সেৱা

শিখ ধৰ্মৰ পৱিত্ৰ পৰম্পৰাত, সেৱা অৰ্থাৎ নিঃস্বার্থ সেৱা কেৱল দান-বৰঙণিৰ কামেই নহয়, ই এক গভীৰ আধ্যাত্মিক অনুশাসন আৰু ভক্তৰ প্ৰাণস্বৰূপ। এক আদি সৃষ্টিকৰ্তাৰ স্মৰণত নিহিত হৈ, সেৱাই সাধকক অহংকাৰ ত্যাগ কৰি প্ৰতিটো জীৱনৰ মাজত বিৰাজমান থকা ঈশ্বৰীয় স্ফুলিংগক উপলব্ধি কৰিবলৈ শিকায়। মানৱতাৰ সেৱা কৰি, শিখজনে ঈশ্বৰৰ সেৱা কৰে, কাৰণ তেওঁ বুজি পায় যে সৃষ্টি আৰু সৃষ্টিকৰ্তা পৱিত্ৰ একতাৰ দোলেৰে চিৰদিনৰ বাবে বান্ধ খাই আছে। এই নীতিয়ে সাধাৰণ দৈনন্দিন কামক পৱিত্ৰ উপাসনালৈ ৰূপান্তৰিত কৰে, সাংসাৰিক কাম-কাজক বিশ্বৰ বিস্ময়কৰ প্ৰতিস্থাপক 'ৱাহেগুৰু'ৰ সৈতে মিলনৰ গভীৰ মাধ্যম কৰি তোলে। মহাজাগতিক শৃংখলাত, অহংকাৰেই হৈছে সীমিত আত্মা আৰু অসীম সত্তাৰ সাগৰৰ মাজত থকা আটাইতকৈ ডাঙৰ দেৱাল; সেৱা হৈছে সেই পৱিত্ৰ তৰোৱাল যিয়ে পৃথক থকাৰ এই ভ্ৰমক কাটি পেলায়। যেতিয়া কোনোৱে ফল, পুৰস্কাৰ বা স্বীকৃতিৰ আশা নকৰাকৈ সেৱাত নিয়োজিত হয়, তেতিয়া হৃদয় মলিনতাৰ পৰা মুক্ত হয়, যিয়ে ইয়াক সত্যৰ অন্তৰ্নিহিত আত্মাৰ উপযুক্ত মন্দিৰ কৰি তোলে। এইদৰে, সেৱা হৈছে পথ আৰু গন্তব্যস্থান উভয়য়েই, যি কৰুণা আৰু কৃপাৰ বাবে ব্যাকুল হৈ থকা সংসাৰত ঈশ্বৰীয় প্ৰেমৰ সক্ৰিয় প্ৰকাশক মূৰ্ত কৰি তুলিছে।