श्री शिव सहस्रनाम स्तोत्रम्

श्लोक १ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: स्थिर (सदैव अचल असलेला), स्थाणू (जगाच्या अक्षावर उभा असलेला अचल स्तंभ), प्रभू (सार्वभौम स्वामी), भीम (विस्मयकारक आणि दुर्धर), प्रवर (अत्युत्तम), वरद (वरदान देणारा), वर (परमश्रेष्ठ; तसेच वरदान स्वतः), सर्वात्मा (सर्व प्राणिमात्रांच्या ठायी वास करणारा आत्मा), सर्वविख्यात (सर्व लोकांत प्रसिद्ध), सर्व (सर्वांची संपूर्णता), सर्वकर (सर्व गोष्टींचा निर्माता) आणि भव (ज्यातून सर्व अस्तित्व उद्भवते ते मूळ).

श्लोक २ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: जटी (जटाधारी), चर्मी (प्राण्याचे कातडे परिधान करणारा), शिखी (शिखा धारण करणारा), खड्गी (खड्ग धारण करणारा), सर्वांग (ज्याचे अवयव म्हणजे संपूर्ण सृष्टी, विश्वच ज्याचे शरीर आहे असा), सर्वभावन (सर्व प्राणिमात्रांचा पोषक आणि निर्माता), हर (अंती सर्वकाही आपल्यात सामावून घेणारा संहारक), हरिणाक्ष (हरिणासारखे नेत्र असलेला, सौम्य दृष्टीचा), सर्वभूतहर (प्रलयकाळी सर्व प्राणिमात्रांना स्वतःत विलीन करणारा) आणि प्रभू (स्वामी).

श्लोक ३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: प्रवृत्ती (बाह्य कार्यशक्ती), निवृत्ती (तिचा विरुद्ध भाव; विरक्ती व त्यागाची शक्ती), नियत (आत्मसंयमी, स्वतःच्या नियमांनी बद्ध), शाश्वत (अनादी, सदैव टिकणारा), ध्रुव (ध्रुवताऱ्याप्रमाणे स्थिर व अचल), श्मशानवासी (स्मशानभूमीत वास करणारा), भगवान (कल्याणकारी आणि तेजस्वी स्वामी), खचर (आकाशात संचार करणारा), गोचर (इंद्रियांच्या कक्षेत येणारा) आणि अर्दन (दुष्टांचे दमन करून त्यांना वठणीवर आणणारा).

श्लोक ४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: अभिवाद्य (नमस्कारास पात्र), महाकर्मा (महान कर्मे करणारा), तपस्वी (तपश्चर्येत निमग्न असलेला महान तपस्वी), भूतभावन (सर्व प्राणिमात्रांना उत्पन्न करून पोषण करणारा), उन्मत्तवेषप्रच्छन्न (वेडेपणाच्या वेषात स्वतःला लपवणारा) आणि सर्वलोकप्रजापती (सर्व लोकांचा प्रजापती आणि स्वामी).

श्लोक ५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महारूप (विशाल व महान रूप असलेला), महाकाय (प्रचंड, विशाल देह असलेला), वृषरूप (वृषभाचे रूप धारण करणारा), महायशा (महान कीर्ती व तेज असलेला), महात्मा (महान आत्मा), सर्वभूतात्मा (प्रत्येक प्राण्यात वास करणारा आत्मा), विश्वरूप (ज्याचे स्वरूपच विश्व आहे असा) आणि महाहनू (भव्य जबडे असलेला).

श्लोक ६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: लोकपाल (लोकांचे रक्षक व पालनकर्ते), अंतर्हितात्मा (ज्याचे खरे स्वरूप अंतरात गुप्त व अव्यक्त आहे असा), प्रसाद (कृपास्वरूप, कृपा देणारा), हयगर्दभी (प्राण्यांमध्ये अश्व व गाढव अशी रूपे धारण करणारा), पवित्र (शुद्ध करणारा, पावन), महान (महान), नियम (नियम व पवित्र विधी स्वरूप) आणि नियमाश्रित (व्रत पाळणाऱ्यांचा आश्रय असलेला).

श्लोक ७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सर्वकर्मा (सर्व कर्मांचा कर्ता), स्वयंभू (स्वयंभू, स्वतःपासून उत्पन्न झालेला), आदि (आरंभ, प्रथम कारण), आदिकर (आरंभ करणारा मूळ कर्ता), निधी (सर्वांचा खजिना व आधार), सहस्राक्ष (सहस्र नेत्रांचा), विशालाक्ष (विशाल नेत्रांचा), सोम (चंद्राचा स्वामी) आणि नक्षत्रसाधक (चंद्राची नक्षत्रे नियुक्त करून नियंत्रित करणारा).

श्लोक ८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: चंद्र (चंद्र), सूर्य (सूर्य), शनी (शनी ग्रह), केतू (धूमकेतू), ग्रह (ग्रहण करणारा ग्रह), ग्रहपती (ग्रहांचा स्वामी), वर (श्रेष्ठ), अत्री (ऋषी अत्रींचे मूर्त रूप), अद्र्यनमस्कर्ता (पर्वतांनी ज्याला नमस्कार केला आहे असा), मृगबाणार्पण (पुरातन कथेनुसार पळून जाणाऱ्या यज्ञाला रोखताना हरिणावर बाण सोडणारा) आणि अनघ (निष्पाप, निर्दोष).

श्लोक ९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महातपस् (महान तपस्वी), घोरतपस् (उग्र व भीषण तपश्चर्या करणारा), अदीन (कधीही दीन न होणारा, दुःखरहित), दीनसाधक (पीडित व दीन जनांचा उद्धार करणारा), संवत्सरकर (वर्षाचा निर्माता व काळाचा नियामक), मन्त्र (पवित्र मंत्रस्वरूप), प्रमाण (सत्याचा मापदंड व प्रमाण) आणि परमं तपः (श्रेष्ठ तपस्या स्वरूप).

श्लोक १० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: योगी (महान योगसाधक), योज्य (योगसमाधीचे ध्येय असलेला), महाबीज (महान बीज, विशाल उत्पत्तिस्थान), महारेतस् (महान वीर्यशक्ती व सृजनशक्ती असलेला), महाबल (महान सामर्थ्यवान), सुवर्णरेतस् (ज्याचे जीवनतत्त्व सुवर्णासारखे आहे असा), सर्वज्ञ (सर्वज्ञानी), सुबीज (शुभ बीज असलेला) आणि बीजवाहन (सृष्टीच्या बीजाचा वाहक व धारक).

श्लोक ११ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: दशबाहू (दहा बाहू असलेला), अनिमिष (न मिटणाऱ्या, सदैव जागृत नेत्रांचा), नीलकंठ (विषप्राशनामुळे निळ्या कंठाचा), उमापती (उमेचा पती व स्वामी), विश्वरूप (ज्याचे रूप विश्व आहे असा), स्वयंश्रेष्ठ (स्वतःहून श्रेष्ठ असलेला), बलवीर (शक्तीचा वीर), बल (सामर्थ्यस्वरूप) आणि गण (गणांचा, परिवारांचा स्वामी).

श्लोक १२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: गणकर्ता (गण, म्हणजे आपल्या सेवक-समूहांचा निर्माता), गणपती (गणांचा स्वामी), दिग्वासा (दिशा हेच वस्त्र असलेला, दिगंबर), काम (कामनास्वरूप आणि तिची पूर्ती करणारा), मन्त्रवित् (पवित्र मंत्रांचा जाणकार), परमो मन्त्रः (परम श्रेष्ठ मंत्रस्वरूप), सर्वभावकर (सर्व अवस्थांचा निर्माता) आणि हर (संहारक).

श्लोक १३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: कमंडलुधर (तपस्व्याचे कमंडलू धारण करणारा), धन्वी (धनुष्यधारी), बाणहस्त (हातात बाण धरणारा), कपालवान् (कवटी धारण करणारा), अशनी (वज्र धारण करणारा), शतघ्नी (शंभरांचा वध करणारी म्हणून ओळखली जाणारी काटेरी गदा धारण करणारा), खड्गी (खड्ग धारण करणारा), पट्टिशी (भाला धारण करणारा), आयुधी (शस्त्रे धारण करणारा) आणि महान (महान).

श्लोक १४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: स्रुवहस्त (हातात यज्ञाची स्रुवा धरणारा), सुरूप (सुंदर रूप असलेला), तेजस् (तेजस्वरूप), तेजस्कर (तेजाचा उत्पादक), निधी (खजिना), उष्णीषी (मस्तकावर पगडी किंवा मुकुट धारण करणारा), सुवक्त्र (सुंदर मुखाचा), उदग्र (उन्नत व श्रेष्ठ) आणि विनत (विनम्रतेने नमलेला).

श्लोक १५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: दीर्घ (विस्तारलेला, उंच), हरिकेश (सोनेरी किंवा पिंगट केसांचा), सुतीर्थ (खऱ्या अर्थाने पवित्र तीर्थस्थान), कृष्ण (श्यामवर्णी), शृगालरूप (कोल्ह्याचे रूप धारण करणारा), सिद्धार्थ (ज्याचे प्रयोजन सदैव सिद्ध आहे असा), मुण्ड (मुंडित मस्तक असलेला) आणि सर्वशुभंकर (सर्वांचे कल्याण करणारा).

श्लोक १६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: अज (अजन्मा), बहुरूप (अनेक रूपे धारण करणारा), गन्धधारी (सुगंध धारण करणारा), कपर्दी (शंखाकृती गाठ बांधलेल्या जटा असलेला), ऊर्ध्वरेतस् (ब्रह्मचर्याच्या तपात वीर्यशक्ती ऊर्ध्व दिशेला नेणारा), ऊर्ध्वलिंग (संयमित सृजनशक्तीचे ऊर्ध्वमुख प्रतीक धारण करणारा), ऊर्ध्वशायी (वर तोंड करून शयन करणारा) आणि नभःस्थल (ज्याचे निवासस्थान मोकळे आकाश आहे असा).

श्लोक १७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: त्रिजटी (तीन जटा असलेला), चीरवासा (वल्कले व चिंध्यांचे वस्त्र धारण करणारा), रुद्र (उग्र व गर्जना करणारा), सेनापती (स्वतःच्या सेनेचा सेनापती), विभू (सर्वव्यापी स्वामी), अहश्चर (दिवसा संचार करणारा), नक्तंचर (रात्री संचार करणारा), तिग्मन्यू (तीव्र व तीक्ष्ण क्रोध असलेला) आणि सुवर्चस (तेजस्वी वैभव असलेला).

श्लोक १८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: गजहा (गजासुर नामक हत्ती-दैत्याचा संहारक), दैत्यहा (दैत्यांचा संहारक), काल (काळस्वरूप, श्यामवर्ण), लोकधाता (जगाचा पालक व नियामक), गुणाकर (सर्व सद्गुणांची खाण व उगम), सिंहशार्दूलरूप (सिंह व वाघाचे रूप धारण करणारा) आणि आर्द्रचर्माम्बरवृत (ताजे सोलून काढलेले कातडे वस्त्र म्हणून धारण करणारा).

श्लोक १९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: कालयोगी (योगाने काळावर सत्ता असलेला), महानाद (विश्वाची महान गर्जना असलेला), सर्वकाम (सर्व इच्छांची पूर्ती करणारा), चतुष्पथ (चौक-चौरस्त्यावर वास करणारा), निशाचर (रात्री संचार करणारा), प्रेतचारी (भूतप्रेतांमध्ये संचार करणारा), भूतचारी (सर्व प्राणिमात्रांमध्ये संचार करणारा) आणि महेश्वर (महान स्वामी).

श्लोक २० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बहुभूत (अनेक प्राण्यांमध्ये प्रकट झालेला, अनेक रूपांत वास करणारा), बहुधर (अनेक रूपे धारण करणारा), स्वर्भानु (स्वर्गीय तेज), अमित (अपरिमित), गती (अंतिम ध्येय व आश्रय), नृत्यप्रिय (नृत्यप्रेमी), नित्यनर्त (सदैव नृत्य करणारा), नर्तक (नर्तक) आणि सर्वलालस (सर्व गोष्टींची आस व आवड असणारा).

श्लोक २१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: घोर (भीषण व भयंकर), महातपस् (महान तपस्वी), पाश (पाश किंवा बंधन), नित्य (शाश्वत), गिरिरुह (पर्वतावर वास करणारा), नभ (अवकाशस्वरूप), सहस्रहस्त (सहस्र हात असलेला), विजय (विजयस्वरूप), व्यवसाय (दृढ निश्चय) आणि अतंद्रित (आळस नसलेला, सदैव जागरूक).

श्लोक २२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: अधर्षण (ज्याला कोणी पराभूत करू शकत नाही), धर्षणात्मा (ज्याचा स्वभाव सर्वांवर विजय मिळवण्याचा आहे असा), यज्ञहा (दक्षाच्या यज्ञाचा विध्वंसक), कामनाशक (कामदेवाचा नाश करणारा, ज्याने कामदेव भस्म केला), दक्षयागापहारी (दक्षाच्या यज्ञकर्माचा भंग करणारा), सुसह (महान सहनशील व संयमी) आणि मध्यम (मध्यस्थ, मध्यभागी उभा असलेला).

श्लोक २३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: तेजोपहारी (प्रलयकाळी सर्व तेज आपल्यात सामावून घेणारा), बलहा (खोट्या बलाचा नाश करणारा), मुदित (आनंदी), अर्थ (खरे ध्येय व प्रयोजन), अजित (अजिंक्य), अवर (ज्याच्याहून श्रेष्ठ कोणी नाही असा), गम्भीरघोष (गंभीर, घुमणाऱ्या स्वराचा), गम्भीर (अथांग, अगाध) आणि गम्भीरबलवाहन (गहन व प्रचंड सामर्थ्य धारण करणारा).

श्लोक २४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: न्यग्रोधरूप (वटवृक्षाचे रूप धारण करणारा), न्यग्रोध (वटवृक्षच), वृक्षपर्णस्थिती (वृक्ष व पर्णात वास करणारा, वनस्पतीसृष्टीत व्यापलेला), विभू (सर्वव्यापी स्वामी), सुतीक्ष्णदशन (अतिशय तीक्ष्ण दाढा असलेला), महाकाय (विशाल देह असलेला) आणि महानन (भव्य मुखमुद्रा असलेला).

श्लोक २५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: विश्वक्सेन (ज्याची सेना सर्व दिशांना तोंड करून उभी आहे), हरि (पापांचे हरण करणारा), यज्ञ (यज्ञस्वरूप), समयुगपीडावाहन (युद्धात धारण केलेले चिन्ह धारण करणारा), तीक्ष्णतप (तीव्र व उग्र तपश्चर्या करणारा), हर्यश्व (पिंगट अश्व असलेला), सहाय (सहायक व सोबती) आणि कर्मकालवित् (कर्मासाठी योग्य काळ जाणणारा).

श्लोक २६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: विष्णुप्रसादित (विष्णूंना प्रसन्न करणारा), यज्ञ (यज्ञ), समुद्र (सागर), वडवामुख (घोडीच्या मुखातून प्रकट होणारा सागरातील अग्नी), हुतशनसहाय (यज्ञाग्नीचा सहायक), प्रशान्तात्मा (पूर्णपणे शांत अंतःकरणाचा) आणि हुतशन (आहुती भस्म करणारा अग्नी).

श्लोक २७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: उग्रतेज (उग्र तेज असलेला), महातेज (महान वैभव असलेला), जन्य (जन्म व कुळाशी बांधलेला), विजयकालवित् (विजयासाठी योग्य काळ जाणणारा), ज्योतिषां अयनम् (सर्व तेजोमय ग्रहगोलांचा विसावा व मार्ग), सिद्धी (आध्यात्मिक सिद्धीस्वरूप) आणि सर्वविग्रह (सर्व रूपे व देह धारण करणारा).

श्लोक २८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: शिखी (शिखा धारण करणारा), मुंडी (मुंडित मस्तक असलेला), जटी (जटाधारी), ज्वाली (प्रज्वलित, तेजस्वी), मूर्तिज (देहरूपात जन्म घेणारा), मूर्धग (मस्तकाच्या शिखरावर वास करणारा), बली (पराक्रमी), वेणवी (बासरी वाजवणारा), पणवी (लहान ढोल वाजवणारा), तळी (टाळ्यांच्या तालावर ताल धरणारा), खळी (खळ्यावर वास करणारा) आणि कालकटंकट (काळाचे भीषण रूप, मृत्यूच्या क्षणी उग्र असलेला).

श्लोक २९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: नक्षत्रविग्रहमति (नक्षत्रांच्या रूपात आकार घेतलेली बुद्धी असलेला), गुणबुद्धि (त्रिगुणांचा विवेक करणारी बुद्धी असलेला), लय (प्रलयस्वरूप), गम (मार्ग व मार्गक्रमण करणारा), प्रजापती (प्राणिमात्रांचा स्वामी), विश्वबाहु (ज्याच्या बाहूंत संपूर्ण विश्व सामावले आहे असा), विभाग (सर्व वस्तूंचे वाटप करणारा) आणि सर्वगोमुख (सर्व प्राण्यांकडे मुख वळवलेला).

श्लोक ३० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: विमोचन (बंधनातून मुक्त करणारा), सुशरण (खरा आश्रय), हिरण्यकवचोद्भव (सुवर्ण कवच धारण करून प्रकट झालेला), मेध्राज (लिंगरूप सृजनचिन्हाशी संबंधित), बलाचारी (सामर्थ्याने संचार करणारा), महीचारी (पृथ्वीवर संचार करणारा) आणि श्रुत (वेदशास्त्रांतून प्रसिद्ध असलेला).

श्लोक ३१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सर्वतूर्यनिनादी (सर्व प्रकारच्या वाद्यांच्या नादाने गुंजणारा), सर्वतोद्यपरिग्रह (सर्व वाद्ये धारण करून वाजवणारा), व्यालरूप (सर्पाचे रूप धारण करणारा), गुहावासी (गुहांमध्ये वास करणारा), गुह (हृदयाच्या गुप्त गुहेत लपलेला), माली (पुष्पमाला धारण करणारा) आणि तरंगवित् (लाटा, सागर व चेतनेच्या तरंगांचा जाणकार).

श्लोक ३२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: त्रिदश (तीस देवांचा स्वामी), त्रिकालधृत (भूत, वर्तमान व भविष्य या तिन्ही काळांचा धारक), कर्मसर्वबंधविमोचन (सर्व प्राणिमात्रांना कर्मबंधनातून मुक्त करणारा), बन्धन (दुष्ट व दैत्यराजांना बांधणारा) आणि युधि शत्रुविनाशन (युद्धात शत्रूंचा नाश करणारा).

श्लोक ३३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सांख्यप्रसाद (ज्याची कृपा विवेकज्ञान देते), दुर्वास (ज्याच्याजवळ जाणे कठीण आहे, खडबडीत वस्त्रे धारण करणारा), सर्वसाधुनिषेवित (सर्व सत्पुरुषांनी सेवलेला), प्रस्कन्दन (सृजनशील विपुलतेत ओसंडून वाहणारा व विखुरणारा), विभागज्ञ (योग्य विभाजन जाणणारा), अतुल्य (अतुलनीय) आणि यज्ञभागवित् (यज्ञात देय असलेला योग्य वाटा जाणणारा).

श्लोक ३४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सर्ववास (सर्व वस्तूंमध्ये वास करणारा), सर्वचारी (सर्व वस्तूंमधून संचार करणारा), दुर्वास (ज्याच्याजवळ जाणे कठीण आहे), वासव (तेजस्वी वसू देवतांचा प्रमुख), अमर (अमर), हैम (सुवर्णमय), हेमकर (सोने निर्माण करणारा), यज्ञ (यज्ञ), सर्वधारी (सर्वांचा आधार) आणि धरोत्तम (धारण करणाऱ्यांमध्ये श्रेष्ठ).

श्लोक ३५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: लोहिताक्ष (रक्तवर्ण नेत्रांचा), महाक्ष (विशाल नेत्रांचा), विजयाक्ष (विजयी नेत्रांचा), विशारद (ज्ञानी व कुशल), संग्रह (सर्वांना एकत्र ठेवून धारण करणारा), निग्रह (दुष्टांचे दमन करणारा), कर्ता (प्रत्येक कृतीमागचा कर्ता) आणि सर्पचीरनिवसन (सर्पाचे वस्त्र धारण करणारा).

श्लोक ३६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: मुख्य (सर्वश्रेष्ठ), अमुख्य (श्रेष्ठत्व असूनही विनम्र राहणारा), देह (देहधारी), कहाली (रणभेरी वाजवणारा), सर्वकामद (सर्व इच्छा पूर्ण करणारा), सर्वकासप्रसाद (ज्याची कृपा सर्व व्याधी दूर करते असा), सुबल (उत्तम सामर्थ्यवान) आणि बलरूपधृत (सामर्थ्याचे रूप धारण करणारा).

श्लोक ३७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सर्वकामवर (सर्व इच्छा पूर्ण करणारा श्रेष्ठ वर), सर्वद (सर्वकाही देणारा), सर्वतोमुख (सर्व दिशांना मुख असलेला), आकाशनिर्विरूप (निराकार असून आकाशात व्यापलेला), निपाती (कार्य करण्यासाठी वेगाने उतरणारा), अवश (कोणाच्याही नियंत्रणात नसलेला) आणि खग (आकाशात संचार करणारा).

श्लोक ३८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: रौद्ररूप (रुद्रासारखे उग्र रूप असलेला), अंशु (प्रकाशकिरण), आदित्य (सूर्य), बहुरश्मि (अनेक किरणे असलेला), सुवर्चसी (तेजस्वी वैभव असलेला), वसुवेग (तेजस्वी वसूंसारखा वेगवान), महावेग (महान वेग असलेला), मनोवेग (विचारांसारखा वेगवान) आणि निशाचर (रात्री संचार करणारा).

श्लोक ३९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सर्ववासी (सर्वांमध्ये वास करणारा), श्रियावासी (वैभव व सौभाग्यात वास करणारा), उपदेशकर (उपदेश देणारा), अकार (निराकार), मुनी (मौन धारण करणारा ऋषी), आत्मनिरालोक (ज्याचे खरे स्वरूप केवळ अंतरातून प्रकाशते असा), संभग्न (स्वतःला नम्र करणारा) आणि सहस्रद (सहस्र दाने देणारा).

श्लोक ४० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: पक्षी (पक्षी), पक्षिरूप (पक्ष्याचे रूप धारण करणारा), अतिदीप्त (अत्यंत तेजस्वी), विशांपती (प्रजेचा स्वामी), उन्माद (आनंदोन्मादाचे स्वरूप), मदन (आवेग जागवणारा), काम (कामनास्वरूप), अश्वत्थ (पवित्र पिंपळ वृक्ष), अर्थकर (धन व खऱ्या प्रयोजनाचे दाते) आणि यशस् (कीर्ती व वैभवस्वरूप).

श्लोक ४१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वामदेव (कृपाळू देव, त्याचे सौम्य रूप), वाम (कल्याणकारी, पंचमुखांपैकी एक मुख), प्रग्दक्षिण (पूर्व व दक्षिण दिशेला तोंड करणारा), वामन (वामनरूप), सिद्धयोगी (योगसिद्ध गुरू), महर्षी (महान ऋषी), सिद्धार्थ (ज्याचे प्रयोजन पूर्ण झाले आहे असा) आणि सिद्धसाधक (साधकांना सिद्धी देणारा).

श्लोक ४२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: भिक्षु (भिक्षा मागणारा संन्यासी), भिक्षुरूप (भिक्षुकाचे रूप धारण करणारा), विपण (बाजारात खजिन्याप्रमाणे शोधला जाणारा), मृदु (सौम्य), अव्यय (अविनाशी), महासेन (महान सेनेचा सेनापती; हे नाव त्याचा पुत्र स्कंद यालाही लागू होते), विशाख (अनेक शाखा असलेला; हेही नाव स्कंदाचे आहे), षष्टिभाग (यज्ञातील साठावा भाग स्वीकारणारा) आणि गवांपती (भूमी व गोधनाचा स्वामी).

श्लोक ४३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वज्रहस्त (हातात वज्र धारण करणारा), विष्कम्भी (विश्वाला आधार देणारा स्तंभ), चमूस्तम्भन (सेनांना स्तब्ध करणारा), वृत्तावृत्तकर (गोल व अगोल, सर्व आकारांचा निर्माता), ताल (तालाचा धारक), मधु (मधुरता स्वरूप) आणि मधुकलोचन (मधासारखे मृदू नेत्र असलेला).

श्लोक ४४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वाचस्पत्य (वाणीचा स्वामी व वाचस्पती), वाजसन (शक्ती व अन्न देणारा), नित्यमाश्रमपूजित (आश्रमांमध्ये सदैव पूजला जाणारा), ब्रह्मचारी (पवित्र ज्ञानासाठी ब्रह्मचर्य पाळणारा), लोकचारी (जगभर संचार करणारा), सर्वचारी (सर्व वस्तूंमधून संचार करणारा) आणि विचारवित् (योग्य विवेक जाणणारा).

श्लोक ४५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: ईशान (आज्ञा करणारा शासक), ईश्वर (परम स्वामी), काल (काळ), निशाचरी (रात्री संचार करणारा), पिनाकवान् (पिनाक धनुष्य धारण करणारा), निमित्तस्थ (निमित्तकारण म्हणून वास करणारा), निमित्त (सर्व घटनांचे निमित्त व कारण), नन्दी (आनंद देणारा), नन्दिकर (आनंदाचा दाता) आणि हरि (पापांचे हरण करणारा).

श्लोक ४६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: नन्दीश्वर (आनंदाचा स्वामी), नन्दी (आनंदी), नन्दन (आनंद देणारा), नन्दिवर्धन (आनंद वाढवणारा), भगहर (दक्ष यज्ञाच्या कथेत खोटे भाग्य हिरावून घेणारा), निहन्ता (संहारक), काल (काळ), ब्रह्मा (निर्माता ब्रह्मदेव) आणि पितामह (आदिपिता).

श्लोक ४७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: चतुर्मुख (चार मुखे असलेला), महालिंग (विश्वाच्या महान तेजस्तंभ स्वरूपाचा, लिंग), चारुलिंग (सुंदर लिंग असलेला), लिंगाध्यक्ष (सृष्टीच्या सूक्ष्म रूपाचा अधिपती), सुराध्यक्ष (देवतांचा अधिपती), योगाध्यक्ष (योगाचा स्वामी व अधिपती) आणि युगवाह (युगांना आणणारा व वाहून नेणारा).

श्लोक ४८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बीजाध्यक्ष (सृष्टीच्या बीजाचा अधिपती), बीजकर्ता (बीजाचा निर्माता), अव्ययात्मा (अविनाशी आत्मा), अनुगत (सर्वांनी अनुसरलेला व सेवलेला), बल (सामर्थ्यस्वरूप), इतिहास (पवित्र परंपरेचे स्वरूप), सकल्प (संकल्प व इच्छाशक्तीचे मूर्त रूप), गौतम (ऋषी गौतमाशी ओळखला जाणारा) आणि निशाकर (रात्रीचा निर्माता, अंधाराचा स्वामी).

श्लोक ४९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: दम्भ (मूर्तिमंत अहंकार), अदम्भ (अहंकारापासून पूर्णपणे मुक्त), वैदम्भ (गर्वाच्या पतनाशी संबंधित), वश्य (भक्तांच्या आवाक्यात राहणारा), वशकर (इतरांना आपल्या नियंत्रणात आणणारा), कली (कलह मूर्तिमंत), लोककर्ता (जगाचा निर्माता), पशुपती (सर्व प्राण्यांचा स्वामी), महाकर्ता (महान कर्ता) आणि अनौषध (ज्याला कोणत्याही औषधाची गरज नाही, सर्व रोगांपलीकडील).

श्लोक ५० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: अक्षर (अविनाशी अक्षर), परमं ब्रह्म (परम श्रेष्ठ ब्रह्मस्वरूप), बलवत् (सामर्थ्यवान), शक्र (सामर्थ्यात इंद्राशी एकरूप), नीति (नैतिक नियमस्वरूप), अनीति (रूढी व प्रथांच्याही पलीकडे असलेला), शुद्धात्मा (पूर्णपणे शुद्ध आत्मा), शुद्ध (शुद्ध), मान्य (पूजनीय) आणि गतागत (जाणे व येणे, प्रस्थान व पुनरागमनाचे चक्रस्वरूप).

श्लोक ५१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बहुप्रसाद (अपार कृपा असलेला), सुस्वप्न (शुभ स्वप्ने देणारा), दर्पण (सर्व वस्तूंचे प्रतिबिंब दाखवणारा आरसा), अमित्रजित् (शत्रूंवर विजय मिळवणारा), वेदकर (वेदांचा रचयिता), मन्त्रकर (पवित्र मंत्रांचा रचयिता), विद्वान् (सर्वज्ञ) आणि समरमर्दन (युद्धात शत्रूंचे मर्दन करणारा).

श्लोक ५२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महामेघनिवासी (महान मेघांमध्ये वास करणारा), महाघोर (अत्यंत भीषण), वशिकर (सर्वांना आपल्या अधीन करणारा), अग्नि (अग्नी), ज्वाला (ज्योत), महाज्वाला (महान प्रज्वलित ज्वाला), अतिधूम्र (अत्यंत धुरकट), हुत (अर्पण केलेली आहुती) आणि हविः (यज्ञाचे हविस्वरूप).

श्लोक ५३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वृषण (पराक्रमी व जननशक्ती असलेला), शंकर (सुख देणारा), नित्य (शाश्वत), वर्चस्वी (तेजस्वी), धूमकेतन (ज्याचा ध्वज धूर आहे असा), नील (निळा), अंगलुब्ध (त्याच्या स्वरूपासाठीच प्रिय असलेला), शोभन (तेजस्वी व सुंदर) आणि निरवग्रह (अडथळ्यांपासून मुक्त, सर्व बंधनांच्या पलीकडील).

श्लोक ५४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: स्वस्तिद (कल्याण देणारा), स्वस्तिभाव (ज्याचे स्वरूपच कल्याण आहे असा), भगी (आपला योग्य वाटा धारण करणारा), भगकर (वाटे वाटून देणारा), लघु (हलका व चपळ), उत्संग (ज्याच्या मांडीवर सर्व विसावतात असा), महांग (विशाल अवयवांचा) आणि महागर्भपरायण (महान विश्वगर्भाचे आश्रयस्थान).

श्लोक ५५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: कृष्णवर्ण (श्यामवर्णी), सुवर्ण (सुवर्णवर्णी), इन्द्रियं सर्वदेहिनाम् (सर्व देहधारी जीवांची इंद्रियशक्ती स्वरूप), महापाद (विशाल चरण असलेला), महाहस्त (विशाल हात असलेला), महाकाय (विशाल देह असलेला) आणि महायशा (महान कीर्ती असलेला).

श्लोक ५६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महामूर्धा (विशाल मस्तक असलेला), महामात्र (महान विस्तार असलेला), महानेत्र (विशाल नेत्र असलेला), निशालय (ज्याचे निवासस्थान रात्र आहे असा), महान्तक (मृत्यू आणणारा महान अंतक), महाकर्ण (विशाल कान असलेला), महोष्ठ (विशाल ओठ असलेला) आणि महाहनू (भव्य जबडे असलेला).

श्लोक ५७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महानास (विशाल नाक असलेला), महाकम्बु (शंखासारखी सुंदर मान असलेला), महाग्रीव (विशाल मान असलेला), श्मशानभाक् (स्मशानभूमीत वारंवार येणारा), महावक्ष (विशाल छाती असलेला), महोरस्क (रुंद वक्षस्थळ असलेला), अन्तरात्मा (अंतरातील आत्मा) आणि मृगालय (ज्याचे निवासस्थान हरिण आहे, किंवा सूक्ष्म इंद्रियांचे आश्रयस्थान).

श्लोक ५८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: लम्बन (लोंबता, झुकलेला), लम्बितोष्ठ (खालचा ओठ लोंबता असलेला), महामाया (महान मायाशक्तीचा स्वामी), पयोनिधि (जलाशय, पाण्याचे भांडार असलेला सागर), महादन्त (विशाल दात असलेला), महादंष्ट्र (विशाल सुळे असलेला), महाजिह्व (विशाल जिभेचा) आणि महामुख (विशाल मुखाचा).

श्लोक ५९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महानख (विशाल नखे असलेला), महालोम (भरपूर देहलोम असलेला), महाकेश (विशाल केस असलेला), महाजटा (विशाल जटा असलेला), प्रसन्न (प्रसन्न व कृपाळू), प्रसाद (कृपास्वरूप), प्रत्यय (खरी श्रद्धा व निश्चिती) आणि गिरिसाधन (पर्वतावर सिद्ध झालेला).

श्लोक ६० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: स्नेहन (प्रेम देणारा), अस्नेहन (सांसारिक आसक्तीपासून मुक्त असलेला), अजित (अजिंक्य), महामुनी (महान मौनी ऋषी), वृक्षाकर (वृक्षरूप धारण करणारा), वृक्षकेतु (ज्याचा ध्वज वृक्ष आहे असा), अनल (अग्नी) आणि वायुवाहन (वाऱ्यावर स्वार होणारा).

श्लोक ६१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: गण्डाली (विशाल गाल व सामर्थ्य असलेला), मेरुधाम (ज्याचे निवासस्थान मेरू पर्वत आहे असा), देवाधिपती (देवांचा अधिपती), अथर्वशीर्ष (ज्याचा मुकुट अथर्ववेद आहे असा), साम्यास्य (ज्याचे मुख सामवेद आहे असा) आणि ऋक्सहस्रमितेक्षण (ज्याचे नेत्र ऋग्वेदाच्या सहस्र ऋचांनी मोजले जातात असा).

श्लोक ६२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: यजुष्पादभुज (ज्याचे चरण व बाहू यजुर्वेद आहेत असा), गुह्य (गुप्त रहस्य), प्रकाश (प्रकाश व प्रकटीकरणस्वरूप), जङ्गम (चालते-बोलते, सजीव जग), अमोघार्थ (ज्याचे प्रयोजन कधीही व्यर्थ जात नाही असा), प्रसाद (कृपा), अभिगम्य (भक्तीने ज्याच्यापर्यंत पोहोचता येते असा) आणि सुदर्शन (दर्शनाला सुंदर).

श्लोक ६३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: उपकार (सर्वांना साहाय्य करणारा उपकारकर्ता), प्रिय (प्रिय), सर्व (सर्वस्वरूप), कनक (सुवर्ण), काञ्चनच्छवि (सुवर्णाची कांती असलेला), नाभि (विश्वाची नाभी व केंद्र), नन्दिकर (आनंद देणारा), भव (अस्तित्वस्वरूप), पुष्करस्थपति (कमळावर प्रतिष्ठित असलेला स्वामी) आणि स्थिर (स्थिर, अचल).

श्लोक ६४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: द्वादश (बारा आदित्यांशी ओळखला जाणारा बारा रूपांचा), त्रासन (दुष्टांना कापरे भरवणारा), आद्य (आदिम प्रथम कारण), यज्ञ (यज्ञ), यज्ञसमाहित (यज्ञात पूर्णपणे तल्लीन असलेला), नक्तं (रात्र), कली (कलह व कलियुग), काल (काळ), मकर (मगर) आणि कालपूजित (कालचक्रातील ऋतूंनुसार पूजला जाणारा).

श्लोक ६५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सगण (ज्याच्यासोबत त्याचा गणसमूह आहे असा), गणकर (गणांचा निर्माता), भूतवाहनसारथी (प्राणिमात्रांमधून आपला वृषभवाहन चालवणारा सारथी), भस्मशय (ज्याची शय्या पवित्र भस्म आहे असा), भस्मगोप्ता (पवित्र भस्माद्वारे रक्षण करणारा), भस्मभूत (भस्मरूप झालेला), तरु (वृक्ष) आणि गण (गणांचा स्वामी).

श्लोक ६६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: लोकपाल (जगांचे रक्षक), लोक (जगत्स्वरूप), महात्मा (महान आत्मा), सर्वपूजित (सर्वांनी पूजलेला), शुक्ल (शुभ्र, शुद्ध), त्रिशुक्ल (विचार, वाणी व कृतीत शुद्ध असलेला), सम्पन्न (परिपूर्ण), शुचि (पवित्र व तेजस्वी) आणि भूतनिषेवित (सर्व प्राणिमात्रांनी सेवलेला).

श्लोक ६७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: आश्रमस्थ (जीवनाच्या प्रत्येक आश्रमात वास करणारा), क्रियावस्थ (कर्मकांडात दृढपणे स्थिर), विश्वकर्ममति (ज्याच्या बुद्धीत संपूर्ण विश्वाचे कार्य सामावले आहे असा), वर (श्रेष्ठ), विशालशाख (विस्तीर्ण फांद्या असलेला), ताम्रोष्ठ (तांब्यासारखे लाल ओठ असलेला), अम्बुजालय (कमळांच्या जलात वास करणारा) आणि सुनिश्चल (पूर्णपणे अचल).

श्लोक ६८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: कपिल (पिंगट वर्ण असलेला), कपिश (लालसर-पिंगट रंगाचा), शुक्ल (शुभ्र, शुद्ध), आयुः (जीवन व चैतन्यस्वरूप), पर (परम, पारगामी), अपर (जवळ असलेला अंतर्यामी), गन्धर्व (स्वर्गीय गायक), अदिती (देवमाता अदितीशी ओळखला जाणारा अमर्याद स्वरूप), तार्क्ष्य (महान गरुडाशी ओळखला जाणारा), सुविज्ञेय (ज्ञानी लोकांना सहज ओळखता येणारा) आणि सुशारद (शरद ऋतूच्या स्वच्छ प्रकाशासारखा).

श्लोक ६९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: परश्वधायुध (परशु हे शस्त्र धारण करणारा), देव (तेजस्वी देव), अनुकारी (प्रत्येक रूप धारण करणारा), सुबान्धव (सर्वांचा खरा बंधू), तुम्बवीणाधर (तुंबरू वीणा वाजवणारा), महाक्रोध (महान क्रोध असलेला), ऊर्ध्वरेतस् (तपोसंयमात वीर्यशक्ती ऊर्ध्व दिशेला नेणारा) आणि जलेशय (जलावर विश्रांती घेणारा).

श्लोक ७० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: उग्र (उग्र), वंशकर (वंश चालवणारा), वंश (वंशस्वरूप), वंशनाद (वेणू वाजवणारा किंवा वंशाचा स्वर), अनिन्दित (निर्दोष), सर्वाङ्गरूप (ज्याच्या रूपात सृष्टीचा प्रत्येक अवयव सामावला आहे असा), मायावी (मायेचा स्वामी), सुहृद (खरा मित्र), अनिल (वायू) आणि अनल (अग्नी).

श्लोक ७१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बन्धन (बांधणारा), बन्धकर्ता (बंधने निर्माण करणारा), सुबन्धनविमोचन (कृपेने बंधनातून मुक्त करणारा), सयज्ञारि (अयोग्य यज्ञांचा शत्रू), सकामारि (कामनेचा शत्रू), महादंष्ट्र (विशाल सुळे असलेला) आणि महायुध (महान शस्त्रे असलेला).

श्लोक ७२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बहुधानिन्दित (सर्व प्रकारे निर्दोष असलेला), शर्व (दुःखाचा नाश करणारा धनुर्धर), शंकर (सुख देणारा), अधन (धनाचा मोह नसलेला, संपत्तीरहित संन्यासी), अमरेश (अमरांचा स्वामी), महादेव (महान देव), विश्वदेव (विश्वाचा देव) आणि सुरारिहा (देवांच्या शत्रूंचा संहारक).

श्लोक ७३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: अहिर्बुध्न्य (सागरतळातील सर्प, रुद्राचे प्राचीन वैदिक रूप), अनिलाभ (वाऱ्यासारखी कांती असलेला), चेकितान (सदैव जागरूक द्रष्टा), हविः (यज्ञाचे हवि), अजैकपाद (रुद्राचे प्राचीन वैदिक नाव), कपाली (कवटीचे पात्र धारण करणारा), त्रिशङ्कु (स्वर्ग व पृथ्वीच्या मधे अधांतरी राहिलेल्या राजर्षीशी ओळखला जाणारा), अजित (अजिंक्य) आणि शिव (कल्याणकारी).

श्लोक ७४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: धन्वन्तरी (दिव्य वैद्य धन्वंतरीशी ओळखला जाणारा), धूमकेतु (ज्याचा ध्वज धूर आहे असा धूमकेतू), स्कन्द (पुत्र, युद्धदेव स्कंदाशी ओळखला जाणारा), वैश्रवण (धनाधिपती कुबेराशी ओळखला जाणारा), धाता (आदित्यांमधील पालनकर्ता), शक्र (इंद्राशी ओळखला जाणारा), विष्णु (सर्वव्यापी पालक), मित्र (करार व मैत्रीचा वैदिक देव), त्वष्टा (दिव्य कारागीर), ध्रुव (स्थिर, अचल) आणि धर (पृथ्वीला धारण करणारा, तिचा आधार).

श्लोक ७५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: प्रभव (सर्व सामर्थ्याचे आणि उत्पत्तीचे मूळ), सर्वग (सर्वव्यापी), वायु (वारा), अर्यमा (सन्मानाचा वैदिक देव), सविता (सर्वांना कर्मप्रवृत्त करणारा वैदिक सूर्य), रवि (सूर्य), उशङ्गु (प्राचीन ऋषीरूप), विधाता (नशिबाचा विधाता), मान्धाता (पौराणिक धर्मिष्ठ राजाशी ओळखला जाणारा) आणि भूतभावन (सर्व प्राणिमात्रांचा पोषक).

श्लोक ७६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: विभु (सर्वव्यापी स्वामी), वर्णविभावी (प्रत्येक रंग व रूप प्रकट करणारा), सर्वकामगुणावह (सर्व इष्ट गुणांचा दाता), पद्मनाभ (ज्याच्या नाभीतून कमळ उगवते असा), महागर्भ (विश्वाचा महान गर्भ), चन्द्रवक्त्र (चंद्रमुखी), अनिल (वारा) आणि अनल (अग्नी).

श्लोक ७७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बलवान् (सामर्थ्यशाली आणि पराक्रमी), उपशान्त (खोलवर शांत), पुराण (प्राचीन), पुण्यचञ्चुरी (पुण्यकर्मात वेगाने संचार करणारा), कुरुकर्ता (कुरुक्षेत्राशी संबंधित पवित्र कर्माचा कर्ता), कुरुवासी (कुरुक्षेत्रात वास करणारा), कुरुभूत (पवित्र कर्माचे क्षेत्र होऊन राहिलेला) आणि गुणौषध (सद्गुणांचे उपचारक औषध).

श्लोक ७८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सर्वाशय (ज्याच्यात सर्व संकल्प विसावतात असा), दर्भचारी (पवित्र दर्भ गवतामध्ये संचार करणारा), सर्वेषां प्राणिनां पतिः (सर्व जीवांचा स्वामी), देवदेव (देवांचा देव), सुखासक्त (सुख देण्यात तल्लीन असलेला) आणि सदसत्सर्वरत्नवित् (प्रकट व अप्रकट सर्व रत्नांचा जाणकार).

श्लोक ७९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: कैलासगिरिवासी (कैलास पर्वतावर वास करणारा), हिमवद्गिरिसंश्रय (हिमालयाच्या हिमशिखरांवर आश्रय घेणारा), कुलाहारी (नदीकाठ व सीमा वाहून नेणारा), कुलकर्ता (कुळ व सीमा घडवणारा), बहुविद्य (अनेक विद्यांनी संपन्न) आणि बहुप्रद (अनेक दाने देणारा).

श्लोक ८० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वणिज (व्यापारी), वर्धकी (सुतार व निर्माता कारागीर), वृक्ष (वृक्ष), बकुल (सुगंधी बकुळ वृक्ष), चन्दन (चंदनवृक्ष), छद (आश्रय देणारे छत्र व आच्छादन करणारे पान), सरग्रीव (बळकट, स्नायूदार मान असलेला), महाजत्रु (विशाल खांदे असलेला), अलोल (स्थिर, अचल) आणि महौषध (महान वनौषधी, सर्वोत्तम उपाय).

श्लोक ८१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: सिद्धार्थकारी (प्रत्येक प्रयोजन सिद्ध करणारा), सिद्धार्थ (ज्याचे प्रयोजन पूर्ण झाले आहे असा), छन्दोव्याकरणोत्तर (वैदिक छंद व व्याकरणाचा सर्वोच्च जाणकार), सिंहनाद (सिंहाच्या गर्जनेसारखा गर्जणारा), सिंहदंष्ट्र (सिंहासारखे सुळे असलेला), सिंहग (सिंहासारखा संचार करणारा) आणि सिंहवाहन (ज्याचे वाहन सिंह आहे असा).

श्लोक ८२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: प्रभवात्मा (ज्याचे स्वरूपच सर्व सामर्थ्याचे उगमस्थान आहे असा), जगत्कालस्थल (जगाच्या कालचक्राचा आधार व पाया), लोकहित (सर्व लोकांचे हित करणारा), तरु (आश्रय देणारा वृक्ष), सारङ्ग (वेगवान व विविधरंगी), नवचक्राङ्ग (ज्याचे अवयव देहातील नऊ सूक्ष्म चक्रांचे रूप आहेत असा), केतुमाली (ध्वजधारी) आणि सभावन (उत्तम पोषण व निर्मिती करणारा).

श्लोक ८३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: भूतालय (सर्व प्राणिमात्रांचे निवासस्थान), भूतपती (सर्व प्राणिमात्रांचा स्वामी), अहोरात्र (दिवस व रात्र स्वरूप) आणि अनिन्दित (निर्दोष).

श्लोक ८४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वहिता सर्वभूतानाम् (सर्व प्राणिमात्रांना धारण करून वाहून नेणारा), निलय (सर्वांचे विसावास्थान), विभु (सर्वव्यापी स्वामी), भव (अस्तित्वस्वरूप), अमोघ (कधीही चुकत नाही असा), संयत (आत्मसंयमी), अश्व (सर्वव्यापी), भोजन (पोषणस्वरूप) आणि प्राणधारण (जीवनाचा श्वास टिकवणारा).

श्लोक ८५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: हिरण्यबाहु (सुवर्ण बाहू असलेला), गुहापाल प्रवेशिनाम् (गुहेत प्रवेश करणाऱ्यांचा रक्षक), प्रकृष्टारि (दुष्टाईचा प्रमुख शत्रू), महाहर्ष (महान आनंद असलेला), जितकाम (ज्याने काम जिंकला आहे असा) आणि जितेन्द्रिय (ज्याने इंद्रियांवर विजय मिळवला आहे असा).

श्लोक ८६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: गान्धार (गांधार रागाचा स्वामी), सुवास (सुंदर सुगंध असलेला), तपस्सक्त (तपश्चर्येत तल्लीन), रति (आनंदस्वरूप), नर (आदिपुरुष), महागीत (महान गीत असलेला), महानृत्य (महान नृत्य करणारा) आणि अप्सरोगणसेवित (अप्सरांच्या समूहांनी सेवलेला).

श्लोक ८७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: महाकेतु (महान ध्वज असलेला), महाधातु (महान आदिमूलतत्त्व), नैकसानुचर (पर्वतशिखरांवर अनेक अनुयायांनी वेढलेला), चल (सदैव गतिमान), अवेदनीय (प्रकटीकरणाने ओळखला जाणारा), आदेश (दिव्य आज्ञा) आणि सर्वगन्धसुखावह (प्रत्येक सुगंधातून सुख देणारा).

श्लोक ८८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: तोरण (कमानदार द्वार), तारण (पार नेणारा तारक), वात (वारा), परिधि (सभोवतालची क्षितिजरेषा), पतिखेचर (आकाशात संचार करणारा स्वामी), संयोग (मिलनस्वरूप), वर्धन (वाढवणारा), वृद्ध (प्राचीन व पूज्य), अतिवृद्ध (अत्यंत प्राचीन) आणि गुणाधिक (सर्व गुणांत श्रेष्ठ).

श्लोक ८९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: नित्य (शाश्वत), आत्मसहाय (स्वतःलाच सोबती असलेला स्वावलंबी), देवासुरपति (देव व दैत्य दोघांचा स्वामी), पति (स्वामी), युक्त (संयमी, शिस्तबद्ध), युक्तबाहु (योग्य कृतीसाठी सदैव तत्पर बाहू असलेला), देव (तेजस्वी देव) आणि दिवि सुपर्वन् (स्वर्गात वास करणारा, उत्तम रूप असलेला).

श्लोक ९० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: आषाढ (दृढ व अनमनीय), सुषन्ध (उत्तम, अखंड पराक्रम असलेला), ध्रुव (स्थिर, अचल), हरिण (वेगवान हरिणासारखा), हर (हरण करणारा), वपुरावर्तमानेभ्यः (भवचक्रात अडकलेल्या जीवांसाठी देह धारण करणारा), वसुश्रेष्ठ (वसूंमध्ये श्रेष्ठ) आणि महापथ (मुक्तीचा महान मार्ग).

श्लोक ९१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: शिरोहरी (ज्याने ब्रह्मदेवाचे पाचवे मस्तक छाटले), विमर्श (सखोल चिंतन व विवेक), सर्वलक्षणलक्षित (सर्व शुभ लक्षणांनी चिन्हांकित), अक्ष (न हलणारा अक्ष), रथयोगी (रथावर योग साधणारा), सर्वयोगी (सर्व प्रकारच्या योगांचा स्वामी) आणि महाबल (महान सामर्थ्यशाली).

श्लोक ९२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: समाम्नाय (शास्त्रांद्वारे परंपरेने जपलेला), असमाम्नाय (शास्त्रीय परंपरेच्याही पलीकडे असलेला), तीर्थदेव (पवित्र तीर्थक्षेत्रांचा देव), महारथ (महान योद्धा), निर्जीव (केवळ जीवनाच्या पलीकडे असलेला), जीवन (जीवनदाता), मन्त्र (पवित्र मंत्र), शुभाक्ष (शुभ नेत्र असलेला) आणि बहुकर्कश (मोह व पापावर अत्यंत कठोर असलेला).

श्लोक ९३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: रत्नप्रभूत (रत्नांनी संपन्न), रत्नाङ्ग (रत्नालंकृत देह असलेला), महार्णवनिपानवित् (महासागराच्या गुप्त खोलीचा जाणकार), मूल (आदिमूळ), विशाल (विशाल), अमृत (अमृतरूपी अमरत्व), व्यक्ताव्यक्त (प्रकट व अप्रकट दोन्ही असलेला) आणि तपोनिधि (तपस्येचा खजिना).

श्लोक ९४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: आरोहण (उन्नती घडवून आणणारे आरोहण), अधिरोह (आरोहण करून उन्नत होणारा), शिलाधारी (सद्गुणांचा धारक), महायशा (महान कीर्ती असलेला), सेनाकल्प (सेनापतीप्रमाणे असलेला), महाकल्प (महान कल्पयुगाचा स्वामी), योग (योगस्वरूप), युगकर (युगांचा निर्माता) आणि हरि (पापांचे हरण करणारा).

श्लोक ९५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: युगरूप (ज्याचे स्वरूपच युग आहे असा), महारूप (विशाल रूप असलेला), महानागहन (महान सर्पाचा संहारक), वध (घातक प्रहार करणारा), न्यायनिर्वापण (न्याय व सुव्यवस्था वितरीत करणारा), पद (आधार), पण्डित (ज्ञानी) आणि अचलोपम (अचल पर्वताशी तुलना करता येणारा).

श्लोक ९६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: बहुमाल (अनेक माळा धारण करणारा), महामाल (महान माळा धारण करणारा), शशी (चंद्र), हरसुलोचन (सुंदर नेत्रांचा हर), विस्तार (विशाल विस्तार), लवण (खारा, गोड व मोहक सागर), कूप (खोल विहीर, सर्वांचे उगमस्थान), त्रियुग (तीन युगांना व्यापणारा) आणि सफलोदय (ज्याचा उदय फलदायी ठरतो असा).

श्लोक ९७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: त्रिलोचन (तीन नेत्रांचा), विषण्णाङ्ग (गंभीर ध्यानस्थ शांततेने युक्त), मणिविद्ध (रत्नांनी अलंकृत), जटाधर (जटाधारी), बिन्दु (सृष्टीचा आदिम बिंदू), विसर्ग (सृजनशील उत्सर्जनाची क्रिया), सुमुख (सुंदर मुखाचा), शर (बाण), सर्वायुध (सर्व शस्त्रे धारण करणारा) आणि सह (शक्तिशाली, सहन करणारा).

श्लोक ९८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: निवेदन (ज्याला सर्व नैवेद्य अर्पण केला जातो), सुखजात (सुख देणारा), सुगन्धर (सुंदर सुगंध असलेला), महाधनु (महान धनुष्य धारण करणारा), गन्धपाली (सुगंधाचा रक्षक), भगवान (कल्याणकारी स्वामी) आणि उत्थानः सर्वकर्मणाम् (प्रत्येक कर्मामागील उत्थानाची प्रेरणा).

श्लोक ९९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: मन्थन (विश्वसागराच्या मंथनाप्रमाणे मंथन करणारा), बहुल (विपुल), वायु (वारा), सकल (प्रत्येक भाग व्यापणारा), सर्वलोचन (सर्वांचे पाहणारे नेत्र असलेला), ताल (आधार), ताल (तालाचा धारक), करस्थली (हातात झांज धारण करणारा), ऊर्ध्वसंहनन (ऊर्ध्वमुख, दृढ बांधणीचा) आणि महान (महान).

श्लोक १०० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: हर्यक्ष (पिंगट व सिंहासारख्या नेत्रांचा), ककुभ (सर्व दिशा व्यापणारा), वज्र (वज्र), शतजिह्व (शंभर जिभा असलेला), सहस्रपाद (सहस्र चरण असलेला), सहस्रमूर्धा (सहस्र मस्तक असलेला), देवेन्द्र (देवांचा स्वामी), सर्वदेवमय (सर्व देवांनी युक्त असलेला) आणि गुरु (गुरू, शिक्षक).

श्लोक १०१ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: ब्रह्मदण्डविनिर्माता (पवित्र शिस्तीचा दंड निर्माण करणारा), शतघ्निपाशशक्तिमान् (गदा, पाश व भाला धारण करणारा सामर्थ्यशाली), पद्मगर्भ (कमळाच्या गर्भाचा), महागर्भ (विश्वाचा महान गर्भ), ब्रह्मगर्भ (ज्याच्या गर्भात स्वतः ब्रह्मदेव सामावलेले आहेत असा) आणि जलोद्भव (आदिम जलातून प्रकट झालेला).

श्लोक १०२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: गभस्ती (प्रकाशकिरण), ब्रह्मकृत् (ब्रह्माचा निर्माता), ब्रह्मी (ब्रह्मस्वरूप धारण करणारा), ब्रह्मवित् (ब्रह्माचा जाणकार), ब्राह्मण (पवित्र ज्ञान जाणणारा), गती (अंतिम ध्येय), अनन्तरूप (अनंत रूप असलेला), नैकात्मा (अनेक आत्मे असलेला), तिग्मतेज (तीक्ष्ण, भेदक तेज असलेला) आणि स्वयंभू (स्वयंभू आत्मा).

श्लोक १०३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: ऊर्ध्वगात्मा (ज्याचा आत्मा सदैव ऊर्ध्वगामी आहे असा), पशुपती (सर्व प्राण्यांचा स्वामी), वातरंह (वाऱ्यासारखा वेगवान), मनोजव (विचारांसारखा वेगवान), चन्दनी (चंदनाचा लेप लावलेला), पद्मनालाग्र (कमळदांड्याच्या टोकावर वास करणारा), सुरभ्युत्तारण (गोड कृपेने तारणारा) आणि नर (आदिपुरुष).

श्लोक १०४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: कर्णिकारमहास्रग्वी (कर्णिकार फुलांची महान माळा धारण करणारा), नीलमौली (निळ्या मुकुटाचा), पिनाकधृत (पिनाक धनुष्य धारण करणारा), उमापती (उमेचा स्वामी व पती), उमाकान्त (उमेचा प्रिय), जाह्नवीधृत (मस्तकावर गंगा नदी धारण करणारा) आणि उमाधव (उमेचा पती).

श्लोक १०५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: वर (श्रेष्ठ), वराह (वराहरूप धारण करणारा), वरद (वर देणारा), वरेण्य (सर्वांना प्रिय व इष्ट असलेला), सुमहास्वन (गंभीर व घुमणाऱ्या स्वराचा), महाप्रसाद (महान कृपा असलेला), दमन (दमन करणारा), शत्रुहा (शत्रूंचा संहारक) आणि श्वेतपिङ्गल (शुभ्र व पिंगट वर्णाचा).

श्लोक १०६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: पिताम (सोनेरी व तेजस्वी आत्मा असलेला), परमात्मा (परम आत्मा), प्रयतात्मा (संयमी आत्मा असलेला), प्रधानधृत (आदिम प्रकृतीचा धारक), सर्वपार्श्वमुख (ज्याचे मुख सर्व बाजूंना वळलेले आहे असा), त्र्यक्ष (त्रिनेत्री), धर्मसाधारण (सर्व धर्मकर्तव्यांचा सामान्य आधार) आणि वर (श्रेष्ठ).

श्लोक १०७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: व्यास (महान व्याख्याता), सर्ग (सृष्टीस्वरूप), सुसंक्षेप (सर्व अर्थाचे परिपूर्ण संक्षिप्त रूप), विस्तार (सर्वांगीण विस्तार), पर्याय (पुनरावृत्त होणारे चक्र), नर (आदिपुरुष), ऋतु (ऋतू), संवत्सर (वर्ष), मास (महिना), पक्ष (पंधरवडा) आणि संख्यासमापन (सर्व गणनेची पूर्ती करणारा).

श्लोक १०८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: काल (कालाचा सर्वांत सूक्ष्म भाग), काष्ठा (कालाचे मोठे माप), लव (क्षणभंगुर क्षण), मात्रा (काल व नादाचे मूलभूत माप), मुहूर्त (शुभ मुहूर्त), अहः (दिवस), क्षपा (रात्र), क्षण (क्षणाचे गतिमान स्वरूप), विश्वक्षेत्र (संपूर्ण विश्वाचे क्षेत्र), प्रजाबीज (सर्व संततीचे बीज), लिंग (सृष्टीचे सूक्ष्म उत्पत्तिचिन्ह), आद्य (आदिम, प्रथम) आणि निर्गम (ज्या बिंदूतून सर्व गोष्टी प्रकट होतात असे स्थान).

श्लोक १०९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: जो सत् आणि असत्, प्रकट आणि अप्रकट आहे; पिता (पिता), माता (माता), पितामह (आजोबा), स्वर्गद्वार (स्वर्गाचे द्वार), प्रजाद्वार (संततीचे द्वार), मोक्षद्वार (मुक्तीचे द्वार) आणि त्रिविष्टप (स्वर्गच).

श्लोक ११० शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: निर्वाण (मुक्तीस्वरूप), हलादन (आनंदित करणारा व ताजेपणा देणारा), ब्रह्मलोक (ब्रह्मदेवाचे लोक), परा गती (परम ध्येय), देवासुरविनिर्माता (देव व दैत्य दोघांचा निर्माता) आणि देवासुरपरायण (देव व दैत्यांचा अंतिम आश्रय).

श्लोक १११ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: देवासुरगुरु (देव व दैत्य दोघांचे गुरू), देव (तेजस्वी देव), देवासुरनमस्कृत (ज्याला देव व दैत्य दोघेही नमस्कार करतात), देवासुरमहामात्र (देव व दैत्यांचा महान सल्लागार) आणि देवासुरगणाश्रय (देव व दैत्यांच्या गणसमूहांचा आश्रय).

श्लोक ११२ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: देवासुरगणाध्यक्ष (देव व दैत्यांच्या समूहांचा अध्यक्ष), देवासुरगणाग्रणी (देव व दैत्यांचा अग्रणी नेता), देवातिदेव (देवांच्याही पलीकडील देव), देवर्षी (दैवी ऋषी) आणि देवासुरवरप्रद (देव व दैत्य दोघांना वर देणारा).

श्लोक ११३ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: देवासुरेश्वर (देव व दैत्यांचा स्वामी), विश्व (विश्वस्वरूप), देवासुरमहेश्वर (देव व दैत्यांचे महान स्वामी), सर्वदेवमय (सर्व देवांनी युक्त असलेला), अचिन्त्य (अकल्पनीय), देवतात्मा (ज्याचा आत्मा दैवी तत्त्वाचे सार आहे असा) आणि आत्मसम्भव (स्वयंउत्पन्न).

श्लोक ११४ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: ईड्य (स्तुतीस पात्र), हस्तीश्वर (हत्तींचा स्वामी), व्याघ्र (वाघ), देवसिंह (देवांमधील सिंह) आणि नरर्षभ (मानवांमध्ये श्रेष्ठ).

श्लोक ११५ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: विबुध (पूर्णपणे जागृत, ज्ञानी), अग्रवर (सर्वांमध्ये श्रेष्ठ व उत्तम), सूक्ष्म (सूक्ष्म), सर्वदेव (सर्व देवस्वरूप), तपोमय (तपस्वरूप), सुयुक्त (पूर्णपणे संयमी), शोभन (तेजस्वी), वज्री (वज्र धारण करणारा), प्रशमनं प्रभवः (सर्व आयुधांचे उगमस्थान) आणि अव्यय (अविनाशी).

श्लोक ११६ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: गुह (हृदयाच्या गुहेत लपलेला), कान्त (तेजस्वी प्रिय), निज (स्वतःचे खरे स्वरूप), सर्ग (सृष्टी), पवित्र (शुद्ध), सर्वपावन (सर्वांना पावन करणारा), शृङ्गी (शिंग किंवा पर्वतशिखर धारण करणारा), शृङ्गप्रिय (पर्वतशिखरांचा प्रेमी), बभ्रु (तपकिरी-लाल वर्णाचा), राजराज (राजांचा राजा) आणि निरामय (सर्व रोगांपासून मुक्त).

श्लोक ११७ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: अभिराम (अत्यंत मनोहर), सुरगण (देवांचा समूह), विराम (सर्व प्रयत्नांची अंतिम विश्रांती), सर्वसाधन (ज्याच्याद्वारे सर्व कार्य सिद्ध होते ते साधन), ललाटाक्ष (कपाळावर तिसरा नेत्र धारण करणारा), विश्वदेव (विश्वाचा देव), हरिण (हरिणासारखा वेगवान) आणि ब्रह्मवर्चस (पवित्र ब्रह्माच्या तेजाचा).

श्लोक ११८ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: स्थावराणां पतिः (सर्व स्थिर वस्तूंचा स्वामी), नियमेन्द्रियवर्धन (इंद्रियांवरील संयम वाढवणारा), सिद्धार्थ (ज्याचे प्रयोजन पूर्ण झाले आहे असा), सिद्धभूतार्थ (ज्याने सर्व प्राण्यांचे सत्य आधीच जाणले आहे असा), अचिन्त्य (अकल्पनीय), सत्यव्रत (ज्याचे व्रत सत्यच आहे असा) आणि शुचि (पवित्र).

श्लोक ११९ शिवाला पुढील नावांनी संबोधतो: व्रताधिप (सर्व पवित्र व्रतांचा स्वामी), परं ब्रह्म (परम ब्रह्म), भक्तानां परमा गती (भक्तांचा परम आश्रय), विमुक्त (मुक्त), मुक्ततेज (ज्याचे तेज स्वतःच मुक्त व स्वतंत्र आहे असा), श्रीमान् (वैभवशाली), श्रीवर्धन (समृद्धी वाढवणारा) आणि जगत् (विश्वस्वरूप). येथे शिवाच्या सहस्र नामांची सांगता होते.