সেৱা আৰু লংগৰ

শিখ ধৰ্মৰ প্ৰথম গুৰু, গুৰু নানক দেৱজীয়ে প্ৰায় ১৫০০ খ্ৰীষ্টাব্দত লংগৰ প্ৰথা আৰম্ভ কৰিছিল। এই সামূহিক ৰান্ধনীঘৰত ধৰ্ম, জাতি, বা লিংগ নিৰ্বিশেষে সকলোৱে একেলগে বহি একে ভোজন গ্ৰহণ কৰে, যিটো সমতাৰ প্ৰতীক।

শিখ পৰম্পৰাত সেৱাক তিনি ভাগত ভাগ কৰা হৈছে: তন (শাৰীৰিক শ্ৰম, যেনে লংগৰত ৰন্ধা বা জোতা পৰিষ্কাৰ কৰা), মন (মানসিক সেৱা, যেনে ধৰ্মগ্ৰন্থ অধ্যয়ন বা শিক্ষা দিয়া), আৰু ধন (আৰ্থিক সাহায্য, যেনে উপাৰ্জনৰ অংশ দান কৰা)। এই তিনিওটাই অহংকাৰ ধ্বংস কৰি আধ্যাত্মিক উন্নতিৰ পথ প্ৰশস্ত কৰে।

শিখ ধৰ্মত ‘ৱণ্ড ছকো’ (ভাগ কৰা) নামৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ নীতি আছে। ইয়াৰ অৰ্থ হৈছে নিজৰ উপাৰ্জনৰ এটা অংশ সমাজৰ দৰিদ্ৰ আৰু অসহায় লোকসকলৰ মাজত বিতৰণ কৰা, যিটো ধন সেৱাৰ এক প্ৰধান ৰূপ।

লংগৰত সেৱা কৰাৰ সময়ত জোতা পৰিষ্কাৰ কৰা (জোৰা সেৱা) এক বিশেষ শাৰীৰিক সেৱা। এই কাৰ্য্যই নম্ৰতা শিকায় আৰু নিজকে সৰু কৰি আনৰ সেৱাত ব্ৰতী হোৱাৰ প্ৰতীক।

শিখ ধৰ্মত নিঃস্বাৰ্থ সেৱাক কেৱল সামাজিক কাম নহয়, বৰং প্ৰত্যক্ষ দিব্য উপাসনা হিচাপে গণ্য কৰা হয়। কাৰণ ই অহংকাৰ (হউমৈ) ধ্বংস কৰি ঈশ্বৰৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ পথ সুগম কৰে।