भगवत्कृपया गगनपर्यन्तं विस्तृतम् अभवत्। मल्लिकायाः सुगन्ध इव आत्मज्ञानस्य प्रस्फुटनं प्राप्य ज्ञानेश्वरः मनसः सूक्ष्मभावैः एकं दिव्यं वस्त्रं (शेलम्) विरचय्य श्रीविठ्ठलस्य चरणयोः समर्पितवान्।

सन्तज्ञानेश्वरस्य (माउली) अयं परममधुरः अभङ्गः विट्ठलदर्शनस्य अलौकिकम् आनन्दं वर्णयति। भगवतः सुन्दरं सगुणरूपं नेत्राभ्यां दृष्ट्वा यत् अनिर्वचनीयं सुखं जायते, तत् बहुजन्मकृतानां सुकृतानां फलम् अस्ति। भगवान् विट्ठलः एव सर्वसुखानाम् आगारः वर्तते।

सन्तेकनाथस्य अयं दार्शनिकः अभङ्गः वेदान्ताद्वैतस्य सगुणभक्तेश्च अपूर्वं सङ्गमं दर्शयति। तीर्थं न बहिः, अपि तु मानवशरीरे एव विराजते—इयं काया एव पवित्रा पण्डरी, अन्तरात्मा एव साक्षात् विठ्ठलः, अविच्छिन्नं ध्यानमेव भीमा-चन्द्रभागानदी वर्तते।

सन्तेकनाथस्य अयं प्रसिद्धः भक्तिपूर्णः अभङ्गः पण्डरपुरं भक्तानां 'मातृगृहम्' (माहेर) इति वर्णयति। भगवान् विट्ठलः मम पिता, देवी रुक्मिणी च मम माता, भक्तपुण्डलीकः मम भ्राता अस्ति। अस्य पावनधाम्नः स्मरणेन एव मनसि परमानन्दः उत्पद्यते।