ਸ਼੍ਰੀਨਾਰਾਇਣਕਵਚਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਆਸ ਵਿਧੀ: ਅਸ਼ਟਾਕਸ਼ਰ ਮੰਤਰ ('ਓਮ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ'), ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕਸ਼ਰ ਮੰਤਰ ('ਓਮ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ') ਅਤੇ ਸ਼ਡਕਸ਼ਰ ਮੰਤਰ ('ਓਮ ਵਿਸ਼ਣਵੇ ਨਮਃ') ਦੇ ਬੀਜ-ਅਖ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ, ਉਂਗਲਾਂ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੀ ਦਿਬ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੇਹ ਨੂੰ ਅਭਿਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਨਾ।

ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀਵਰ! ਜਿਸ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਮਰਾਟ ਵਾਲੇ ਐਸ਼ਵਰਜ ਦਾ ਭੋਗ ਕੀਤਾ ਸੀ?

ਹੇ ਪੂਜਨੀਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨਾਰਾਇਣ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ਼ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਹਮਲਾਵਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਵਚ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।

ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲੇ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਤ੍ਵਸ਼ਟਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਚੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ 'ਨਾਰਾਇਣ ਕਵਚ' ਨਾਮਕ ਇਹ ਕਵਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣੋ!

ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੱਥ-ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਅਨਾਮਿਕਾ ਉਂਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰੀ ਪਾ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਆਸ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਕੇ;

ਖ਼ਤਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ ਤਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਰੱਖਿਆ-ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪੈਰਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਪੱਟਾਂ, ਢਿੱਡ, ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਖਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ;

ਮੂੰਹ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, 'ਓਮ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਮੰਤਰ ਦੇ ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਉਲਟੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕਸ਼ਰ ਮੰਤਰ (ਓਮ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ) ਨਾਲ ਕਰਨਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਓਂਕਾਰ ਤੋਂ 'ਯ' ਕਾਰ ਤੱਕ ਦੇ ਅੱਖਰ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।

'ਓਮ' ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ, 'ਵਿ' ਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਉੱਪਰ, 'ਸ਼' ਨੂੰ ਭਰਵੱਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, 'ਣ' ਨੂੰ ਚੋਟੀ (ਸ਼ਿਖਾ) ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ;

'ਵੇ' ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ 'ਨ' ਨੂੰ, ਅਤੇ 'ਮਃ' ਨੂੰ ਅਸਤਰ ਮੰਨ ਕੇ ਉਚਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਸਾਧਕ ਆਪ ਮੰਤਰਮਈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸਰਗ ਅਤੇ 'ਫਟ੍' ਅੱਖਰ ਜੋੜ ਕੇ ('ਮਃ ਅਸਤਰਾਯ ਫਟ੍'), 'ਓਮ ਵਿਸ਼ਣਵੇ ਨਮਃ' ਉਚਾਰਦਿਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਘੇਰਾ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ, ਐਸ਼ਵਰਜ, ਵੀਰਜ ਅਤੇ ਤੇਜ, ਇਹ ਛੇ ਦਿਬ ਐਸ਼ਵਰਜਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ-ਤੇਜ-ਤਪ ਦੀ ਮੂਰਤ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਧਿਆਨ ਧਰ ਕੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਚਾਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ:

ਗਰੁੜ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਢਾਲ, ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ, ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਸ਼, ਇਹ ਅੱਠ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਣਿਮਾ ਆਦਿ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਡੂੰਘੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਤਸਿਆ ਅਵਤਾਰ ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪਾਸ਼ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ-ਬਟੂ ਵਾਮਨ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।

ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਪਰਬਤੀ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸੰਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੂਹਰੇ, ਰਾਖਸ਼ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਣ ਨਾਲ ਦਸੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਗਰਭਵਤੀ ਰਾਖਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਡਿੱਗ ਪਏ ਸਨ।

ਉਜਾੜ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵ-ਯੱਗ ਸਰੂਪ ਉਗ੍ਰ ਵਰਾਹ ਅਵਤਾਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਪਰਬਤੀ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਵਾਸ ਵੇਲੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਤਪ ਦੇ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਹਰ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੋਂ ਨਾਰਾਇਣ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਗਰਬ ਅਤੇ ਮਖੌਲ ਤੋਂ ਨਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਸਦਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਕਪਿਲ ਕਰਮ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ।

ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਦਰੀ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਦੇਵਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨਾਰਦ ਦੇਵ-ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਕੂਰਮ (ਕੱਛੂ) ਅਵਤਾਰ ਨਰਕ-ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।

ਧਨਵੰਤਰੀ ਕੁਪੱਥ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਆਤਮ-ਜਿਤੂ ਰਿਸ਼ਭ ਦੇਵ ਸੀਤ-ਉਸ਼ਨ ਆਦਿ ਦਵੰਦਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਯੱਗ-ਪੁਰਸ਼ ਬਦਨਾਮੀ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ; ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਸਰੂਪ ਬਲਰਾਮ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।

ਭਗਵਾਨ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ (ਵਿਆਸ) ਅਧਿਆਤਮਕ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਛਲ ਅਤੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਢਿੱਲ ਤੋਂ ਭਗਵਾਨ ਬੁੱਧ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਲਕੀ ਕਲਯੁਗ ਦੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਤੜਕੇ ਗਦਾਧਾਰੀ ਕੇਸ਼ਵ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਪੂਰਬਾਹਨ ਵਿੱਚ ਬੰਸਰੀ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਨਾਰਾਇਣ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਦੁਪਹਿਰੇ ਮਹਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਬਾਅਦ ਦੁਪਹਿਰ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਧਾਮਾ ਮਾਧਵ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਪਦਮਨਾਭ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਰਾਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਪਹਿਰ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਉਸ਼ਾ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਖੜਗਧਾਰੀ ਜਨਾਰਦਨ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ; ਪ੍ਰਭਾਤ ਵੇਲੇ ਕਾਲ-ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵੇਸ਼ਵਰ ਭਗਵਾਨ ਦਾਮੋਦਰ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਹੇ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ! ਪ੍ਰਲੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਤੇਰੀ ਧਾਰ ਬਲ ਰਹੀ ਹੈ! ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕੀ ਅੱਗ ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵੈਰੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਸਾੜ ਦੇ, ਸਾੜ ਦੇ!

ਹੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ! ਤੇਰੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀਆਂ ਚੰਗਿਆੜੀਆਂ ਝੜਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਅਜਿੱਤ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੇ, ਕੁਚਲ ਦੇ! ਕੁਸ਼ਮਾਂਡ, ਵਿਨਾਇਕ, ਯਕਸ਼, ਰਾਖਸ਼, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇ!

ਹੇ ਪਾਂਚਜਨਯ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਫੂਕਿਆ ਜਾ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਤੂੰ, ਰਾਖਸ਼, ਪ੍ਰਮਥ, ਭਟਕਦੀਆਂ ਰੂਹਾਂ, ਡੈਣਾਂ, ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਅਤੇ ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦੁਖਦਾਈ ਆਤਮਾਵਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਖਿੰਡਾ ਕੇ ਭਜਾ ਦੇ!

ਹੇ ਤਿੱਖੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਨੰਦਕ ਤਲਵਾਰ! ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ! ਵੈਰੀ ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦੇ, ਵੱਢ ਦੇ! ਹੇ ਸੌ ਚਮਕਦੇ ਚੰਦਰਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਦੀ ਢਾਲ! ਮੈਨੂੰ ਢਕ ਕੇ ਰੱਖ; ਪਾਪੀ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਕਰ ਦੇ!

ਮਾੜੇ ਗ੍ਰਹਿਆਂ, ਧੂਮਕੇਤੂਆਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ, ਤਿੱਖੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿੰਸਕ ਜੀਵਾਂ, ਬੁਰੀਆਂ ਰੂਹਾਂ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਵੀ ਡਰ ਲੱਗੇ—

ਉਹ ਸਭ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਕਲਿਆਣ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਪਾਵਨ ਨਾਵਾਂ, ਦਿਬ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੇ ਕੀਰਤਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ!

ਵੇਦ-ਸਾਮਗਾਨ ਅਤੇ ਛੰਦਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਗਰੁੜ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਬਿਪਤਾ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ; ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਨਾਮ, ਰੂਪ, ਵਾਹਨ, ਸ਼ਸਤਰ ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਪਾਰਸ਼ਦ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦਰੀਆਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਸਦਾ ਬਚਾਉਣ।

ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਕਾਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਦਮਾਨ ਇੱਕੋ ਸੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਪਰਮ ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਉਪਦ੍ਰਵ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ!

ਗਿਆਨੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਤੇ ਭੇਦ-ਰਹਿਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਿਣੇ, ਸ਼ਸਤਰ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਗੁਣ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ;

ਉਸੇ ਸੱਚ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨਾਲ, ਸਰਬਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਸਰਬਵਿਆਪੀ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਬ ਸਰੂਪਾਂ ਸਮੇਤ ਸਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ!

ਕੋਣ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਮੁੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉੱਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ—ਭਗਵਾਨ ਨਰਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਰਜਣ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭੈ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਤੇਜ ਫਿੱਕਾ ਪਾ ਕੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ!

ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਇੰਦਰ (ਮਘਵਨ)! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਇਹ ਦਿਬ ਕਵਚ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਂਤ ਸੈਨਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਂਗਾ।

ਸ਼ੁੱਧ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਵਚ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ: ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਜਿਸ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਸਾਰੇ ਡਰਾਂ ਅਤੇ ਤ੍ਰਾਸ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦਿਬ ਵਿਦਿਆ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ—ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ, ਡਾਕੂਆਂ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਟ ਗ੍ਰਹਿ-ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਖੂੰਖਾਰ ਬਾਘਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਰੂਥਲ ਦੀ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਯੋਗ-ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗਿਆ।

ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੰਧਰਬਰਾਜ ਚਿੱਤਰਰਥ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਦਿਬ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਜਿੱਥੇ ਪਏ ਸਨ, ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਉੱਪਰੋਂ ਉਹ ਲੰਘੇ।

ਅਚਾਨਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਬ ਵਿਮਾਨ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਟਾ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ! ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਚਿੱਤਰਰਥ ਨੇ ਵਾਲਖਿਲਯ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪੂਰਬਵਾਹਿਨੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸਰਜਿਤ ਕੀਤੀਆਂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਬ ਧਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।

ਬਿਪਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕਵਚ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੱਚੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੋਂ ਇਹ ਦਿਬ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਸੌ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੈਂਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਐਸ਼ਵਰਜ ਦਾ ਭੋਗ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਨਾਰਾਇਣ ਕਵਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।