ගාථා
අනුචිත දෙයෙහි තමා යොදවමින්, නිසි යෝගයෙහි (භාවනාවෙහි) නොයොදවමින්, ආධ්‍යාත්මික යහපත අතහැර ප්රිය දේම අල්ලාගෙන සිටින්නා, පසු කලෙක ආත්ම සංවරයෙහි යෙදෙන උතුමන් දෙස බලා ඊර්ෂ්‍යා කරයි.
පදය 1
ප්රියයන් සමග එක් නොවන්න, කිසි කලෙකත් අප්රියයන් සමග ද එක් නොවන්න. ප්රියයන් නොදැකීම ද දුකකි, අප්රියයන් දැකීම ද දුකකි.
පදය 2
එබැවින් කිසිවක් කෙරෙහි ප්‍රියතාවක් (ඇල්මක්) ඇති කර නොගන්න. මන්ද ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීම අතිශයින්ම දුක් සහගතය. ප්රිය අප්රිය දෙයක් නැති අයට කිසිදු බැඳීමක් නැත.
පදය 3
ප්රිය දේ නිසා ශෝකය උපදියි. ප්රිය දේ නිසා භය උපදියි. ප්රිය දෙයින් මිදුනු තැනැත්තාට ශෝකයක් නැත. ඔහුට භයක් කොයින්ද?
පදය 4
ස්නේහය නිසා ශෝකය උපදියි. ස්නේහය නිසා භය උපදියි. ස්නේහයෙන් මිදුනු තැනැත්තාට ශෝකයක් නැත. ඔහුට භයක් කොයින්ද?
පදය 5
කාම රසය (රතිය) නිසා ශෝකය උපදියි. රතිය නිසා භය උපදියි. රතියෙන් මිදුනු තැනැත්තාට ශෝකයක් නැත. ඔහුට භයක් කොයින්ද?
පදය 6
කාමයන් නිසා ශෝකය උපදියි. කාමයන් නිසා භය උපදියි. කාමයෙන් මිදුනු තැනැත්තාට ශෝකයක් නැත. ඔහුට භයක් කොයින්ද?
පදය 7
තෘෂ්ණාව නිසා ශෝකය උපදියි. තෘෂ්ණාව නිසා භය උපදියි. තෘෂ්ණාවෙන් මිදුනු තැනැත්තාට ශෝකයක් නැත. ඔහුට භයක් කොයින්ද?
පදය 8
සීලයෙන් හා විදර්ශනා ඥානයෙන් යුත්, ධර්මයෙහි පිහිටි, සත්‍යය අවබෝධ කළ, තමාගේ ආධ්‍යාත්මික කටයුතු (භාවනාව) කරගන්නා වූ ඒ උතුමාට මුළු ලෝකවාසීහුම ප්රිය කරති.
පදය 9
නොපැවසිය හැකි උතුම් නිවන කෙරෙහි දැඩි කැමැත්තක් ඇති, සිතින් එය ස්පර්ශ කළා වූ, කාමයන්හි නොඇලුනු සිත් ඇති ඒ උතුමා 'උඩුගං බලා යන්නා' (උද්ධංසෝත) යැයි කියනු ලැබේ.
පදය 10
බොහෝ කලක් විදේශගතව සිට දුර බැහැර සිට සුවසේ පෙරළා පැමිණි මිනිසාව, ඔහුගේ නෑ හිතමිතුරෝ මහත් සතුටින් පිළිගනිති.
පදය 11
එලෙසම පින් කළ පුද්ගලයා මෙලොවින් පරලොවට ගිය කල්හි, පෙරළා පැමිණි ප්රිය ඥාතියෙකු පිළිගන්නාක් මෙන් ඔහුගේ පින්කම් ඔහු පසුපස පැමිණ ඔහුව පිළිගනියි.
පදය 12
පසුබිම
එම අධ්‍යාය පාලි ධම්මපදයට (කුද්දක නිකාය, පාලි කනන්) අයත් වේ. එය පිය වර්ගය ගාතා 209–220 යි. සාවත්තී, රාජගහ සහ කපිලවත්තුවල ගුරුවර ඉතුරුවිසි කරන ලදි. ශෝක හා ඉඩිරූවි සිටින අතුරුදහස් ගැන අධ්‍යාය තරම් කරයි. අත්ථකතා අනුසරණ ශෝකයට පත් මිතුරුවරු තම එකම දරුවා නැතුවු, පටාචාරා එක දිනක තම පවුලු සියල්ල අහිමි කළ, සහ ගසහස්ථ තම දරුවා ඉතුරු කර අඬුවු ගැන විස්තරයි. බුද්ධ ඔහුට ඉගැන් දුන්නේ, බුද්ධිමතුන නොමැතිව ඇති ස්නේහය ශෝකයට විවෘතයි බවයි. ගාතා 219–220 ගරු ගෘහස්ථ නන්දිය ස්වර්ගයට පිවිසෙන ප්‍රීතිමත් පැමිණීම සිතුම් කරයි.
මෙම පාඨය පිළිබඳව
රචකයා: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
ඔබ දැන සිටියාද?
ඉඩි පහ (ගාතා 212–216)
ශෝක හා භයය පහ සබන්ධ ගුණ නිසා ඉපදෙයි. ප්රිය දේ නිසා, ස්නේහය නිසා, රති නිසා, කාම නිසා, හා තණහා නිසා. ඔවුන්ගෙන් මිදිමු. එවිට ශෝක හා භයය අතුරුවේ.
ප්රිය හෝ අප්රිය නොවන (ගාතා 210–211)
ප්රියයන් සමග එක් නොවන්න. අප්රියයන් සමගත් කිසි කලෙකත් එක් නොවන්න. ප්රියයන් නොදැකීම දුයි. අප්රියයන් දැකීමත් දුයි. දෙයම ඉක්මවා යන්න. එවිට බැඳීම නැත.
ලෝකයේ ප්රිය (ගාතා 217)
සිල හා දර්ශනයෙන් සම්පූර්ණ වෙන්න. සත්යයෙහි ස්ථිර වෙන්න. ධර්ම කර්තව්යය පිරිසිදු කරන්න. එවිට මිනිස්ස සිටින ප්රිය වේ.
ඉහළට ගලින (ගාතා 218)
නිබ්බාන වෙතින් සිතුමක් ඇතැයි කරන්න. එහි තුල සිතුම පිරවුණු විය. ඉන්දේ‍රිය කාම වලින් මනස මිදී තිබේ. එයි ඉහළට ගලින උතුමුන්ගේ ගුණය.
ගුණින් ස්වාගතයි (ගාතා 219–220)
දුරින් ගිය මිතුරුවරුන් සුරක්ෂිතව පිවිසෙන විට, ඔවුන්ගේ ඉතුරු දෙනා සිතුම් දරුවා ස්වාගතයි කරයි. එසේම ධර්ම කර්තව්‍ය කරන උතුමුන් ඉතුරු කර ස්වර්ගයට ගිය විට, ඔවුන්ගේ සඳහා දුෂිත පුණ්‍ය ස්වර්ගයෙහි ස්නේහමත් ඉතුරු දෙනා ගැන්සෙන ස්වාගතයි කරයි.
විෂය අනුව සොයන්න
Buddha
බුදුදහම වෙතින් තවත්
සියල්ල බලන්නසම්බන්ධිත ඉගැන්වීම්
එකම ඉගැන්වීම, විවිධ සම්ප්‍රදායන් හරහා ප්‍රතිධ්වනිත වේ