গুৰবানী কীৰ্তন

শ্ৰী গুৰু গ্ৰন্থ সাহিব জী সম্পূৰ্ণৰূপে ৩১টা শাস্ত্ৰীয় ভাৰতীয় ৰাগ (সুৰ কাঠামো) ৰ দ্বাৰা সংগঠিত, যেনে ৰাগ আসা, ৰাগ বিলাবল আৰু ৰাগ ধনশ্ৰী। এই ৰাগবোৰে প্ৰতিটি শবদক (ঐশ্বৰিক বাণী) এক বিশেষ আধ্যাত্মিক কম্পন প্ৰদান কৰে।

কীৰ্তনৰ প্ৰধান উদ্দেশ্য হৈছে অস্থিৰ মনক (মন) শান্ত কৰা আৰু অহংকাৰ (হৌমাই) নাশ কৰা। শবদ আৰু ৰাগৰ সংমিশ্ৰণে চেতনাক পাৰ্থিৱ উদ্বেগৰ পৰা আধ্যাত্মিক শান্তিলৈ লৈ যায়, আৰু নম্ৰভাৱে গোৱা বা শুনা স্ব-কেন্দ্ৰিকতাক দ্ৰৱীভূত কৰে।

কীৰ্তনৰ বিশেষত্ব হৈছে যে পটভূমি, লিংগ বা স্থিতি নিৰ্বিশেষে সকলোৱে গাব আৰু উপভোগ কৰিব পাৰে। শিখ ধৰ্মই কোনো জাতি বা বৰ্ণৰ ভেদ নকৰি ভক্তিমূলক সংগীতক এক বিশ্বজনীন মাধ্যম হিচাপে গ্ৰহণ কৰে।

গুৰুদ্বাৰা বা ঘৰত কীৰ্তন পৰিবেশনৰ বাবে হাৰ্মোনিয়াম, তবলা, ৰবাব আৰু দিলৰুবা আদি বাদ্য ব্যৱহাৰ কৰা হয়। এই বাদ্যযন্ত্ৰবোৰে শবদৰ ভাব-ভংগীক গভীৰ কৰি তোলে আৰু ভক্তসকলক মনোযোগ দি শুনিবলৈ (সুৰত) সহায় কৰে।

ভক্তসকলে কীৰ্তন শুনোতে সুৰত নামৰ এক গভীৰ মনোযোগৰ অভ্যাস কৰে, য'ত তেওঁলোকে ঐশ্বৰিক বাৰ্তাক আভ্যন্তৰীণ কৰি লয়। এই শ্ৰৱণ ধ্যানে মনক পবিত্ৰ কৰে আৰু ৱাহেগুৰু (শিখ ধৰ্মৰ পৰম সত্য) ৰ সৈতে প্ৰত্যক্ষ সম্পৰ্ক স্থাপন কৰে।