ಸೇವಾ ಮತ್ತು ಲಂಗಾರ್

ಲಂಗಾರ್ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಸಿಖ್ ಧರ್ಮದ ಸ್ಥಾಪಕ ಗುರು ನಾನಕ್ ದೇವ್ ಅವರು 15ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಇದು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ ಅಥವಾ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಸಮಾನವಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿದೆ.

ಸೇವಾ (ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ) ಸಿಖ್ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಾಶಪಡಿಸುವ ದಿವ್ಯ ಆರಾಧನೆಯ ರೂಪವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಫಲದ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾಡುವ ಸೇವೆಯು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ.

ಸೇವೆಯನ್ನು ಮೂರು ವಿಧಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಲಾಗಿದೆ: ತನ್ (ದೈಹಿಕ ಸೇವೆ – ಅಡುಗೆ, ಪಾತ್ರೆ ತೊಳೆಯುವುದು, ಜೋರಾ ಸೇವಾ ಎಂಬ ಶೂ ಪಾಲಿಷ್ ಮಾಡುವುದು), ಮನ್ (ಮಾನಸಿಕ ಸೇವೆ – ಧರ್ಮಗ್ರಂಥಗಳ ಅಧ್ಯಯನ, ಬೋಧನೆ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ), ಮತ್ತು ಧನ್ (ಆರ್ಥಿಕ ನೆರವು – ಗಳಿಕೆಯನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ವಂಡ್ ಛಕೋ ತತ್ವದ ಮೂಲಕ ಅಗತ್ಯವಿರುವವರನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವುದು).

ಜೋರಾ ಸೇವಾ ಎಂಬುದು ಲಂಗಾರ್ಗೆ ಬರುವ ಭಕ್ತರ ಶೂಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಷ್ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸುವ ಸೇವೆಯಾಗಿದೆ. ಇದು ವಿನಮ್ರತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿದೆ.

ಲಂಗಾರ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಸಾಲಾಗಿ ಕುಳಿತು ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಊಟವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಅಥವಾ ಬಡತನದ ಭೇದವನ್ನು ಅಳಿಸಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ.