শবদ গুৰু
ঐশ্বৰিক ধ্বনিৰ সৈতে চেতনাক একত্ৰিত কৰা
শিখ ধৰ্মত, প্ৰকৃত গুৰু হৈছে ঐশ্বৰিক শব্দ (শবদ), আৰু আধ্যাত্মিক মুক্তি তেতিয়া হয় যেতিয়া চেতনা (সুৰত) শবদত লীন হয়।
'বাণী গুৰু গুৰু হৈ বাণী' — শব্দই গুৰু। গুৰবাণীৰ চিন্তন ভিতৰৰ পোহৰৰ প্ৰত্যক্ষ অনুভূতি আনে।
আপুনি জানেনে?
শবদ গুৰুৰ উৎপত্তি
শিখ ধৰ্মৰ চতুৰ্থ গুৰু, গুৰু ৰাম দাসে শ্ৰী গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবত (অংগ ৯৮২) ‘বাণী গুৰু গুৰু হৈ বাণী’ বুলি লিপিবদ্ধ কৰিছিল। এই শিক্ষাই ব্যক্তিগত গুৰুৰ পৰিৱৰ্তে ঐশ্বৰিক বাণীকেই প্ৰধান গুৰু হিচাপে স্থাপন কৰে।
সুৰত আৰু শবদৰ মিলন
শিখ আধ্যাত্মিকতাত ‘সুৰত’ বুলি চেতনা বা আত্মাক বুজায়, আৰু ‘শবদ’ হৈছে ঐশ্বৰিক ধ্বনি। এই দুয়োৰ মিলনেই হৈছে আধ্যাত্মিক মুক্তিৰ চূড়ান্ত অৱস্থা, যাক ‘সুৰত শবদ যোগ’ বোলা হয়।
শবদ কীৰ্তনৰ অভ্যাস
শিখ ধৰ্মত শবদ গুৰুৰ অনুশীলনৰ মূল মাধ্যম হৈছে কীৰ্তন, অৰ্থাৎ গুৰবাণীৰ সংগীতময় গায়ন। এই অভ্যাসে মনক একাগ্ৰ কৰি ভিতৰৰ পোহৰ আৰু শব্দৰ প্ৰত্যক্ষ অনুভৱ জন্মায়।
গুৰু গ্ৰন্থ সাহিব হিচাপে শবদ
শিখ ধৰ্মত গুৰু গ্ৰন্থ সাহিবক চূড়ান্ত গুৰু হিচাপে গণ্য কৰা হয়, কাৰণ ইয়াত শবদ (ঐশ্বৰিক বাণী) সংৰক্ষিত হৈ আছে। এই গ্ৰন্থখনক জীৱন্ত গুৰু বুলি মানা হয়, আৰু ইয়াৰ পাঠ আৰু চিন্তনেই হৈছে গুৰুৰ সৈতে সংযোগৰ উপায়।
Guru Nanak Dev Ji
শিখ ধৰ্মৰ পৰা অধিক
সম্পৰ্কিত শিক্ষা
একেই শিক্ষা, বিভিন্ন পৰম্পৰাত প্ৰতিধ্বনিত