ධම්මපදයේ සුඛ වර්ගය (ගාථා 197–208) ආශීර්වාදිත ගාථා දොළහක් අඩංගු වන අතර, සත්ය සතුට යනු ඉන්ද්‍රිය තෘප්තිය නොවේ, නමුත් මනස්පේ සාමාධිය, ඇපගම්ය නොමැතිකම, සහ තණ්හා විසර්ජනය ලෙස යළි නිර්වචනය කරයි। "ආ! අපි කොතරම් සතුටින් ජීවත් වෙමු, ඇපගම්ය කරන්නන්ට මධ්යයේ ඇපගම්ය නොකර!" යන ශුද්ධ ඉතිහාසයට සමඟ, බුද්ධරජාණන් ලෝකයේ තරඟ අධිකාර දුක්ඛයේ මූලය ලෙස පෙන්වා දෙයි। ජයග්‍රහණයෙන් ඇපගම්ය ඉපදී එනුවේ, පරාජිතයා දුකෙහි නිදයි, නමුත් ජයග්රහණ සහ පරාජයම දෙකම පරිතුරු කරපු සාමාධි පුරුෂයා සර්වෝත්තම සතුටෙහි විශ්‍රම ගනී। මෙම වර්ගයේ ප්‍රසිද්ධ ගාථා අඩංගු වේ: 'නිරෝගී බව උතුම්ම ලාභයයි, සතුටු වීම (සන්තෝෂය) උතුම්ම ධනයයි, විශ්වාසවන්තයා උතුම්ම ඥාතියාය, නිවන පරම සැපයයි।' (ගාථා 204).
ගාථා
වෛර කරන්නන් අතර වෛර රහිතව අපි ඒකාන්තයෙන්ම ඉතා සුවසේ වෙසෙමු. වෛරයෙන් පිරි මිනිසුන් අතර අපි වෛර රහිතව වාසය කරමු.
පදය 1
කෙලෙස් ලෙඩින් පෙළෙන මිනිසුන් අතර නිරෝගීව (කෙලෙස් රහිතව) අපි ඒකාන්තයෙන්ම ඉතා සුවසේ වෙසෙමු. ආතුර වූ මිනිසුන් අතර අපි අනාතුරව වාසය කරමු.
පදය 2
කාමයන් සොයමින් වෙහෙසෙන මිනිසුන් අතර උත්සාහ (තෘෂ්ණාව) රහිතව අපි ඒකාන්තයෙන්ම ඉතා සුවසේ වෙසෙමු. කාමයන්හි ඇලී වෙහෙසෙන මිනිසුන් අතර අපි නොඇලී වාසය කරමු.
පදය 3
කිසිදු කෙලෙස් බරක් (මගේය යන හැඟීමක්) නැති අපි ඒකාන්තයෙන්ම ඉතා සුවසේ වෙසෙමු. ආභස්සර දෙවියන් මෙන් අපි ප්‍රීතියම ආහාර කොට ඇත්තන් වන්නෙමු.
පදය 4
ජයග්‍රහණයෙන් වෛරය උපදියි. පරාජිතයා දුකසේ නිදයි. ජය හා පරාජය යන දෙකම අතහැර දැමූ උපශාන්ත උතුමා සුවසේ නිදයි.
පදය 5
රාගය හා සමාන ගින්නක් නැත. ද්වේෂය හා සමාන විනාශයක් (අපරාධයක්) නැත. පංචස්කන්ධය හා සමාන දුකක් නැත. ශාන්තියට (නිවනට) වඩා උතුම් සැපයක් නැත.
පදය 6
බඩගින්න උතුම්ම (විශාලතම) රෝගයයි. සංස්කාරයෝ උතුම්ම දුකයි. මෙය තත්වූ පරිද්දෙන් දැන, නිවන පරම සැපය බව අවබෝධ කරගනියි.
පදය 7
නිරෝගී බව උතුම්ම ලාභයයි. සතුටු වීම (සන්තෝෂය) උතුම්ම ධනයයි. විශ්වාසවන්තයා උතුම්ම ඥාතියාය. නිවන පරම සැපයයි.
පදය 8
විවේකයේ රසය ද, චිත්ත උපශමයේ රසය ද පානය කොට, ධර්ම ප්‍රීතියේ රසය විඳින උතුමා භය රහිත වූවෙක්, පාප රහිත වූවෙක් වෙයි.
පදය 9
ආර්යයන් වහන්සේලා දැකීම යහපත්ය. උන්වහන්සේලා සමඟ එක්ව විසීම සැමවිටම සුවදායකය. මෝඩයන් නොදැකීමෙන්ම කෙනෙක් නිරතුරුවම සුවපත් වන්නේය.
පදය 10
මෝඩයන්ගේ ඇසුරෙහි හැසිරෙන්නා බොහෝ කලක් ශෝක කරයි. මෝඩයන් සමග වාසය සතුරෙකු සමග විසීමක් මෙන් සැමවිටම දුක් සහගතය. එහෙත් ධීර පණ්ඩිතයා සමග වාසය ඥාතීන් හමුවීමක් මෙන් සැපදායකය.
පදය 11
එබැවින්, ධීර වූ ද, ප්‍රඥාවන්ත වූ ද, බහුශ්‍රැත වූ ද, බර ඉසිලිය හැකි සිල් ඇති, ව්‍රත සම්පන්න, ආර්ය වූ ඒ සත්පුරුෂ සුමේධයන් වහන්සේව, චන්ද්රයා තාරකා මාර්ගය සේවනය කරන්නාක් මෙන් ඇසුරු කළ යුතුය.
පදය 12
පසුබිම
ධම්මපද-අට්ඨකතා ලිපියට අනුව, රෝහිණී ගංගාවෙහි ජල බෙදීම සම්බන්ධයෙන් සාක්‍ය සහ කෝලිය වංශ යුද්ධවලට හිතුවා ඇතිවිට, බුද්ධරජාණන් යුද්ධ ගණ දෙකක් අතර පිහිට සිටින්නාවූ අතර, ජලය වඩා අගනුවරද නැතහොත් උචිත වීරයින්ගේ රතුවීම වඩා අගනුවරද ලෙස තසුන් ඉතුරු කීවේය। ගාථා 197–199 පසෙන ප්‍රකාශ කර යුද්ධය නැවතුවේ। එසේ ගාථා 201 සිටින්නේ මගධ රාජ අජාතසත්තුණු සහ කෝසල රාජ පසේනදිගේ ගැටුම දෙකෙහි, එවිට පරාජිත අජාතසත්තුණු දුකඩ ගිය විට। ගාථා 204 පසේනදි අධිකාර ආහාරයෙන් පීඩා ගන්නා විට, ආහාර සම්යම සහ සන්තෝෂයේ පරම සිතුවම්ස එයාට සැලසූවේ.
මෙම පාඨය පිළිබඳව
රචකයා: Gautama Buddha · Founder of Buddhism · c. 5th–6th century BCE, Northern India/Nepal
Born Siddhartha Gautama in Lumbini, he attained enlightenment and spent the rest of his life teaching the Dhamma across northern India. His discourses (Suttas), preserved orally for generations before being written down in the Pali Canon, form the doctrinal foundation of Buddhism.
ඔබ දැන සිටියාද?
ඇපගම්ය නොකර ජීවත්වීම (ගාථා 197–199)
'අහෝ! අපි එතරම් සතුටින් ජීවත් වෙමු, ඇපගම්ය කරන්නන්ට මධ්යයේ සැමවිටම ඇපගම්ය නොකර; ගිලිස්ස වූ දිව්ය ලෝකයේ දිවයින්වලටම සමාන ශුද්ධ සිතින් සිටින්නා.'
ප්‍රීතිය සමඟ සිතින්න (ගාථා 200)
අහෝ! අපි එතරම් සතුටින් ජීවත් වෙමු, අපට ඉවුරු වූ කිසිවක් නැතිවුයේ! අපි ආබස්සර දිවයිනගේ දිවු දෙවිවරුන්ට සමාන නිශ්චිතව ප්‍රීතිය සිතින්නෙමු.
ජයග්රහණ ඇපගම්ය සිපිරනු (ගාථා 201)
ජයග්රහණ ඇපගම්ය සිපිරයි; පරාජිතයා දුකෙහි නිදයි; නමුත් ජයග්රහණ සහ පරාජයම පරිතුරු කරපු සාමාධි තුමා සතුටින් නිදයි.
චතුරෝ සර්වොත්තම සම්පත්ති (ගාථා 204)
'නිරෝගි බව උතුම්ම ලාභයයි, සතුටු වීම උතුම්ම ධනයයි, විශ්වාසවන්තයා උතුම්ම ඥාතියාය, නිවන පරම සැපයයි.'
චන්ද්රයා තරකා පඨ අනුගමනය කරයි (ගාථා 208)
තරකා පඨ අතර චන්ද්රයා ආලෝකිත පිනට අනුගමනය කරන සේ, ධීරනු, ප්රඥවන්තු, බහුශ්රුතු, සිල වූ, සත්ය නිස්තව ශ්රේෂ්ඨ පුරුෂයා අනුගමනය කළ යුතුය.
විෂය අනුව සොයන්න
Buddha
බුදුදහම වෙතින් තවත්
සියල්ල බලන්නසම්බන්ධිත ඉගැන්වීම්
එකම ඉගැන්වීම, විවිධ සම්ප්‍රදායන් හරහා ප්‍රතිධ්වනිත වේ