পদসমূহ
যিয়ে জীৱনৰ যাত্রা সমাপ্ত কৰিছে, যিয়ে দুঃখৰ পৰা মুক্ত, সর্বপ্রকাৰে সম্পূর্ণ মুক্ত, যিয়ে সকল বন্ধন ধ্বংস কৰিছে—তাহাৰ ভিতৰত কামনাৰ জ্বর নাই।
শ্লোক 1
স্মৃতিশীল সাধকে নিৰন্তৰ যত্ন কৰে; তেওঁলোকে কোনো আশ্রয়ত আনন্দ নাপায়। ৰাজ হংসৰ দৰে যি কাদাময় হ্রদ এৰি যায়, তেওঁলোকেও এক ঘৰ এৰি আন ঘৰ পৰিত্যাগ কৰে।
শ্লোক 2
যিহকতে কোনো সংগ্রহ নকৰে আৰু খাদ্যৰ বিষয়ে সরাসরি বোধ ৰাখে, যাহাৰ ক্ষেত্র শূন্যতা আৰু নিৰাকাৰ মুক্তি—তাহাৰ আধ্যাত্মিক পথ আকাশত পক্ষীৰ উড়ালৰ দৰে অনুসন্ধানযোগ্য নহয়।
শ্লোক 3
যাহাৰ ত্রুটি সম্পূর্ণ বিনষ্ট, যিয়ে খাদ্যত আসক্ত নহয়, যাহাৰ পরিধি শূন্যতা আৰু নিৰাকাৰ মুক্তি—তাহাৰ পদচিহ্ন আকাশত পক্ষীৰ পদচিহ্নৰ দৰে অনুসন্ধানযোগ্য নহয়।
শ্লোক 4
যাহাৰ ইন্দ্রিয় দক্ষ সারথীয়ে ভালোভাবে দমিত ঘোড়াৰ দৰে নিয়ন্ত্রিত, যিয়ে সকল গর্ব এৰি দিয়েছে আৰু ত্রুটিমুক্ত—এই দৃঢ় ব্যক্তিকে দেৱতাও চায়।
শ্লোক 5
পৃথিৱীৰ দৰে ধৈর্যশীল, কোনো অভিযোগ নকৰে; ইন্দ্র-স্তম্ভৰ দৰে দৃঢ়, মহৎ ব্রতে স্থির; মাটিমুক্ত গভীৰ হ্রদৰ দৰে—এই সমতোলা ব্যক্তিৰ আৰ জন্ম নাই।
শ্লোক 6
যাহাৰ মন সত্য জ্ঞানদ্বাৰা সঠিকভাবে মুক্ত, শান্তিপূর্ণ আৰু স্থির—তাহাৰ মন শান্ত, তাহাৰ বাণী শান্ত আৰু তাহাৰ কর্ম শান্ত।
শ্লোক 7
যিয়ে আন্যের কথায় বিশ্বাসী নহয় (সরাসরি জ্ঞান), যিয়ে অপ্রত্যয় (নিৰ্ৱাণ) জানে, যিয়ে জন্ম-মৃত্যুৰ বন্ধন ছেদন কৰিছে, জন্মৰ সুযোগ ধ্বংস কৰিছে আৰু সকল কামনা ত্যাগ কৰিছে—এই ব্যক্তি মানুহৰ ভিতৰত সর্বোচ্চ।
শ্লোক 8
গাঁওত হোক বা বনত, উপত্যকাত হোক বা পর্বতত—যেথায় অৰহন্তে বাস কৰে, সেই স্থান সত্যৰ দৃষ্টিত আনন্দময়।
শ্লোক 9
যে নিৰ্জন বন সাধাৰণ মানুহৰ কাছত আনন্দময় নহয়; সেথায় বেৰাগ ব্যক্তি আনন্দ পাবে, কাৰণ তাই ইন্দ্রিয় বিষয়ৰ খোজ নকৰে।
শ্লোক 10
পৃষ্ঠভূমি
এই অধ্যায় পালি ধম্মপদৰ (খুদ্দক নিকায়, পালি ত্ৰিপিটক) অৰহন্ত ৱগ্গৰ অন্তৰ্গত, গাথা 90–99। আদি বৌদ্ধ ধৰ্মত অৰহন্ত (‘পূজ্য জন’) হৈছে সেইজন, যিজনে দহটা সংযোজনক সমূলে উপটাই পেলাইছে, এই জীৱনতে নিব্বান উপলব্ধি কৰিছে আৰু যাৰ আৰু পুনৰ্জন্ম নহ'ব। এই গাথাসমূহ সাৱত্থিৰ ওচৰৰ জেতৱন, ৰাজগহৰ ৱেলুৱন (বাঁহনি) আৰু ইসিপতনত উপদিষ্ট হৈছিল। অট্ঠকথা ভাষ্যৰ উল্লেখযোগ্য প্ৰসংগসমূহৰ ভিতৰত আছে—জীৱকৰ আম্ৰকাননত ভগৱান বুদ্ধৰ অৱস্থান, য'ত চিকিৎসক জীৱকে দেৱদত্তৰ শিলাৰ আঘাতত হোৱা ক্ষতত পট্টী বান্ধিছিল (ধম্মপদ 90), পৰ্বতীয় গুহাত শান্তিৰে বাস কৰা স্থবিৰ কস্সপ, আৰু মহামোগ্গল্লান আৰু সাৰিপুত্তৰ প্ৰশংসা।
এই পাঠৰ বিষয়ে
ৰচক: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
আপুনি জানেনে?
হংসৰ উড়াল (গাথা 91)
স্মৃতিশীল সাধকে নিৰন্তৰ যত্ন কৰে; তেওঁলোকে কোনো আশ্রয়ত আনন্দ নাপায়। ৰাজ হংসৰ দৰে যি কাদাময় জলাশয় এৰি যায়, তেওঁলোকেও এক বাসস্থান এৰি আন বাসস্থান পৰিত্যাগ কৰে।
আকাশত পদচিহ্ন নাই (গাথা 92–93)
যিহকতে কোনো সংগ্রহ নকৰে আৰু খাদ্যৰ বিষয়ে সরাসরি অন্তর্দৃষ্টি ৰাখে, যাহাৰ ক্ষেত্র শূন্যতা আৰু নিৰাকাৰ মুক্তি—তাহাৰ আধ্যাত্মিক পথ আকাশত পক্ষীৰ উড়ালৰ দৰে অনুসন্ধানযোগ্য নহয়।
ইন্দ্র স্তম্ভ আৰু ধৈর্যশীল পৃথিৱী (গাথা 95)
অৰহন্ত পৃথিৱীৰ দৰে ধৈর্যশীল আৰু সহিষ্ণু, য'ত শুদ্ধ আৰু অশুদ্ধ সবকিছু নিক্ষিপ্ত হয়; সেই দুৰ্গৰ বৃহৎ দোৱাণৰ স্তম্ভৰ দৰে অটল।
বিপর্যয়পূর্ণ সর্বোচ্চ মানুষ (গাথা 97)
গাথা 97 এক বিখ্যাত শব্দ খেলা ধৰে: 'অসাদ্ধো' (বিশ্বাসী নহয়, সরাসরি ব্যক্তিগত জ্ঞান), 'অকতান্নু' (অপ্রত্যয় জানে, নিৰ্ৱাণ), যিয়ে ভবিষ্যৎ জন্ম চিচ্ছিন্ন কৰিছে—এই ব্যক্তি মানুহৰ ভিতৰত সর্বোচ্চ।
খালি বনত আনন্দ (গাথা 98–99)
য'ত সাধাৰণ মানুহ গভীৰ খালি বনত মাত্র ভয় আৰু একাকীত্ব দেখে, তেথায় বেৰাগ অৰহন্তে পৰম আনন্দ পায়, কাৰণ তাই ইন্দ্রিয় বিষয়ৰ খোজ নকৰে।
বিষয় অনুসৰি ব্ৰাউজ কৰক
Buddha
বৌদ্ধ ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সকলো চাওকসম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত