ମଘରରେ କବୀରଙ୍କ ସମାଧି ଓ ମଜାର

ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ, କବୀର ନିଜର ଶେଷ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ପବିତ୍ର ନଗରୀ ବାରାଣସୀ ବଦଳରେ ମଘରରେ କାଟିବାକୁ ବାଛିଥିଲେ। ବାରାଣସୀ ବା କାଶୀରେ ମୃତ୍ୟୁ ମୋକ୍ଷ ନିଶ୍ଚିତ କରେ ଏବଂ ମଘରରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ଦିଏ, ଏହି ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଶ୍ୱାସକୁ ସେ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ ଅବମାନନା କରିଥିଲେ। ସେ 1518 ମସିହାରେ ସେଠାରେ ଦେହତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ, ଏହା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ଦିଗରେ ପହଞ୍ଚିବାର ଧାର୍ମିକ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ପଥ ପ୍ରତି ଏକ ଅନ୍ତିମ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଥିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଜୀବନ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିଜ ସର୍ତ୍ତରେ ବଞ୍ଚିତ ହେଲା।

କବୀରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ତାଙ୍କ ହିନ୍ଦୁ ଓ ମୁସଲମାନ ଉଭୟ ଅନୁଗାମୀ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ନିଜ ନିଜ ଅନ୍ତ୍ୟେଷ୍ଟି ରୀତି ପାଇଁ ଦାବି କରିଥିଲେ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ହିନ୍ଦୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦାହ କରିବାକୁ ଏବଂ ମୁସଲମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମାଧି ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଦୁଇ ଗୋଷ୍ଠୀ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ଅବଶେଷ ନେଇ ବିବାଦ କରୁଥିଲେ, ପରମ୍ପରା କହେ ଯେ କବୀର ନିଜେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆବିର୍ଭୂତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ଢାଙ୍କିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ ତଳକୁ ଦେଖିବାକୁ କହିଥିଲେ।

ଶିଷ୍ୟମାନେ ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇବାବେଳେ ସେମାନେ କୌଣସି ମୃତଦେହ ପାଇଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କ ଶରୀର ଥିଲା ସେଠାରେ ଫୁଲର ଏକ ଗଦା ପଡ଼ିଥିଲା। ଶରୀର ନେଇ ଯେପରି ବିବାଦ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଫୁଲ ନେଇ ବିବାଦ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ଜାଣି, ଦୁଇ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଫୁଲଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟି ନେଲେ। ମୁସଲମାନମାନେ ନିଜ ଅଂଶକୁ ମଘରରେ ସମାଧି ଦେଲେ, ଏବଂ ହିନ୍ଦୁମାନେ ନିଜ ଅଂଶକୁ ବାରାଣସୀକୁ ନେଇ ନିଜ ରୀତି ଅନୁସାରେ ଦାହ କଲେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରମ୍ପରା ନିଜ ପବିତ୍ର ବିଧି ଅନୁସାରେ ଶୋକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲା।

ଯେଉଁଠାରେ କବୀରଙ୍କ ଫୁଲର ଅଂଶ ମଘରରେ ସମାଧିସ୍ଥ ହେଲା, ସେଠାରେ ହିନ୍ଦୁ ସ୍ମାରକ ସମାଧି ଏବଂ ମୁସଲମାନ ସମାଧିସ୍ଥଳ ମଜାର ଉଭୟ ନିର୍ମିତ ହେଲା, ଯାହା ପରସ୍ପରଠାରୁ ପ୍ରାୟ ଏକ ଶହ (100) ମିଟର ଦୂରରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଆଜି ବି ଉଭୟ ସଂରକ୍ଷିତ ଓ ଦର୍ଶିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହା ଏକ ଏପରି ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରତି ଏକ ସ୍ଥାୟୀ ଭୌତିକ ସ୍ମାରକ, ଯିଏ ନିଜ ସ୍ମାରକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ପରମ୍ପରା ଦ୍ୱାରା ଏକାକୀ ଦାବି ହେବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ।

ମଘରକୁ କବୀର ପନ୍ଥୀ, ହିନ୍ଦୁ ଓ ମୁସଲମାନ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରୀ, ଏବଂ ଭାରତର ସମନ୍ୱୟବାଦୀ ଭକ୍ତି-ସୂଫୀ ଐତିହ୍ୟର ଅଧ୍ୟୟନକାରୀମାନେ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି; ଏହି ଭକ୍ତି-ସୂଫୀ ଐତିହ୍ୟ ହିନ୍ଦୁ ଭକ୍ତ ସନ୍ଥ ଓ ସୂଫୀ ରହସ୍ୟବାଦୀମାନଙ୍କୁ ସଂଯୁକ୍ତ କରୁଥିବା ଏକ ସାଧାରଣ ଭକ୍ତିପ୍ରବାହ। ବାରାଣସୀର କବୀର ଚୌରା ମଠ ସେହି ସ୍ଥାନ ସଂରକ୍ଷଣ କରେ ଯେଉଁଠାରେ ସେ ବାସ କରି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ, ଏବଂ ମଘର ସଂରକ୍ଷଣ କରେ କିପରି ସେ ମୃତ୍ୟୁରେ ମଧ୍ୟ, ଜୀବନ ପରି, ନିଜ ଶିକ୍ଷାକୁ କୌଣସି ଏକ ଧାର୍ମିକ ପରିଚୟରେ ସୀମିତ ହେବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। କବୀରଙ୍କ ନିଜ ପଦ, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକର ଅନେକ ଗୁରୁ ଗ୍ରନ୍ଥ ସାହିବର ଭଜନ ମଧ୍ୟରେ ପରେ ସଂକଳିତ ହୋଇଥିଲା, ମୃତ୍ୟୁ ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ଏହି ସମାନ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନକୁ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର କେନ୍ଦ୍ର କରି ସାରିଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଏହାକୁ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ପରିଣତ କଲା ଯେଉଁଠାକୁ ଯାତ୍ରୀମାନେ ଯାଇ ପାରିବେ।

ଫୁଲର କାହାଣୀ ଦୁଇ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ଥାନ ବାଂଟି ନେବାର କଥା ସରଳ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରେ ନାହିଁ। ଏହା ଏତେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବିବାଦର କଥା କୁହେ ଯେ କେବଳ ଶରୀରର ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହିଁ ତାକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିଲା। ଏହି ବିବରଣୀ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ଏହା କବୀରଙ୍କ ଶିକ୍ଷାକୁ ଏକ ପ୍ରକୃତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିବାଦରେ ମୂଳଗାମୀ ରଖେ, ଏବଂ ଏକତାକୁ ସହଜରେ ଆସିଯାଇଥିବା ଏକ ବିଷୟ ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ ନାହିଁ। ଏହି ଚମତ୍କାର ଉଭୟ ସମ୍ପ୍ରଦାୟକୁ ନିଜ ଭାଷାରେ ଶୋକ କରିବାର ଏକ ଉପାୟ ଦେଲା, ଫୁଲଗୁଡ଼ିକ ଏପରି ଭାବେ ବିଭାଜିତ ହୋଇପାରିଲା ଯାହା ଏକ ଶରୀର କେବେ ହୋଇପାରିନଥାନ୍ତା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରମ୍ପରା ନିଜ ଆଚାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରିଲା, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ନିଜ ଆଚରଣ ତ୍ୟାଗ କରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ନାହିଁ।

ଧାର୍ମିକ ଏକତା ବିଷୟକ ଅଧିକାଂଶ ଶିକ୍ଷା ବିବୃତି, ପଦ, ବା ଉପଦେଶ ଆକାରରେ ଦିଆଯାଏ, ଯାହାକୁ ଶ୍ରୋତା ଗ୍ରହଣ କିମ୍ବା ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିପାରନ୍ତି। ମଘର ନିଜର ଯୁକ୍ତି ସରଳ ଭୌତିକ ବିନ୍ୟାସ ମାଧ୍ୟମରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ: ଦୁଇଟି ସ୍ଥାପନା, ଏକ ଶହ ମିଟର ଦୂରରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ପରମ୍ପରା ଅନୁସାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ମାନିତ, କେହି ଅନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରାସିତ ବା ଅନ୍ୟ ଠାରୁ ଉଚ୍ଚତର ନୁହେଁ। କବୀରଙ୍କ କବିତାର ଗୋଟିଏ ପଦ ବୁଝିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ଦର୍ଶକ ସ୍ଥାନଟି କ'ଣ କହୁଛି ତାହା ବୁଝିପାରନ୍ତି, କାରଣ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ପୂର୍ବରୁ ବିନ୍ୟାସ ନିଜେ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ।

ମଘରରେ ମରିବାକୁ ବାଛିବା, ବାରାଣସୀ ବଦଳରେ, ନିଜସ୍ୱ ଏକ ନିରବ ଯୁକ୍ତି ବହନ କରେ ଯାହା ପରବର୍ତ୍ତୀ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ନିର୍ଭର କରେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ସ୍ଥାନକୁ ଲୋକପ୍ରିୟ ବିଶ୍ୱାସ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମ ଦେବା ବୋଲି ମନେ କରେ, ସେଠାକୁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ ବାଛି, ଏହି ଦାବିର ଏକ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ପରୀକ୍ଷା କରିଥିଲେ ଯେ ମୋକ୍ଷ ଭୌଗୋଳିକ ସ୍ଥାନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ନା ଜୀବନର ଗୁଣ ଉପରେ। ମଘରରେ ମରି ମଧ୍ୟ ଶତାବ୍ଦୀ ପରେ ଏକ ମୁକ୍ତ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯିବା, ଦୁଇଟି ଧର୍ମ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ବୋଲି ବିବେଚନା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ ସଂରକ୍ଷିତ ଓ ଦର୍ଶିତ ହେବା, ଏହା ସେହି ବିଶ୍ୱାସ ବିରୁଦ୍ଧରେ କବୀରଙ୍କ ନିଜ ନୀରବ ଖଣ୍ଡନ, ଯାହା ବିରୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅନ୍ତିମ ଦିନଗୁଡ଼ିକ ବିତାଇଥିଲେ।

ମଘରକୁ ଆସୁଥିବା ଯାତ୍ରୀ ଅଧିକାଂଶ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ପରି କେବଳ ଗୋଟିଏ ମନ୍ଦିରରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଜଣାଇ ଫେରି ଯାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସମାଧି ଓ ମଜାର ଏତେ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ ଯେ ଅନ୍ୟଟିକୁ ସ୍ୱୀକାର ନ କରି ଗୋଟିକୁ ଦେଖିବା ଏକ ଜାଣିଶୁଣି ଅନ୍ୟ ଆଡ଼େ ଚାହିଁବା ପରି, ଏବଂ ଏତେ ଦୂର ଆସୁଥିବା ଅଧିକାଂଶ ଯାତ୍ରୀ ଦୁଇ ସ୍ମାରକ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଛୋଟ ବାଟ ଚାଲିବାକୁ ବାଛନ୍ତି। ଏହି ଛୋଟ, ଭୌତିକ କାର୍ଯ୍ୟ, ଏକ ସ୍ମାରକରୁ ଅନ୍ୟକୁ ଯିବା, ସେହି ପାର ହେବାର କାର୍ଯ୍ୟକୁ କ୍ଷୁଦ୍ର ରୂପରେ ପୁନରାବୃତ୍ତି କରେ, ଯାହା କବୀରଙ୍କ ଜୀବନ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଏକ ସାକ୍ଷାତକାରୀଙ୍କଠାରୁ ଦାବି କରିଥିଲା। ଏହା ଏକ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହୀ ହେବାର ମନୋଭାବ, ଯାହା ଗୋଟିଏ ଧର୍ମର ସୀମା ଭିତରେ ସୀମିତ ରହିବାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲା।