ராதை, தெய்வீக அன்பின் வடிவம்

பிரஜ பூமியின் மேய்ப்பர் கிராமங்களில், பர்சானாவின் ஆயர் குடும்பங்களில், ராதை பிறந்தார் — பெரும்பாலான மரபுகளின்படி அவர் விருஷபானுவின் மகளும் கீர்த்திதாவின் மகளுமாவார். கர்க சம்ஹிதை, அதன் முதல் காண்டத்தின் எட்டாம் அத்தியாயத்தில், யமுனைக் கரையில் ஒரு தங்கத் தாமரையில் ஒளிவீசும் குழந்தையாக அவரை விருஷபானு மன்னர் கண்டெடுத்ததை விவரிக்கிறது. அவர் அவளை அனாதையாக அல்லாமல், தம் சொந்தக் குழந்தையாக வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று, பிரஜ ஆயர் குலங்களின் இளவரசியாக வளர்த்தார். விருந்தாவனத்தின் தோப்புகளிலும் ஆற்றங்கரைகளிலும் அவரது இளமைப் பருவம் முதலே, அவரது வாழ்க்கை கிருஷ்ணருடைய வாழ்க்கையோடு பிரிக்க முடியாதபடி பின்னிப் பிணைந்தது — புல்லாங்குழல் இசையால் பிரஜ பூமியின் ஒவ்வொரு இதயத்தையும் தம் பக்கம் ஈர்க்கக்கூடிய ஆயர் சிறுவன் அவர். மாலை வேளையில் அந்த இசை காட்டின் மீது மிதந்து வரும்போதெல்லாம், மனிதர்களும் தேவர்களும் ஒருங்கே அந்த இழுப்பை உணர்ந்தனர் என்று மரபு கூறுகிறது.

கிருஷ்ணரை நேசித்த அனைவருக்குள்ளும், ராதையின் பக்தி முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒன்றாக உணரப்பட்டது. அது ஓர் அன்பிற்குரிய தோழரின் மீதான பாசம் மட்டுமல்ல; பக்தியின் உருவகமே — தெய்வத்திற்கு ஆன்மா செய்யும் முழுமையான, நிபந்தனையற்ற சரணாகதி. பிரம்ம வைவர்த்த புராணம், அதன் பிரம்மகாண்டத்தின் ஐந்தாம் அத்தியாயத்தில், இந்தக் கருத்தை இன்னும் பின்னோக்கி எடுத்துச் செல்கிறது. அங்கே ராதை, கோலோகம் என்ற தெய்வீக உலகில் கிருஷ்ணரின் சொந்த வடிவிலிருந்தே தோன்றியவராக விவரிக்கப்படுகிறார்; அவர் தோன்றிய அந்தக் கணத்திலிருந்தே பதினாறு வயதுடையவராக. இந்த மூலத்தின் ஒளியில், பூமியில் இரண்டு தனித்தனி நபர்களாகத் தெரிந்த அவர்களது அன்பு, ஒன்றாகக் காதலில் விழுந்த இரு வேறு ஆன்மாக்களின் சந்திப்பாக அல்லாமல், ஒரே, பிளவுபடாத உண்மை இறங்கி வந்ததாக நினைவுகூரப்படுகிறது.

விருந்தாவனத்தின் கோபியர்களுடன் கிருஷ்ணர் ஆடிய நிலவொளி நடனமான ராச லீலை, பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் இருபத்தொன்பதாம் முதல் முப்பத்து மூன்றாம் அத்தியாயங்கள் வரையிலான ஐந்து அத்தியாயங்களில் கூறப்படுகிறது; பக்தி மரபு இதை ராச பஞ்சாத்யாயி என்று அழைக்கிறது. அதன் மையத்தில் ஒப்பற்ற ஓர் ஏக்கம் உள்ளது. பரஸ்பர அன்பிலும் கூட ஒருவகை செருக்கு இருப்பதை உணர்ந்த கிருஷ்ணர், நடன வட்டத்திலிருந்து மறைந்துவிடுகிறார்; ராதையை பிரிவில் அலைய விட்டு, காட்டுத் தோப்புகளில் அவரது பெயரை அழைத்தபடி விட்டுவிடுகிறார். தெய்வீகக் காதலனிடமிருந்து பிரிந்த இந்த விரக வேதனை, முழு பக்தி இலக்கியத்திலும் கவிதையிலும் மிக வலிமையான, நீடித்த படிமங்களில் ஒன்றாக மாறியது. இது ஒருபோதும் விரக்தி அல்ல என்று பக்தி கவிஞர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்; தெய்வத்திலிருந்து ஒரு கணத் தொலைவு கூடத் தாங்க முடியாததாகும் அளவுக்கு முழுமையான அன்பு அது. நூற்றாண்டுகளாக கவிஞர்கள் ராதையின் ஏக்கத்தை, ஒரு பக்தன் இறைவனை எவ்வாறு உணர வேண்டுமோ அதற்கான அடிப்படை மாதிரியாகக் கொண்டனர். ஜயதேவர் சமஸ்கிருத கீத கோவிந்தத்தில் அவ்வாறு செய்தார்; சண்டிதாசர், வித்யாபதி ஆகியோர் வங்காள பாடல்களில் அவ்வாறு செய்தனர் — ஒவ்வொருவரும் அவர் வழியாக கணக்கிடப்பட்ட மரியாதையை அல்ல, உள்ளத்தை எரிக்கும், உதவியற்ற அன்பையே போதித்தனர்.

தத்துவ ரீதியாக, ராதை கிருஷ்ணரின் ஹ்லாதினீ சக்தியாக, அதாவது அவரது சொந்த தூய ஆனந்தம் மற்றும் அன்பின் ஆற்றலாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறார். ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபு நிறுவிய கௌடீய வைஷ்ணவ மரபு இதை சைதன்ய சரிதாமிருதத்தின் ஆதி லீலை, முதல் அத்தியாயம், ஐந்தாம் சுலோகத்தில் நேரடியாகக் கூறுகிறது. அந்தச் சுலோகம், ராதை-கிருஷ்ணரின் அன்பு விளையாட்டை இந்த இன்பச் சக்தியின் செயல் என்றே அடையாளம் காட்டுகிறது — நெருப்பிலிருந்து வெப்பத்தைப் பிரிக்க முடியாததுபோல், கிருஷ்ணரிடமிருந்து அதைப் பிரிக்க முடியாது. இந்தப் புரிதலில், இரு காதலர்களாக அவர்களது வெளிப்படையான இரட்டைத்தன்மை ஒரு தெய்வீக லீலை; அன்பை வெறுமனே சுருக்கமாக விவரிப்பதற்குப் பதிலாக, அனுபவிக்கவும், வெளிப்படுத்தவும், உலகுக்குப் போதிக்கவும் அரங்கேற்றப்பட்டது. இந்த மரபில் ராதை தம் சொந்த உரிமையிலேயே முழுமையாகத் தெய்வீகமானவராக வழிபடப்படுகிறார் — பக்தியால் மட்டும் உயர்த்தப்பட்ட மானுட மனைவியாக அல்ல, விருந்தாவனத்தின் அரசியாக.

அவரது திருவிழாவான ராதாஷ்டமி, பாத்ரபத மாதத்தின் வளர்பிறை எட்டாம் நாளில் கொண்டாடப்படுகிறது; இவ்வுலகில் அவர் அவதரித்ததை இது போற்றுகிறது. விருந்தாவனம், பர்சானா மற்றும் அதற்கும் அப்பாலுள்ள கோயில்கள், கிருஷ்ணரின் சொந்த ஜன்மாஷ்டமிக்கு அடுத்ததாக விரிவான கொண்டாட்டங்களுடன் இதைக் குறிக்கின்றன. பக்தர்கள் "ராதே ராதே" என்ற வாழ்த்திலும், ராதா-கிருஷ்ணா என்ற இணைந்த பெயரிலும், கிருஷ்ணரின் பெயருக்கு முன் அவரது பெயரை உச்சரிக்கின்றனர்; இந்த வரிசையை சில மரபுகள் வெறும் மரியாதை அடையாளமாக அல்லாமல், இறையியல் ரீதியாக அவசியமானதாகக் கருதுகின்றன. முதன்மையாக கிருஷ்ணருக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட கோயில்களிலும் இந்த முதன்மை தலைகீழாவதில்லை; அங்கே அவரது அருகில் ராதையின் திருவுருவம் மிக அரிதாகவே, அல்லது எப்போதுமே இல்லாமல் இருப்பதில்லை. பர்சானாவில், ராதா ராணி கோயில் — ஸ்ரீஜி என்றும் அழைக்கப்படுகிறது — பானுகர் குன்றின் உச்சியில் நிற்கிறது; அந்தக் குன்றின் உயரம் அவரது தந்தை விருஷபானுவின் பெயரால் அழைக்கப்படுகிறது. இது கிருஷ்ணரின் சொந்த திருவிழா நாட்காட்டியின் துணையாக மட்டுமல்லாமல், அவருக்கென்றே தனிப் பாடல்களும், ஊர்வலங்களும், இந்து நாட்காட்டியில் அவருக்கென ஒதுக்கப்பட்ட நாளுமாக, அவராகவே ஒரு இலக்காக விளங்கும் ஸ்தலமாக, அவரை மட்டுமே கௌரவிக்க வரும் யாத்ரீகர்களை ஈர்க்கிறது.

ராதை இல்லாமல் கிருஷ்ண வழிபாடு முழுமையற்றதாகவே இருக்கும் என்று பக்தர்கள் கருதுகின்றனர். கிருஷ்ணரை அணுக வேண்டுமானால், மரபு போதிப்பது போல், முதலில் ராதையின் எல்லையற்ற அன்பின் வழியாகவே அவரை அணுக வேண்டும் — பக்தி ஒவ்வொரு ஆன்மாவிடமிருந்தும் கோரும் முழுமையான, தடையற்ற சரணாகதியை அவரிடமிருந்தே கற்க வேண்டும். ஸ்ரீ சைதன்ய மகாபிரபுவே, இதுவரை கிருஷ்ணராக மட்டுமே கண்டிருந்த அன்பை உள்ளிருந்து புரிந்துகொள்வதற்காக, ராதையின் சொந்த ஏக்க மனநிலையை ஏற்றுக்கொண்டார் என்று கௌடீய வைஷ்ணவர்கள் நம்புகின்றனர். இதனாலேயே, ராதை கிருஷ்ணரின் கதைக்கு ஒரு கூடுதல் பாத்திரமாக அல்லாமல், அந்தக் கதையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அந்தப் பார்வையாகவே நினைவுகூரப்படுகிறார் — ஒவ்வொரு மற்ற பக்தரும் தம் ஏக்கத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ள அழைக்கப்படும் ஒரே பக்தை அவர்.

இவ்வாறு வைஷ்ணவ பக்தியில் ராதையின் இடம், இந்து மரபின் பிற இடங்களில் தங்கள் தெய்வீகத் துணைவர்களுடன் கௌரவிக்கப்படும் மற்ற துணைவியரின் இடத்திலிருந்து வேறுபட்டது. செல்வ தேவி அல்லது கல்வித் தேவி போல அவரிடம் வெறுமனே அருள் வேண்டப்படுவதோ, ஆசீர்வாதங்களுக்காக அழைக்கப்படுவதோ இல்லை. மாறாக, ஒவ்வொரு பக்தரின் உள்வாழ்வும் பின்பற்ற வேண்டிய மாதிரியாக அவர் உயர்த்திப் பிடிக்கப்படுகிறார்; ஆகவே அவரது நாமத்தை ஜபிப்பது என்பதே, பக்தி முழு ஆன்மாவிடமிருந்தும் கோரும் அதே சரணாகதியை, சிறிய வடிவில், ஏற்கெனவே பயில்வதாகும்.