ప్రకీర్ణక వర్గము

290. అల్ప సుఖమును త్యజించుట వలన గొప్ప సుఖము కలుగునని గ్రహించినచో, వివేకియైనవాడు ఆ మహత్తర సుఖమును దృష్టిలో ఉంచుకొని అల్ప సుఖమును విడిచిపెట్టవలెను.

291. ఇతరులకు దుఃఖమును కలిగించి తన సుఖమును కోరువాడు, ద్వేషబంధములలో చిక్కుకొని వైరం నుండి ఎన్నటికీ విముక్తుడు కాజాలడు.

292. చేయవలసిన కర్తవ్యమును విడిచిపెట్టి, చేయకూడని పనులను చేయుదురు; అహంకారులై అప్రమత్తులైన అట్టివారి ఆస్రవములు దినదినము వృద్ధి చెందును.

293. శరీరముపై నిరంతర ఎరుకను దృఢముగా ఆచరించువారు, చేయకూడని పనులను విడనాడి, చేయవలసిన ధర్మకార్యములలో నిమగ్నమగువారు—స్మృతివంతులైన ఆ వివేకుల ఆస్రవములు నశించును.

294. తల్లిని (తృష్ణను), తండ్రిని (అహంకారమును) చంపి, ఇద్దరు క్షత్రియ రాజులను (శాశ్వతవాద-ఉచ్ఛేదవాదములను) వధించి, రాజ్యమును పరివారముతో (ఇంద్రియార్థములను ఆసక్తులతో) నాశనము చేసి—నిష్పాపుడై బ్రాహ్మణుడు శాంతముగా నడుచును.

295. తల్లి (తృష్ణ) మరియు తండ్రి (అహంకారం)ను వధించి, ఇద్దరు విద్వాంసులైన (బ్రాహ్మణ) రాజులను సంహరించి, పులులవలె భయంకరమైన ఐదు నీవరణాలను (కామచ్ఛందం, వ్యాపాదం, స్త్యానమిద్ధం, ఔద్ధత్య-కౌకృత్యం, విచికిత్స) నాశనం చేసి—సత్యసాధకుడు కలతలేక, నిష్పాపంగా విహరిస్తాడు.

296. గౌతమ బుద్ధుని శిష్యులు సదా ఉత్తమ జాగరూకతతో మేల్కొందురు; రాత్రింబగళ్ళు వారి స్మృతి నిరంతరము బుద్ధునిపైనే నిలిచియుండును.

297. గౌతమ బుద్ధుని శిష్యులు సదా ఉత్తమ జాగరూకతతో మేల్కొందురు; రాత్రింబగళ్ళు వారి స్మృతి నిరంతరము ధర్మముపైనే నిలిచియుండును.

298. గౌతమ బుద్ధుని శిష్యులు సదా ఉత్తమ జాగరూకతతో మేల్కొందురు; రాత్రింబగళ్ళు వారి స్మృతి నిరంతరము సంఘముపైనే నిలిచియుండును.

299. గౌతమ బుద్ధుని శిష్యులు సదా ఉత్తమ జాగరూకతతో మేల్కొందురు; రాత్రింబగళ్ళు వారి స్మృతి నిరంతరము కాయానుదర్శనమునందే నిలిచియుండును.

300. గౌతమ బుద్ధుని శిష్యులు సదా ఉత్తమ జాగరూకతతో మేల్కొందురు; రాత్రింబగళ్ళు వారి మనస్సు నిరంతరము అహింసయందు దయయందు రమించుచుండును.

301. గౌతమ బుద్ధుని శిష్యులు సదా ఉత్తమ జాగరూకతతో మేల్కొందురు; రాత్రింబగళ్ళు వారి మనస్సు నిరంతరము భావనయందు (ధ్యానమునందు) లీనమైయుండును.

302. సన్యాసము స్వీకరించుట కష్టము, అందు ఆనందించుటయు కష్టము; గృహస్థ జీవితము కష్టతరము, దుఃఖపూరితము. సరిపడనివారితో కలసి జీవించుట దుఃఖము, సంసారములో తిరుగుటయు దుఃఖము. కావున సంసార బాటసారివి కాకుము, దుఃఖములపాలు కాకుము!

303. శ్రద్ధాశీలములు కలవాడు, కీర్తి సంపదలతో తులతూగువాడు—ఏయే ప్రదేశమునకు వెళ్ళినను అక్కడక్కడ పూజింపబడును.

304. మంచుకొండయైన హిమాలయము వలె సజ్జనులు దూరము నుండే ప్రకాశింతురు; కాని చీకటి రాత్రిలో ప్రయోగించిన బాణముల వలె దుర్మార్గులు అదృశ్యులై యుందురు.

305. ఒంటరిగా కూర్చుండువాడు, ఒంటరిగా శయనించువాడు, సోమరితనము లేక ఒంటరిగా సంచరించువాడు, ఒంటరిగా తనను తాను అణచుకొనువాడు—ప్రశాంతమైన అరణ్యములో పరమానందమును పొందును.