सर्व कर्मांचे नारायणास अर्पण
पूर्ण शरणागतीचा संस्कृत श्लोक: शरीर, वाणी, मन आणि इंद्रियांची प्रत्येक कृती भगवान नारायणाला अर्पण करणे, ज्यात श्रीमद्भागवत ११.२.३६ चा प्रतिध्वनी आहे.
श्लोक
मी शरीर, वाणी, मन, इंद्रिये किंवा बुद्धीद्वारे, किंवा माझ्या अस्तित्वाच्या स्वभावाने जे काही करतो, ते सर्व मी पूर्णपणे सर्वोच्च प्रभू नारायणास अर्पण करतो.
Worship Guidelines & Chanting Benefits (Phalashruti)
दररोज किंवा शुभ तिथींवर
ब्राह्ममुहूर्त (पहाटे 4 ते 6) किंवा संध्याकाळ
तुपाचा दिवा, अगरबत्ती, ताजी फुले व नैवेद्य
- मानसिक शांती, आत्मिक उन्नती व सकारात्मक ऊर्जा
पृष्ठभूमि
हा श्लोक शरणागतीची प्रार्थना आहे, जिथे भक्त शरीर, वाणी, मन, इंद्रिये किंवा हृदय यांद्वारे केलेली प्रत्येक कृती सर्वोच्च प्रभू नारायणास अर्पण करतो. ही निःस्वार्थ भक्तीची शक्तिशाली अभिव्यक्ती आहे, जी आपल्याला आठवण करून देते की आपले सर्व प्रयत्न दैवी अर्पण आहेत.
या पाठाबद्दल
रचयिता: Maharishi Vedavyasa · Ancient Vedic Rishi · Traditional antiquity
Traditionally credited as the compiler of the four Vedas and the author of the Mahabharata (within which the Bhagavad Gita appears) and the Puranas — making him one of the most cited authorial figures in the entire Hindu canon, spanning philosophy, epic narrative, and devotional literature.
तुम्हाला माहीत आहे का?
स्रोत
हा श्लोक श्रीमद्भागवत ११.२.३६ शी जवळून साम्य राखतो, जो ऋषी हवि (नऊ योगेंद्रांपैकी एक) यांनी राजा निमीला दिलेल्या उपदेशाचा भाग आहे. दैनंदिन हिंदू उपासनेत समर्पणाच्या (समर्पण) सर्वाधिक पठण केल्या जाणाऱ्या प्रार्थनांपैकी ही एक आहे.
अर्थ
श्लोकाचा अर्थ असा: 'मी जे काही करतो, शरीर, वाणी, मन, इंद्रिये, बुद्धी, आत्मा किंवा माझा नैसर्गिक स्वभाव यांद्वारे, ते सर्व मी परम नारायणाला अर्पण करतो.' ही केवळ विधीयुक्त कृतींची नव्हे, तर प्रत्येक कृतीची संपूर्ण समर्पणाची भावना आहे.
रचना
ही प्रार्थना कृतीची सात साधने किंवा अंग सांगते: शरीर (काय), वाणी (वाचा), मन (मनस्), इंद्रिये (इंद्रिय), बुद्धी (बुद्धी), आत्मा (आत्मा) आणि जन्मजात स्वभाव (प्रकृती स्वभाव). कृतीच्या सर्व संभाव्य स्रोतांचा समावेश केल्यामुळे काहीही अर्पणाविना राहत नाही.
उपयोग
भक्त अनेकदा हा श्लोक पूजेच्या शेवटी, भोजनापूर्वी किंवा कोणत्याही महत्त्वाच्या कृतीनंतर म्हणतात, ज्यामुळे साध्या कृतींचे भक्तीत रूपांतर होते. तो नारायण उपनिषदाच्या पठण-क्रमाचाही एक महत्त्वाचा भाग आहे.