পাপ বৰ্গ

ভালো আৰু মংগলজনক কাম কৰিবলৈ দ্রুততা কৰ; নিজৰ মনক পাপৰ পৰা ৰক্ষা কৰ। কাৰণ যি মানুহ পুণ্য কৰিবলৈ ঢিলা মাৰে, তাৰ মন নিজেই পাপত মজি যায়।

যদি মানুহৰ পৰা কোনো পাপ হয়, তেন্তে তাক দোবাৰা নকৰা; তাতে কোনো আগ্রহ নকৰিবা, কাৰণ পাপৰ সংগ্রহ দুখজনক।

যদি মানুহ পুণ্যকাৰ্য কৰে, তেন্তে তাক বাৰবাৰ কৰা; তাতে নিজৰ মন লগাৱা, কাৰণ পুণ্যৰ সংগ্রহ অত্যন্ত সুখজনক।

যিমান সময় পাপকর্মৰ ফল নোহোৱে, তিমান সময় পাপী মানুহো নিজক সুখ-সুবিধাত দেখে; কিন্তু যেতিয়া পাপৰ ফল আহে, তেতিয়া সেই মানুহ কেবল দুখ আৰু কষ্ট ভোগ কৰে।

যিমান সময় ভালো কৰ্মৰ ফল নোহোৱে, তিমান সময় সৎ মানুহো কষ্ট বা বিপত্তি ভোগ কৰিব পাৰে; কিন্তু যেতিয়া তাৰ পুণ্যৰ ফল আহে, তেতিয়া সেই ধার্মিক মানুহ কেবল সুখ আৰু কল্যাণ ভোগ কৰে।

পাপক নিৰ্ভরযোগ্য বুলি ভাবিয়ে এই বুলি অমনোযোগ নকৰিবা যে ই মোক নুবুজাব—পানীৰ বুন্দ-বুন্দই বৰ পৰিত পূৰ্ণ কৰে; সেইভাৱে মূর্খ মানুহ অলপ-অলপ কৰি নিজক পাপে পূৰ্ণ কৰে।

পুণ্যক নিৰ্ভরযোগ্য বুলি ভাবিয়ে এই বুলি ভাবিবা না যে ই মোক ফল দিব না—পানীৰ বুন্দ-বুন্দই পৰিত পূৰ্ণ কৰে; সেইভাৱে জ্ঞানী মানুহ অলপ-অলপ কৰি নিজক পুণ্যে পূৰ্ণ কৰে।

যেনিয়ে কম সেৱক থকা ধনী ব্যবসায়ী বিপদজনক পথ এড়াই যায়, আৰু যেনিয়ে জীৱনপ্রিয় মানুহ বিষ এড়াই যায়, সেনিয়ে মানুহে সকল পাপকর্ম সম্পূর্ণভাৱে পৰিহাৰ কৰা উচিত।

হাতত যদি ক্ষত নাই তেন্তে মানুহ হাতেৰে বিষো ধৰিব পাৰে; বিষ কেৱল ক্ষতৰ মাধ্যমেৰে আন্দৰলৈ যায়। সেইভাৱে যি মানুহ পাপ কৰে না, তাৰ উপর পাপৰ কষ্ট নাই।

যি ব্যক্তি কোনো নিষ্পাপ, বিশুদ্ধ আৰু নিৰ্দোষ ব্যক্তিক ক্ষতি কৰে, সেই পাপ সেই মূর্খৰ উপরে ঘূৰি আহে, যেনিয়ে বায়ুৰ বিপৰীতে ফেলা সূক্ষ্ম ধূলি ফেলা ব্যক্তিৰ মুখত পৰে।

কিছুমান মানুহ পুণ্য-পাপ অনুযায়ী আকৌ মানুহৰ গর্ভত জন্ম লয়; পাপী মানুহ নৰকত পৰে; সৎচরণ থকা মানুহ স্বর্গত যায়; আৰু যি সকল বিকাৰৰ পৰা মুক্ত তেৱাঁ নিৰ্বাণ প্রাপ্ত কৰে।

না আকাশত, না সমুদ্রৰ মাজত, না পর্বতৰ গর্ভত—পৃথিবীত এনে কোনো স্থান নাই যেখান দাঁড়াই মানুহ তাৰ পাপকর্মৰ ফলৰ পৰা ৰক্ষা পাব পাৰে।

না আকাশত, না সমুদ্রৰ মাজত, না পর্বতৰ গর্ভত—পৃথিবীত এনে কোনো স্থান নাই যেখান দাঁড়াই মানুহ মৃত্যুৰ আঘাত ৰোধ কৰিব পাৰে।